Art. 467. k.c. Złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu

Poza wypadkami przewidzianymi w innych przepisach dłużnik może złożyć przedmiot świadczenia do depozytu sądowego:

1) jeżeli wskutek okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności, nie wie, kto jest wierzycielem, albo nie zna miejsca zamieszkania lub siedziby wierzyciela;

2) jeżeli wierzyciel nie ma pełnej zdolności do czynności prawnych ani przedstawiciela uprawnionego do przyjęcia świadczenia;

3) jeżeli powstał spór, kto jest wierzycielem;

4) jeżeli z powodu innych okoliczności dotyczących osoby wierzyciela świadczenie nie może być spełnione.

Komentarz do Art. 467. kc

Art. 467 Kodeksu cywilnego reguluje instytucję depozytu sądowego jako sposób zabezpieczenia interesów dłużnika w sytuacjach, gdy spełnienie świadczenia jest utrudnione lub niemożliwe z przyczyn niezależnych od dłużnika. Przepis ten przewiduje cztery główne sytuacje, w których dłużnik może skorzystać z tej instytucji:

Nieznany wierzyciel lub jego miejsce zamieszkania/siedziba:
- Dłużnik może złożyć przedmiot świadczenia do depozytu sądowego, jeśli z powodu okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności, nie wie, kto jest wierzycielem, lub nie zna miejsca zamieszkania bądź siedziby wierzyciela. Przykładem może być sytuacja, gdy wierzyciel zmienił miejsce zamieszkania bez poinformowania dłużnika.
Brak pełnej zdolności do czynności prawnych wierzyciela:
- Jeśli wierzyciel nie ma pełnej zdolności do czynności prawnych (np. jest małoletni lub ubezwłasnowolniony) i nie posiada przedstawiciela uprawnionego do przyjęcia świadczenia, dłużnik może złożyć świadczenie do depozytu sądowego. Ma to na celu ochronę interesów zarówno dłużnika, jak i wierzyciela.
Spór dotyczący wierzyciela:
- W przypadku, gdy powstał spór, kto jest wierzycielem, dłużnik może złożyć przedmiot świadczenia do depozytu sądowego. Taka sytuacja może mieć miejsce, gdy kilka osób rości sobie prawo do tego samego świadczenia, a dłużnik nie jest w stanie jednoznacznie ustalić, komu powinien je spełnić.
Inne okoliczności dotyczące osoby wierzyciela:
- Przepis ten obejmuje również inne okoliczności dotyczące osoby wierzyciela, które uniemożliwiają spełnienie świadczenia. Może to być np. sytuacja, gdy wierzyciel jest nieosiągalny z powodu długotrwałej choroby lub pobytu za granicą.

Depozyt sądowy jest instytucją, która chroni dłużnika przed negatywnymi konsekwencjami niewykonania zobowiązania w sytuacjach, gdy spełnienie świadczenia jest obiektywnie niemożliwe. Złożenie przedmiotu świadczenia do depozytu sądowego powoduje, że dłużnik zostaje zwolniony z obowiązku świadczenia wobec wierzyciela, co eliminuje ryzyko poniesienia odpowiedzialności za niewykonanie zobowiązania.

Warto zaznaczyć, że skorzystanie z instytucji depozytu sądowego wymaga spełnienia określonych formalności, w tym złożenia odpowiedniego wniosku do sądu. Sąd, po rozpatrzeniu wniosku, decyduje o przyjęciu przedmiotu świadczenia do depozytu. Dłużnik powinien również pamiętać o poinformowaniu wierzyciela o złożeniu świadczenia do depozytu, jeśli jest to możliwe.

Podsumowując, art. 467 Kodeksu cywilnego stanowi ważny mechanizm ochrony dłużnika w sytuacjach, gdy spełnienie świadczenia jest utrudnione lub niemożliwe z przyczyn niezależnych od niego. Depozyt sądowy pozwala na zabezpieczenie interesów obu stron zobowiązania, zapewniając jednocześnie dłużnikowi możliwość zwolnienia się z obowiązku świadczenia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 795.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

depozyt sądowyprzedmiot świadczeniamiejsce zamieszkania

siedziba wierzyciela

odpowiedzialność dłużnika

pełna zdolnośćspełnienie świadczenia

Art. 466. kc Art. 468. kc