Rozporządzenie określa wysokość opłaty, o której mowa w art. 117 ust. 7 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, zwanej dalej „ustawą”, wnoszonej przez zakłady ubezpieczeń, o których mowa w art. 117 ust. 7 ustawy, na rzecz Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, zwanego dalej „Funduszem”, oraz terminy jej uiszczania.
1. Opłatę, o której mowa w art. 117 ust. 7 ustawy, zwaną dalej „opłatą”, wnosi się w wysokości 0,008 % składki przypisanej brutto z umów ubezpieczenia zawartych przez dany zakład ubezpieczeń, który prowadzi działalność w grupach ubezpieczeń, o których mowa w załączniku do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 838), w roku poprzedzającym rok, za który opłata ma być uiszczona, nie mniejszej niż 50 000 zł.
2. W pierwszym roku wykonywania działalności ubezpieczeniowej opłata wynosi 50 000 zł.
3. W roku, w którym zakład ubezpieczeń, o którym mowa w art. 117 ust. 7 ustawy, po raz pierwszy przekazał do Funduszu dane, o których mowa w art. 102a ust. 1 ustawy, zwane dalej „danymi”, lub otrzymał je od Funduszu, wysokość opłaty za ten rok stanowi iloczyn opłaty należnej za pełny rok kalendarzowy oraz wartości współczynnika równego ilorazowi liczby pełnych miesięcy w roku kalendarzowym następujących po miesiącu, od którego powstał obowiązek uiszczenia opłaty, i liczby wszystkich miesięcy w roku kalendarzowym.
1. Opłatę uiszcza się do dnia 31 stycznia roku, za który opłata jest należna.
2. W przypadku, o którym mowa w § 2 ust. 2 i 3, opłatę uiszcza się do dnia 31 stycznia roku następującego po roku, w którym zakład ubezpieczeń, o którym mowa w art. 117 ust. 7 ustawy, po raz pierwszy przekazał dane lub je otrzymał.
Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.