§ 3. Rzetelność i niewadliwość ewidencji oraz wyjątki
1. Podatnik jest obowiązany prowadzić ewidencję rzetelnie i w sposób niewadliwy.
2. Za niewadliwą uznaje się ewidencję prowadzoną zgodnie z przepisami rozporządzenia i według ustalonego wzoru.
3. Za rzetelną uznaje się ewidencję, jeżeli dokonywane w niej zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty.
4. Ewidencję uznaje się za rzetelną i niewadliwą również wtedy, gdy:
1) niewpisane lub błędnie wpisane przychody łącznie nie przekraczają 0,5 % przychodu wykazanego w ewidencji za dany rok podatkowy lub przychodu wykazanego w roku podatkowym do dnia, w którym organ podatkowy stwierdził te błędy, lub
2) brak właściwych zapisów jest związany z nieszczęśliwym wypadkiem lub zdarzeniem losowym, które uniemożliwiły podatnikowi prowadzenie ewidencji, lub
3) podatnik uzupełnił zapisy lub poprawił błędne zapisy w ewidencji przed rozpoczęciem kontroli przez organ podatkowy lub w terminie, w którym podatnikowi przysługuje uprawnienie do złożenia deklaracji lub korekty deklaracji na podstawie art. 62 ust. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131), lub
4) błędne zapisy są skutkiem oczywistej omyłki, a podatnik posiada dowody, o których mowa w § 4 i § 5.
Tekst przepisu: akt wydany przez Ministra Finansów i Gospodarki, Dziennik Ustaw z 2025 r. poz. 1294.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.