§ 4. Metadane i zasady ich utrwalania
1. Metadanymi, będącymi niezbędnymi elementami struktury utrwalonego zapisu, są:
1) identyfikator – jednoznaczny znacznik zapisu, który umożliwia jego identyfikację;
2) twórca – podmiot odpowiedzialny za treść zapisu, określony w szczególności nazwą sądu, wydziału, sekcji, o ile występuje, oraz danymi identyfikującymi protokolanta sporządzającego zapis albo osobę upoważnioną do dokonania zmiany, z podaniem ich roli w procesie tworzenia lub akceptacji zapisu albo jego zmiany;
3) tytuł – nazwa nadana zapisowi, obejmująca także oznaczenie sprawy i sygnaturę akt;
4) data – data sporządzenia zapisu;
5) format – nazwa formatu albo formatów danych zastosowanych do zapisu;
6) dostęp – określenie komu, na jakich zasadach i w jakim zakresie można udostępnić zapis;
7) typ – określenie podstawowego typu zapisu (np. dźwięk, obraz ruchomy) na podstawie listy typów Dublin Core Metadata Initiative;
8) kwalifikacja – kategoria archiwalna, do której zalicza się akta sprawy, w której sporządzono zapis albo jego uprawnioną zmianę;
9) grupowanie – wskazanie przynależności zapisu do akt sprawy, określone w szczególności sygnaturą tych akt;
10) relacja – określenie bezpośredniego powiązania z innym zapisem lub adnotacjami oraz wskazanie rodzaju tego powiązania.
2. Dla każdego zapisu podaje się wszystkie metadane określone w ust. 1.
3. Zapis utrwala się w sposób umożliwiający jego automatyczne wyodrębnienie oraz poszczególnych metadanych.
Tekst przepisu: akt wydany przez Ministra Sprawiedliwości, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 359.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.