§ 2. Definicje rodzajów komunikacji i transportu
1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o:
1) komunikacji zwykłej – należy przez to rozumieć regularny przewóz osób wykonywany w ramach publicznego transportu zbiorowego drogowego, w którym środki transportu zatrzymują się we wszystkich miejscowościach usytuowanych na linii komunikacyjnej, której długość nie przekracza 150 km;
2) komunikacji przyspieszonej – należy przez to rozumieć regularny przewóz osób wykonywany w ramach publicznego transportu zbiorowego drogowego, w którym środki transportu zatrzymują się we wszystkich lub w niektórych miejscowościach usytuowanych na linii komunikacyjnej, której długość nie przekracza 200 km;
3) komunikacji pospiesznej – należy przez to rozumieć regularny przewóz osób wykonywany w ramach publicznego transportu zbiorowego drogowego, w którym środki transportu zatrzymują się w niektórych miejscowościach usytuowanych na linii komunikacyjnej, której długość przekracza 200 km;
4) komunikacji ekspresowej – należy przez to rozumieć regularny przewóz osób wykonywany w ramach publicznego transportu zbiorowego drogowego, w którym środki transportu zatrzymują się w miejscowości:
a) początkowej i końcowej albo
b) początkowej i końcowej oraz co najmniej jednym mieście wojewódzkim usytuowanym na linii komunikacyjnej;
5) komunikacji międzynarodowej – należy przez to rozumieć regularny przewóz osób wykonywany środkami publicznego transportu zbiorowego z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej;
6) transporcie innym szynowym, linowym i linowo-terenowym – należy przez to rozumieć odpowiednio transport inny szynowy, linowy i linowo-terenowy, o którym mowa w ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 5, poz. 13 i Nr 228, poz. 1368);
7) przewozach regularnych specjalnych – należy przez to rozumieć przewozy regularne specjalne, o których mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.);
8) rejestrze terytorialnym – należy przez to rozumieć krajowy rejestr urzędowy podziału terytorialnego kraju, o którym mowa w ustawie z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439, z późn. zm.);
9) właściwym organie – należy przez to rozumieć organizatora publicznego transportu zbiorowego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, oraz organ wydający dokument uprawniający do wykonywania regularnego przewozu osób lub przewozu regularnego specjalnego, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym;
10) przystanku komunikacyjnym – należy przez to rozumieć również peron w transporcie kolejowym oraz przystań usytuowaną na wodach śródlądowych.
2. Przepisy ust. 1 pkt 1–5 nie dotyczą regularnego przewozu osób wykonywanego w ramach publicznego transportu zbiorowego drogowego w komunikacji miejskiej.
Tekst przepisu: akt wydany przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, Dziennik Ustaw z 2012 r. poz. 451.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.