Art. 223. k.k. Czynna napaść na funkcjonariusza publicznego

Orzecznictwo

Znaleziono ponad 2 000 orzeczeń dotyczących art. 223 k.k.. Poniżej wybrane sprawy dotyczące przepisu, z krótkim omówieniem.

1. Uzasadnienie IV Ka 798/23

   9 stycznia 2024

   Stan sprawy

   Oskarżonemu przypisano czynną napaść na interweniujących funkcjonariuszy policji połączoną ze zmuszaniem ich do zaniechania czynności oraz odrębnie prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości. Ustalenia utrzymane w apelacji oparto na wiarygodnych zeznaniach dwóch funkcjonariuszy, wspartych relacją bezstronnego świadka obserwującego zajście. Przyjęto, że oskarżony podczas interwencji wykonał zamach ręką, w której trzymał nóż typu tapeciak, oraz szarpał się z policjantami. Sąd odwoławczy uznał też za niewiarygodną wersję, że alkohol został wypity dopiero po zatrzymaniu pojazdu; z materiału wynikało, że po zaparkowaniu oskarżony był stale obserwowany i nie spożywał wtedy alkoholu.

   Rozstrzygnięcie

   Apelację co do winy uznano za niezasadną i utrzymano przypisanie czynu z art. 223 § 1 k.k. w zbiegu z art. 224 § 2 k.k. Zarzut rażącej surowości kary uznano natomiast za zasadny częściowo w tym sensie, że zmieniono reakcję karną: za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości orzeczono grzywnę, a karę pozbawienia wolności za czyn przeciwko funkcjonariuszom warunkowo zawieszono, oddając oskarżonego pod dozór i nakładając obowiązki probacyjne.

   Uzasadnienie

   Sąd odwoławczy stwierdził, że ocena dowodów dokonana przez sąd pierwszej instancji mieściła się w granicach swobodnej oceny i nie naruszała zasad logicznego rozumowania ani doświadczenia życiowego. Za wiarygodne uznano zgodne i spójne relacje funkcjonariuszy, a brak dostrzeżenia noża przez świadka nie podważał ustaleń, ponieważ mógł on nie widzieć całego przebiegu zajścia. Nie stwierdzono podstaw do zastosowania zasady in dubio pro reo, bo sąd meriti nie miał nieusuwalnych wątpliwości. Korekta nastąpiła jedynie w zakresie kary, ponieważ niedostatecznie uwzględniono niekaralność, ustabilizowany tryb życia i incydentalny, sytuacyjny charakter zachowania; uznano, że cele kary mogą zostać osiągnięte łagodniejszą reakcją.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

2. Wyrok II K 295/23

   7 listopada 2023

   Stan sprawy

   Oskarżony po kierowaniu samochodem w stanie nietrzeźwości utracił panowanie nad pojazdem, wjechał w zaspę i oddalił się do miejsca zamieszkania. Gdy przybyli tam umundurowani policjanci wykonujący czynności służbowe, zachowywał się agresywnie: trzymał w rękach uruchomioną mechaniczną piłę łańcuchową, groził funkcjonariuszom pozbawieniem życia i znieważał ich słowami obelżywymi. Ustalenia te oparto na zeznaniach pasażera, policjantów oraz częściowo na wyjaśnieniach oskarżonego.

   Rozstrzygnięcie

   Oskarżonego uznano za winnego czynnej napaści na funkcjonariuszy publicznych w zbiegu ze znieważeniem oraz skazano go za ten czyn. Wymierzono karę mieszaną: pozbawienia wolności i ograniczenia wolności, a następnie karę łączną obejmującą także czyn drogowy. Orzeczono też przepadek piły jako narzędzia przestępstwa.

   Uzasadnienie

   Sąd przyjął, że trzymanie uruchomionej piły łańcuchowej i grożenie nią policjantom stanowi działanie bezpośrednio zmierzające do naruszenia ich nietykalności cielesnej, więc wyczerpuje znamiona czynnej napaści z art. 223 § 1 k.k., nawet jeśli nie doszło do faktycznego wyrządzenia krzywdy fizycznej. Za wiarygodne uznano spójne i konsekwentne zeznania świadków, którzy szczegółowo opisali agresywne zachowanie oskarżonego. Wymiar kary uzasadniono wysoką społeczną szkodliwością, realnym zagrożeniem dla funkcjonariuszy, a także uprzednią karalnością oskarżonego; na jego korzyść uwzględniono skruchę, przeproszenie policjantów i dobrowolną zapłatę zadośćuczynienia.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

3. Wyrok X K 328/22

   23 października 2023

   Stan sprawy

   W czasie zgromadzenia publicznego jeden z oskarżonych miał dopuścić się czynnej napaści przez rozpylanie gazu pieprzowego wobec funkcjonariuszy, a drugi oskarżony miał analogicznie użyć gazu wobec policjantów podczas interwencji przy zatrzymaniu uczestników manifestacji. Sąd ustalił, że pierwszy z tych oskarżonych rzucił petardę, lecz nie użył gazu. Wobec drugiego ustalono, że uniósł pojemnik z gazem ponad głowy policjantów i rozpylił środek, którego substancja opadła, powodując czasowe podrażnienie oczu i dróg oddechowych funkcjonariuszy oraz innych osób. Nie ustalono, by którykolwiek z policjantów doznał obrażeń; wystąpiło jedynie krótkotrwałe wyłączenie części z nich z działań.

   Rozstrzygnięcie

   Obu oskarżonych uniewinniono od zarzutów z art. 223 § 1 k.k. Wobec jednego z nich warunkowo umorzono postępowanie za odrębny czyn polegający na naruszeniu nietykalności i znieważeniu funkcjonariusza, a wobec drugiego za znieważenie oraz za zachowanie zakwalifikowane jako naruszenie nietykalności funkcjonariuszy.

   Uzasadnienie

   W odniesieniu do pierwszego oskarżonego sąd uznał, że materiał dowodowy nie potwierdza użycia przez niego gazu, a jedynie rzucenie petardy, które nie było przedmiotem zarzutu z art. 223 § 1 k.k. W odniesieniu do drugiego oskarżonego sąd ustalił wprawdzie użycie gazu, ale przyjął, że sposób działania nie uzasadnia przypisania czynnej napaści w rozumieniu zarzutu; środek rozpylono ponad głowami funkcjonariuszy, a skutek miał charakter czasowego podrażnienia bez obrażeń. Sąd podkreślił też istotne niespójności w przygotowaniu aktu oskarżenia i rozbieżności między jego uzasadnieniem a materiałem dowodowym, co dodatkowo osłabiało podstawy do skazania z art. 223 § 1 k.k.

   Pełna treść orzeczenia i uzasadnienia

Zobacz wszystkie wyniki

Streszczenia mają charakter informacyjny. Przy ocenie sprawy należy zapoznać się z pełną treścią orzeczenia.