Art. 29. k.c. Uznanie za zmarłego

§ 1. Zaginiony może być uznany za zmarłego, jeżeli upłynęło lat dziesięć od końca roku kalendarzowego, w którym według istniejących wiadomości jeszcze żył; jednakże gdyby w chwili uznania za zmarłego zaginiony ukończył lat siedemdziesiąt, wystarcza upływ lat pięciu.

§ 2. Uznanie za zmarłego nie może nastąpić przed końcem roku kalendarzowego, w którym zaginiony ukończyłby lat dwadzieścia trzy.

Komentarz do Art. 29. kc

Artykuł 29 Kodeksu cywilnego (KC) reguluje procedurę uznawania za zmarłego osoby zaginionej, gdy nie ma pewności co do jej losu. Jest to istotne przepis prawny, który pozwala na załatwienie wielu spraw prawnych i cywilnych w sytuacji, gdy nie można ustalić, czy dana osoba jeszcze żyje. Procedura ta jest niezbędna, aby umożliwić bliskim i krewnym zaginionej osoby uregulowanie stanu prawnego związanych z nią kwestii, takich jak dziedziczenie, rozwiązanie małżeństwa czy uregulowanie innych spraw majątkowych.

§ 1. Kryteria czasowe dla uznania za zmarłego

Pierwszy paragraf artykułu określa dwa podstawowe kryteria czasowe, które muszą zostać spełnione, aby można było uznać osobę zaginioną za zmarłą:

Dziesięć lat od końca roku kalendarzowego, w którym według dostępnych informacji osoba ta ostatni raz była widziana żywa. Oznacza to, że jeśli ktoś zaginął i nie ma żadnych wiadomości o jego życiu, to po upływie dziesięciu lat od końca tego roku, w którym po raz ostatni było wiadomo o jego istnieniu, można rozpocząć procedurę uznania tej osoby za zmarłą.
Pięć lat, jeśli w chwili, gdy miałaby być rozpoczęta procedura uznania za zmarłego, zaginiony osiągnąłby wiek siedemdziesięciu lat. Ten przepis stanowi pewnego rodzaju ułatwienie dla rodzin starszych osób zaginionych, zakładając, że z upływem czasu prawdopodobieństwo znalezienia żyjącej osoby w podeszłym wieku maleje.

§ 2. Minimalny wiek zaginionej osoby

Drugi paragraf wprowadza ograniczenie wiekowe, mówiące o tym, że procedura uznania za zmarłego nie może być zainicjowana przed końcem roku kalendarzowego, w którym zaginiony osiągnąłby wiek dwudziestu trzech lat. Zabezpiecza to przed pochopnym uznaniem za zmarłe osób młodych, które mogły zaginąć w wyniku różnych okoliczności, dając więcej czasu na ich ewentualne odnalezienie.

Zastosowanie i implikacje

Przepisy te mają kluczowe znaczenie w sytuacjach, kiedy brak jest jakichkolwiek informacji o losie osoby przez długi czas. Pozwala to rodzinie na zamknięcie spraw formalnych związanych z osobą zaginioną, takich jak dziedziczenie majątku, rozwiązanie małżeństwa czy inne aspekty prawne, które wymagają pewności co do statusu życia osoby.

Uznania za zmarłego dokonuje sąd w drodze postępowania sądowego, na wniosek zainteresowanych osób. Postępowanie to jest otoczone szczególnymi gwarancjami, mającymi na celu ochronę interesów zarówno osoby zaginionej, jak i jej bliskich. Należy pamiętać, że jeśli po uznaniu za zmarłego zaginiony powróci lub zostaną znalezione informacje potwierdzające jego życie, istnieje możliwość uchylenia decyzji sądu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 1610.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

zaginiony

uznany za zmarłego

lat dziesięć

końiec roku kalendarzowego

istniejące wiadomości

lat siedemdziesiąt

lat pięć

uznanie

lat dwadzieścia trzy

Art. 28.Art. 30.