Art. 10. k.p. Prawo do pracy

§ 1. Każdy ma prawo do swobodnie wybranej pracy. Nikomu, z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie, nie można zabronić wykonywania zawodu.

§ 2. Państwo określa minimalną wysokość wynagrodzenia za pracę.

§ 3. Państwo prowadzi politykę zmierzającą do pełnego produktywnego zatrudnienia.

Komentarz do Art. 10. kp

Art. 10 Kodeksu pracy jest fundamentalnym przepisem, który odzwierciedla konstytucyjne prawo do pracy oraz zasady wolności wyboru zatrudnienia. Przepis ten można rozłożyć na kilka kluczowych elementów, które warto omówić:

Prawo do swobodnie wybranej pracy:
- Przepis ten gwarantuje każdemu obywatelowi możliwość wyboru pracy zgodnie z własnymi preferencjami, kwalifikacjami i zainteresowaniami. Jest to istotne z punktu widzenia ochrony wolności osobistej oraz rozwoju zawodowego jednostki.
- Ograniczenia tego prawa mogą wynikać jedynie z ustaw, co oznacza, że wszelkie wyjątki muszą być wyraźnie określone w przepisach prawa. Przykładem mogą być regulacje dotyczące zawodów wymagających specjalnych kwalifikacji lub zezwoleń (np. lekarze, prawnicy, piloci).
Zakaz zabraniania wykonywania zawodu:
- Zasada ta podkreśla, że nikt nie może być pozbawiony możliwości wykonywania swojego zawodu, chyba że istnieją ku temu wyraźne podstawy prawne. Ograniczenia te muszą być uzasadnione i proporcjonalne.
- Przykłady takich ograniczeń mogą obejmować sytuacje, w których osoba została prawomocnie skazana za przestępstwo związane z wykonywaniem danego zawodu lub gdy nie spełnia określonych wymogów zdrowotnych.
Minimalna wysokość wynagrodzenia za pracę:
- Państwo ma obowiązek określenia minimalnej wysokości wynagrodzenia, co ma na celu ochronę pracowników przed wyzyskiem oraz zapewnienie im godziwego poziomu życia.
- Minimalne wynagrodzenie jest regularnie aktualizowane, aby uwzględniać zmiany w kosztach życia oraz inflacji. Jest to istotne narzędzie polityki społecznej i gospodarczej państwa.
Polityka pełnego produktywnego zatrudnienia:
- Państwo zobowiązuje się do prowadzenia polityki, która ma na celu zapewnienie pełnego i produktywnego zatrudnienia. Oznacza to dążenie do maksymalnego wykorzystania zasobów ludzkich oraz tworzenie warunków sprzyjających zatrudnieniu.
- Polityka ta może obejmować różnorodne działania, takie jak programy szkoleniowe, wsparcie dla przedsiębiorstw tworzących nowe miejsca pracy, czy też inicjatywy mające na celu aktywizację zawodową osób bezrobotnych.

Podsumowując, art. 10 Kodeksu pracy stanowi ważny element ochrony praw pracowniczych, gwarantując wolność wyboru pracy, zakazując nieuzasadnionego ograniczania możliwości wykonywania zawodu, oraz zobowiązując państwo do określenia minimalnego wynagrodzenia i prowadzenia polityki sprzyjającej pełnemu zatrudnieniu. Przepis ten jest kluczowy dla zapewnienia równowagi między interesami pracowników a pracodawców oraz dla promowania sprawiedliwości społecznej w sferze zatrudnienia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 1465.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

prawo pracy

swoboda zawodowa

minimalne wynagrodzenie

pełne zatrudnienie

polityka państwa

produktywne zatrudnienie

Art. 9¹.Art. 11.