Przejdź do treści

§ 19. Wzory obliczania cen mocy cieplnej i ciepła

Ceny za zamówioną moc cieplną i ceny ciepła oblicza się według wzorów: C = A  P : N C = (1 – A)  P : Q gdzie poszczególne symbole oznaczają: C – cenę za zamówioną moc cieplną dla danego źródła ciepła i określonego nośnika ciepła [w zł/MW], C – cenę ciepła dla danego źródła ciepła i określonego nośnika ciepła [w zł/GJ], P – planowane uzasadnione przychody z wytwarzania ciepła w postaci określonego nośnika ciepła [w zł], A – określony dla danego źródła ciepła i nośnika ciepła wskaźnik udziału kosztów stałych (Kst) w łącznych kosztach wytwarzania ciepła (Kst + Kzm), którego wartość nie może być wyższa od udziału kosztów stałych (Kst) w łącznych kosztach wytwarzania ciepła (Kst + Kzm), N – planowaną dla pierwszego roku stosowania taryfy moc cieplną obliczoną przez przedsiębiorstwo energetyczne dla danego źródła ciepła i określonego nośnika ciepła – jako sumę przyłączeniowej mocy cieplnej dla sieci ciepłowniczych zasilanych z tego źródła i zamówionej mocy cieplnej przez odbiorców zasilanych bezpośrednio ze źródła ciepła [w MW], Q – planowaną dla pierwszego roku stosowania taryfy ilość ciepła określoną przez przedsiębiorstwo energetyczne dla danego źródła ciepła i określonego nośnika ciepła, obliczaną przez:

 wytwórcę ciepła – jako sumę planowanych do sprzedaży odbiorcom ilości ciepła, w tym przez przedsiębiorstwo energetyczne stosujące uproszczony sposób kalkulacji cen i stawek opłat, o którym mowa w § 13 ust. 1, i planowaną wielkość ciepła, oznaczoną symbolem „Q”, o której mowa w § 13 ust. 1,
 przedsiębiorstwo ciepłownicze – jako sumę ilości ciepła planowanego do sprzedaży odbiorcom i strat ciepła podczas przesyłania sieciami ciepłowniczymi [w GJ].

Tekst przepisu: akt wydany przez Ministra Klimatu, Dziennik Ustaw z 2020 r. poz. 718.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

energetyka