Art. 135. Przeniesienie konosamentu i uprawnienia do dysponowania ładunkiem

§ 1. Konosament może być przeniesiony na inną osobę, która przez przeniesienie nabywa uprawnienia do dysponowania ładunkiem i do jego odbioru.

§ 2. Konosament przenosi się:

1) przez przelew wierzytelności (konosament imienny);

2) przez indos (konosament na zlecenie);

3) przez wydanie konosamentu (konosament na okaziciela).

Komentarz do Art. 135.

Przepis określa skutek przeniesienia konosamentu oraz trzy sposoby dokonania takiego przeniesienia. Zgodnie z § 1 konosament może zostać przeniesiony na inną osobę. W rezultacie osoba, na którą go przeniesiono, nabywa dwa uprawnienia związane z ładunkiem: uprawnienie do dysponowania nim oraz uprawnienie do jego odbioru. Przepis wiąże więc przeniesienie dokumentu bezpośrednio z uzyskaniem możliwości decydowania o ładunku i odebrania go.

§ 2 różnicuje sposób przeniesienia w zależności od rodzaju konosamentu. W przypadku konosamentu imiennego przeniesienie następuje przez przelew wierzytelności. Konosament na zlecenie przenosi się przez indos, natomiast konosament na okaziciela przez jego wydanie. Są to trzy odrębne formy wskazane w punktach 1-3.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na tym, że wskazuje on zarówno skutek przeniesienia konosamentu, jak i czynność wymaganą dla poszczególnych jego rodzajów. Samo uprawnienie osoby, która otrzymała konosament, jest takie samo w każdym przypadku, obejmuje dysponowanie ładunkiem i jego odbiór, natomiast sposób przeniesienia zależy od tego, czy dokument jest imienny, na zlecenie, czy na okaziciela. § 1 określa zatem następstwo przeniesienia, a § 2 porządkuje formy, w jakich może ono nastąpić.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2001 r. poz. 1545.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 134.Art. 136.