Art. 1009. k.c. Przyczyna wydziedziczenia

Przyczyna wydziedziczenia uprawnionego do zachowku powinna wynikać z treści testamentu.

Komentarz do Art. 1009. kc

Nie wystarczy napisać w testamencie, że kogoś się wydziedzicza. Z treści testamentu musi wynikać także przyczyna, i to jedna z tych, które ustawa dopuszcza.

Najważniejsze punkty

Przyczyna musi być w testamencie - nie można jej wykazywać dopiero w procesie zeznaniami świadków czy dokumentami spoza testamentu.
Nie trzeba cytować ustawy: wystarczy, że z treści testamentu daje się odczytać, która z przyczyn wskazanych w art. 1008 była podstawą wydziedziczenia.
Ogólniki nie wystarczają: sformułowanie, że ktoś źle się zachowywał albo zawiódł spadkodawcę, nie pozwala przypisać wydziedziczenia do konkretnej ustawowej podstawy.
Przyczyna musi realnie istnieć: wydziedziczony może w sporze wykazywać, że wskazana w testamencie okoliczność nie zaistniała. Samo jej opisanie sprawy nie przesądza.
Skutek braku albo obalenia przyczyny: wydziedziczenie nie wywołuje skutku, a uprawniony zachowuje prawo do zachowku.
Przebaczenie: spadkodawca nie może wydziedziczyć tego, komu przebaczył (art. 1010 § 1), niezależnie od treści wcześniejszego testamentu.

W praktyce

Skuteczne wydziedziczenie wymaga opisania konkretnych zachowań i ich długotrwałości, a nie samych ocen. Wskazanie, na czym polegało uporczywe niedopełnianie obowiązków rodzinnych i przez jaki czas trwało, daje testamentowi znacznie większe szanse w ewentualnym sporze.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 795.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

uprawniony zachowku

treść testamentu

Art. 1008. kc Art. 1010. kc