Art. 982. k.c. Polecenie testamentowe

Spadkodawca może w testamencie włożyć na spadkobiercę lub na zapisobiercę obowiązek oznaczonego działania lub zaniechania, nie czyniąc nikogo wierzycielem (polecenie).

Komentarz do Art. 982. kc

Polecenie nakłada na spadkobiercę albo zapisobiercę obowiązek określonego działania lub zaniechania, ale nikogo nie czyni wierzycielem. Nikt nie może więc żądać spełnienia świadczenia na swoją rzecz.

Najważniejsze punkty

Brak wierzyciela to cecha odróżniająca polecenie od zapisu. Osoba, której polecenie faktycznie służy, nie ma własnego roszczenia o jego wykonanie.
Obciążyć można spadkobiercę albo zapisobiercę - także zapisobiercę windykacyjnego oraz dalszego zapisobiercę.
Treść bywa niemajątkowa: opieka nad grobem, przeznaczenie zbiorów na cel społeczny, powstrzymanie się od określonego korzystania z rzeczy.
Kto może żądać wykonania: każdy ze spadkobierców oraz wykonawca testamentu, a gdy polecenie ma na względzie interes społeczny - także właściwy organ państwowy. Żądanie odpada, gdy polecenie ma wyłącznie na celu korzyść obciążonego (art. 985).
Kolejność spełniania: zapisobierca obciążony poleceniem może powstrzymać się z jego wykonaniem aż do chwili wykonania zapisu przez spadkobiercę (art. 983).
Granica odpowiedzialności: odpowiedzialność spadkobiercy z tytułu zapisów zwykłych i poleceń ogranicza się do wartości stanu czynnego spadku (art. 1033).

W praktyce

Polecenie sprawdza się tam, gdzie spadkodawcy zależy na sposobie postępowania, a nie na przysporzeniu konkretnej osobie. Jeśli intencją jest przekazanie komuś majątku, właściwą formą jest zapis, bo tylko on daje beneficjentowi własne roszczenie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 795.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

testament spadkodawcy

obowiązek działania

obowiązek zaniechania

Art. 981⁶. kc Art. 983. kc