Art. 140. kpk Doręczanie pism przedstawicielom stron

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, orzeczenia, zarządzenia, zawiadomienia i kopie, które ustawa nakazuje doręczać stronom, doręcza się również obrońcom, pełnomocnikom i ustawowym przedstawicielom.

Komentarz do Art. 140. kpk

Przepis określa krąg osób, którym należy doręczać określone pisma procesowe. Jego podstawowa zasada jest taka, że jeżeli ustawa nie przewiduje odmiennego rozwiązania, doręczenie nie ogranicza się do samej strony postępowania. Obejmuje również osoby, które występują w jej imieniu albo reprezentują ją na podstawie określonej funkcji lub uprawnienia.

Zakres tej zasady dotyczy czterech rodzajów dokumentów: orzeczeń, zarządzeń, zawiadomień oraz kopii. Jeżeli ustawa nakazuje doręczyć taki dokument stronie, ten sam obowiązek obejmuje także:

obrońcę,
pełnomocnika,
ustawowego przedstawiciela.

Przepis wiąże więc obowiązek doręczenia z tym, komu ustawa nakazuje przekazać dane pismo. Nie ustanawia odrębnej reguły dla każdego rodzaju dokumentu, lecz wskazuje, że doręczenie wymagane wobec strony powinno co do zasady objąć także osoby działające w związku z jej udziałem w postępowaniu. Znaczenie praktyczne regulacji polega na zapewnieniu, aby informacje zawarte w orzeczeniach, zarządzeniach, zawiadomieniach i kopiach docierały nie tylko do strony, lecz również do jej obrońcy, pełnomocnika lub ustawowego przedstawiciela. Jednocześnie pierwsza część przepisu pozostawia możliwość zastosowania innej zasady wtedy, gdy ustawa wyraźnie stanowi inaczej. Standard doręczenia wynika zatem z połączenia dwóch elementów: obowiązku doręczenia stronie oraz braku odmiennego uregulowania w ustawie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 490.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 140. kpk Art. 141. kpk