Rozdział 6. Przepisy przejściowe i końcowe
Rozdział 6
Przepisy przejściowe i końcowe
§ 39. Przejściowe zwiększenie obsady kur niosek
W gospodarstwach, w których znajdują się kurniki funkcjonujące w dniu 26 marca 2004 r., jeżeli w kurnikach tych:
1) od dnia 3 sierpnia 1999 r. były utrzymywane kury nioski w systemie, o którym mowa w § 27 pkt 2,
2) utrzymywane kury nioski miały zapewniony dostęp do otwartych wybiegów — do dnia 31 grudnia 2011 r. maksymalna obsada kur niosek na m2 powierzchni kurnika może wynosić 12 sztuk.
1. W gospodarstwach, w których utrzymuje się co najmniej 350 kur niosek, dopuszcza się do dnia 31 grudnia 2011 r. utrzymywanie tych kur w kurniku w niezmodyfikowanych klatkach jednopoziomowych lub wielopoziomowych bez ściółki, jeżeli kurnik został oddany do użytku przed dniem 26 marca 2004 r. i nie był modernizowany w okresie od dnia 26 marca 2004 r. do dnia 1 maja 2004 r.
2. W przypadku utrzymywania kur niosek w systemie, o którym mowa w ust. 1, klatkę wyposaża się w:
1) pojemnik na paszę o wymiarach ustalonych w sposób określony w § 29 ust. 4 pkt 1 lit. a;
2) urządzenia do pojenia:
a) pojemnik na wodę, którego minimalną długość ustala się, mnożąc 0,1 m przez liczbę kur niosek w klatce, lub
b) co najmniej 2 poidła kropelkowe lub kubeczkowe, dostępne dla każdej z kur niosek w klatce;
3) urządzenie do skracania pazurów.
3. Powierzchnia klatki w przeliczeniu na kurę nioskę powinna wynosić co najmniej 0,055 m2.
4. Wysokość klatki powinna wynosić co najmniej 0,4 m na 65 % jej powierzchni, nie mniej jednak niż 0,35 m w dowolnym jej punkcie.
§ 41. Termin stosowania przepisów
Przepisy § 24 ust. 3 pkt 4 i 5 oraz ust. 4 i 5 dla obiektów, które zostały oddane do użytku przed dniem 26 marca 2004 r. oraz nie były modernizowane w okresie od dnia 26 marca 2004 r. do dnia 1 maja 2004 r., stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r.
§ 42. Wejście w życie
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2010 r.4) Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi: M. Sawicki
Pełna treść aktu: w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej.