§ 2.
1. Stosuje się następujące sposoby oznakowania nawigacyjnego polskich obszarów morskich:
1) pływające znaki nawigacyjne - pławy;
2) stałe znaki nawigacyjne - stawy lub dalby;
3) wirtualne oznakowanie wykorzystywane na elektronicznych mapach nawigacyjnych.
2. Sposoby oznakowania nawigacyjnego, o których mowa w ust. 1, służą do dostarczania informacji dotyczących:
1) bocznych granic torów wodnych lub kanałów;
2) przeszkód naturalnych lub innych przeszkód nawigacyjnych, w szczególności niebezpiecznych wraków;
3) przeszkód nawigacyjnych opisanych jako "nowe niebezpieczeństwo";
4) akwenów specjalnych, w tym akwenów, na których uprawianie żeglugi może być regulowane przepisami szczególnymi;
5) innych obiektów ważnych dla bezpieczeństwa żeglugi, w tym w szczególności mostów, morskich elektrowni wiatrowych i konstrukcji "offshore" rozumianych jako konstrukcje morskie stanowiące w szczególności instalacje służące do poszukiwań i eksploatacji złóż ropy i gazu na morzu oraz różnego rodzaju platformy;
6) dodatkowych informacji ułatwiających prowadzenie żeglugi;
7) sondaży i izobat.
Tekst przepisu: akt wydany przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, Dziennik Ustaw z 2013 r. poz. 57.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.