w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona przechowywanego i przewożonego zabytku wpisanego na Listę Skarbów Dziedzictwa

w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona przechowywanego i przewożonego zabytku Na podstawie art. 37i ust. 6 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U.

§ 1.

§ 2.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Załącznik

WYMAGANIA, JAKIM POWINNA ODPOWIADAĆ OCHRONA PRZECHOWYWANEGO ZABYTKU WPISANEGO NA LISTĘ SKARBÓW DZIEDZICTWA I Zabezpieczenie zabytku przed pożarem 1. Pomieszczenie, w którym przechowuje się zabytek wpisany na listę Skarbów Dziedzictwa, zwany dalej „zabytkiem”: 1) znajduje się w budynku, w którym są spełnione wymagania ochrony przeciwpożarowej; 2) znajduje się w strefie pożarowej objętej systemem sygnalizacji pożarowej włączonym do systemu monitoringu Pań- stwowej Straży Pożarnej; 3) jest wyposażone w urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice, których dobór oraz rodzaj środków gaśniczych odpowiada potencjalnym zagrożeniom, rodzajowi i specyfice zabytku oraz jego wartości, z uwzględnieniem skutków, jakie uży- cie tych środków gaśniczych będzie miało na zabytek. 2. Zabytek przechowuje się w pomieszczeniu, z którego zapewniono warunki jego ewakuacji, wynikające z instrukcji, o której mowa w pkt 5. 3. W pomieszczeniu, w którym przechowuje się zabytek, nie używa się otwartego ognia oraz innych czynników mo- gących zainicjować pożar. 4. Urządzenia, środki oraz systemy zabezpieczające przechowywany zabytek przed pożarem utrzymuje się w stanie zapewniającym ich sprawność. 5. Dla strefy pożarowej obejmującej pomieszczenie, w którym przechowuje się zabytek, opracowuje się i wdraża instrukcję bezpieczeństwa pożarowego, która oprócz elementów zawartych w przepisach wydanych na podstawie art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 620) zawiera wskazanie: 1) potencjalnych zagrożeń pożarowych; 2) dróg i kierunków ewakuacji zabytku; 3) sposobu sprawdzania organizacji i warunków ewakuacji zabytku; 4) technicznych środków umożliwiających ewakuację zabytku; 5) miejsc przechowywania zabytku, z uwzględnieniem miejsca, w którym zabytek będzie przechowywany do czasu ustalenia zagrożenia, z uwzględnieniem miejsca powstania zagrożenia i jego rodzaju oraz niezbędnej ochrony zabytku w miejscach, w których będzie on przechowywany do czasu ustania zagrożenia; 6) postępowania przy zabezpieczeniu zabytku, w tym określenie procedur pakowania i przemieszczania zabytku; 7) osób wyznaczonych mających brać udział w ewakuacji zabytku, ze wskazaniem zakresu ich działania i odpowiedzial- ności; 8) procedur powiadamiania właściciela lub posiadacza zabytku oraz osób, o których mowa w ppkt 7, o powstaniu zagro- żenia; 9) form współpracy w zakresie ewakuacji zabytku z zewnętrznymi służbami i instytucjami. II Zabezpieczenie zabytku przed kradzieżą lub innym zagrożeniem 1. Pomieszczenie, w którym przechowuje się zabytek, jest wyposażone: 1) na parterze i w piwnicy w: a) okna w klasie RC3 odporności na włamanie zgodnie z PN-EN 1627, b) drzwi w klasie 3 odporności na włamanie zgodnie z PN-EN 1627, c) żaluzje w klasie 2 odporności na włamanie zgodnie z PN-EN 1627, d) kraty stalowe wykonane z kształtowników stalowych o przekroju minimum 200 mm przy rozstawie prętów poziomych 400 mm i pionowych 150 mm oraz spawaniu wszystkich połączeń; ramy krat ruchomych wykonane z profili kątowych lub ceowych z blachy o grubości minimum 3 mm przy zastosowaniu zamknięć posiadających certyfikaty, uniemożliwiających otwarcie bez klucza; 2) na innych kondygnacjach niż określone w ppkt 1 w: a) okna w klasie RC1 odporności na włamanie zgodnie z PN-EN 1627, z szybami P2A zgodnie z PN-EN 356, b) drzwi w klasie 2 odporności na włamanie zgodnie z PN-EN 1627, c) żaluzje lub kraty w klasie 1 odporności na włamanie zgodnie z PN-EN 1627. 2. Pomieszczenie, w którym przechowuje się zabytek, znajduje się w budynku objętym systemem sygnalizacji włama- nia i napadu. 3. System sygnalizacji włamania i napadu w pomieszczeniu, w którym przechowuje się zabytek: 1) spełnia minimum 2 stopień zabezpieczenia zgodnie z PN-EN-50131-1; 2) zabezpiecza wszystkie otwory drzwiowe i okienne oraz kubaturę pomieszczenia; 3) zapewnia sterowanie zabezpieczeniem pomieszczenia w obrębie wydzielonego podsystemu; 4) obejmuje ochroną indywidualną zabytek; 5) zapewnia powiadomienie właściciela lub posiadacza zabytku o sygnałach alarmowych i uszkodzeniowych. 4. Pomieszczenie, w którym przechowuje się zabytek, wyposaża się w system telewizji dozorowej zapewniający: 1) identyfikację osób wchodzących do pomieszczenia; 2) obserwację i rejestrację zdarzeń w miejscu przechowywania zabytku; 3) możliwość przechowywania obrazów przez okres 30 dni od dnia nagrania. 5. Urządzenia systemu telewizji dozorowej, w szczególności rejestrujące, zasilające lub przełączające, zabezpiecza się przed przypadkowym albo celowym uszkodzeniem, wyłączeniem, nieuprawnioną zmianą konfiguracji lub kradzieżą. 6. W przypadku przechowywania zabytku w gablotach stosuje się gabloty bezpieczne posiadające: 1) konstrukcję z materiałów zapewniających stabilność; 2) możliwość przytwierdzenia do podłoża lub zablokowania utrudniającego zmianę położenia; 3) przeszklenie ze szkła o zwiększonej odporności na przebicie i rozbicie minimum w klasie P4A zgodnie z PN-EN 356; 4) możliwość zainstalowania zabezpieczeń elektronicznych będących częścią systemu sygnalizacji włamania i napadu lub urządzeń działających autonomicznie poza tym systemem. 7. W przypadku przechowywania zabytku za osłonami zabezpieczającymi stosuje się szklane osłony i przegrody za- bezpieczające wykonane ze szkła bezpiecznego minimum w klasie P2A zgodnie z PN-EN 356 albo tworzyw o parametrach zbliżonych do tych właściwości. 8. Urządzenia oraz systemy zabezpieczające przechowywany zabytek przed kradzieżą lub innym zagrożeniem utrzy- muje się w stanie zapewniającym ich sprawność. WYMAGANIA, JAKIM POWINNA ODPOWIADAĆ OCHRONA PRZEWOŻONEGO ZABYTKU WPISANEGO NA LISTĘ SKARBÓW DZIEDZICTWA 1. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zabytek wpisany na Listę Skarbów Dziedzictwa, zwany dalej „zabyt- kiem”, w czasie przewożenia, podlega ochronie wykonywanej przez pracownika ochrony specjalistycznej uzbrojonej for- macji ochronnej w rozumieniu ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2017 r. poz. 2213 oraz z 2018 r. poz. 138 i 650), zwanego dalej „konwojentem”. 2. Na terytorium państwa innego niż Rzeczpospolita Polska zabytek w czasie przewożenia podlega ochronie przez osobę posiadającą uprawnienia do wykonywania na terenie tego państwa działalności w zakresie ochrony osób i mienia z bronią. 3. Właściciel lub posiadacz zabytku, odpowiadający za organizację przewożenia zabytku, przekazuje pisemną infor- mację dotyczącą przewożenia zabytku państwowej instytucji kultury, której celem statutowym jest wyznaczanie i upo- wszechnianie standardów w zakresie muzealnictwa i ochrony zbiorów, koordynującej i sprawującej nadzór nad przewoże- niem zabytku. 4. Instytucja kultury, o której mowa w pkt 3, przekazuje otrzymaną informację Policji. 5. Przewożenie zabytku, na którego stan zachowania ma wpływ temperatura, wilgotność powietrza lub drgania o minimalnym nawet natężeniu, wykonuje się przy użyciu środka transportu wyposażonego w system powiadamiania o zagrożeniach, wskazujący w trakcie przewożenia zabytku miejsce usytuowania środka transportu oraz zmiany, które zagrażają bezpieczeństwu przewożonego zabytku, oraz zapewniającego utrzymanie stałej temperatury i wilgotności powie- trza, a także eliminującego drgania związane z przemieszczaniem się środka transportu. 6. W przypadku gdy przewożony zabytek jest muzealium w rozumieniu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach (Dz. U. z 2018 r. poz. 720), w przewożeniu zabytku uczestniczy kurier muzealny. 7. Ochronę podczas przewożenia zabytku wykonuje: 1) jeden konwojent – w przypadku gdy wartość zabytku jest mniejsza niż 5 jednostek obliczeniowych, z których każda stanowi 120-krotność ogłaszanego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1383, z późn. zm.) przeciętnego wynagrodzenia w kwartale poprzedzającym kwartał, w którym rozpoczęto przewożenie zabytku; 2) dwóch konwojentów – w przypadku gdy wartość zabytku jest równa albo większa niż 5 i mniejsza niż 15 jednostek obliczeniowych, o których mowa w ppkt 1; 3) trzech konwojentów – w przypadku gdy wartość zabytku jest równa albo większa niż 15 i mniejsza niż 50 jednostek obliczeniowych, o których mowa w ppkt 1; 4) czterech konwojentów – w przypadku gdy wartość zabytku jest równa albo większa niż 50 jednostek obliczeniowych, o których mowa w ppkt 1. 8. W przypadku gdy wartość przewożonego zabytku jest wyższa niż 15 jednostek obliczeniowych, o których mowa w pkt 7 ppkt 1, przewożenie zabytku odbywa się z udziałem Policji. 9. O udział Policji w przewożeniu zabytku występuje instytucja kultury, o której mowa w pkt 3. 10. Podczas przewożenia zabytku drogą lotniczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochronę wykonuje co naj- mniej jeden konwojent. 11. W przypadku przewożenia samochodem zabytku o wartości większej niż 15 jednostek obliczeniowych, o których mowa w pkt 7 ppkt 1, przydziela się do ochrony dodatkowy pojazd samochodowy co najmniej z dwoma konwojentami. 12. Przewożenie zabytku planuje się tak, aby mogło być wykonywane w dni robocze. Planowane rozpoczęcie i za- kończenie przewożenia zabytku osoba dowodząca konwojentami zgłasza telefonicznie do instytucji kultury, o której mowa w pkt 3. 13. W przypadku gdy przewidywany jest dłuższy postój, miejsce postoju przewożonego zabytku i organizację jego ochrony właściciel lub posiadacz uzgadnia wcześniej z kierownikiem jednostki Policji, na terenie działania której postój jest planowany. 14. Przy wyznaczaniu dłuższego postoju w czasie przewożenia zabytku bierze się przede wszystkim pod uwagę moż- liwości wykorzystania do tego celu zamkniętych terenów muzeów i innych obiektów ochranianych przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne w rozumieniu ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia lub terenów pozo- stających w trwałym zarządzie organów lub instytucji państwowych, po wcześniejszym uzgodnieniu przez właściciela lub posiadacza zabytku z tymi organami lub instytucjami możliwości spełnienia wymagań dotyczących przechowywania i zabezpieczenia zabytku podczas postoju.