§ 18.
1. Powiatowy lekarz weterynarii po otrzymaniu zawiadomienia o podejrzeniu choroby u dzików niezwłocznie:
1) powiadamia posiadaczy świń i myśliwych o podejrzeniu choroby u dzików;
2) podejmuje czynności mające na celu wykrycie albo wykluczenie choroby, w szczególności przeprowadza badanie poubojowe lub sekcyjne odstrzelonych lub padłych dzików oraz przesyła do badań laboratoryjnych próbki pobrane ze wszystkich odstrzelonych lub padłych dzików.
2. Powiatowy lekarz weterynarii po stwierdzeniu choroby u dzików na obszarze, na którym nie stosuje się środków zwalczania choroby u dzików, podejmuje niezwłocznie następujące czynności:
1) zwraca się, za pośrednictwem wojewódzkiego lekarza weterynarii, z pisemną prośbą do Głównego Lekarza Weterynarii, o zwołanie posiedzenia Rady Sanitarno-Epizootycznej;
2) wyznacza ognisko choroby oraz określa obszar, na którym po stwierdzeniu jednego albo większej liczby przypadków choroby stosuje się środki zwalczania choroby określone w ust. 4 i 5 lub w § 19.
3. Obszar, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, określa się, uwzględniając:
1) wyniki przeprowadzonego dochodzenia epizootycznego;
2) wielkość populacji dzików na danym obszarze;
3) geograficzne rozprzestrzenienie choroby;
4) drogi przemieszczania dzików oraz istnienie naturalnych lub sztucznych barier dla przemieszczania się dzików.
4. Powiatowy lekarz weterynarii w obszarze, o którym mowa w ust. 2 pkt 2:
1) przeprowadza badania wszystkich świń chorych oraz padłych;
2) przeprowadza, zgodnie z instrukcją diagnostyczną, badania wszystkich dzików odstrzelonych lub padłych, w celu wykrycia albo wykluczenia choroby;
3) wysyła próbki pobrane, zgodnie z instrukcją diagnostyczną, od świń lub dzików do badań laboratoryjnych, w celu określenia typu genetycznego wirusa choroby;
5) zakazuje:
a) wyprowadzania świń z pomieszczeń, w których są utrzymywane, lub nakazuje utrzymywanie ich w miejscu wykluczającym bezpośredni lub pośredni kontakt z dzikami,
b) przywożenia i wywożenia, bez uzyskania jego zgody, świń z gospodarstwa,
c) wnoszenia i wwożenia do gospodarstwa tusz i zwłok dzików oraz ich części, a także materiałów lub przedmiotów, które mogły zostać skażone wirusem choroby,
d) wprowadzania świń na rynek oraz umieszczania materiału biologicznego świń na rynku,
e) wprowadzania mięsa dzików na rynek, w przypadku gdy badania, o których mowa w pkt 2, wykluczą obecność wirusa choroby,
f) wstępu osobom mającym kontakt z dzikami do gospodarstw, w których są utrzymywane świnie.
a) posiadaczom świń sporządzenie oraz uaktualnianie spisu wszystkich świń w gospodarstwie, z określeniem kategorii wiekowych i hodowlanych tych świń, który jest udostępniany do wglądu powiatowemu lekarzowi weterynarii; w gospodarstwach, w których świnie są utrzymywane na otwartym terenie, pierwszy spis może być sporządzony na podstawie danych szacunkowych,
b) używanie wskazanych przez niego produktów biobójczych przy wejściach i wyjściach, wjazdach i wyjazdach z gospodarstwa oraz z pomieszczeń, w których są utrzymywane świnie,
c) osobom mającym kontakt z dzikami zachowanie zasad higieny niezbędnych do ograniczenia ryzyka rozprzestrzeniania choroby, w szczególności odkażanie rąk i obuwia,
d) przetworzenie, w sposób określony w rozporządzeniu 1774/2002/WE, zwłok, tusz oraz mięsa pozyskanego ze świń lub dzików, u których wyniki badań, o których mowa w pkt 3, wykazały zakażenie wirusem choroby,
e) przetworzenie, w sposób określony w rozporządzeniu 1774/2002/WE, produktów ubocznych pochodzących od świń lub dzików;
5. Główny Lekarz Weterynarii współpracuje z właściwymi organami państw członkowskich Unii Europejskiej w celu określenia środków zwalczania choroby, jeżeli zostanie ona stwierdzona na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej graniczącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Tekst przepisu: akt wydany przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Dziennik Ustaw z 2007 r. poz. 2.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.