§ 47. Termin wejścia w życie rozporządzenia
Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji: J. Miller
3) wymagań określonych w § 19 ust. 2 nie stosuje się, jeżeli zostały one wyposażone w hydranty 52 zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 80, poz. 563);
4) wymagań określonych w § 27 ust. 2 pkt 1 i § 29 ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do budynków handlowych i wystawowych:
a) jednokondygnacyjnych, zawierających strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagro- WYTYCZNE W ZAKRESIE OKREŚLANIA PRZYROSTU CIŚNIENIA W POMIESZCZENIU, JAKI MÓGŁBY ZOSTAĆ SPOWODOWANY PRZEZ WYBUCH
1. Przy dokonywaniu oceny zagrożenia wybuchem pomieszczeń należy brać pod uwagę najbardziej niekorzystną z punktu widzenia ewentualnych skutków wybuchu sytuację mogącą wytworzyć się w procesie ich eksploatacji, uwzględniając najbardziej niebezpieczny, występujący tam rodzaj substancji oraz największą jej ilość, jaka mogłaby brać udział w reakcji wybuchu.
2. Przyrost ciśnienia w pomieszczeniu ΔP (w Pa), spowodowany przez wybuch z udziałem jednorodnych palnych gazów lub par o cząsteczkach zbudowanych z atomów węgla, wodoru, tlenu, azotu i chlorowców jest określany za pomocą równania: m · ΔP · W ΔP = [1] V · C · ρ gdzie: m— maksymalna masa substancji palnych, tworzących mieszaninę wybuchową, jaka może wydzielić się w rozpatrywanym pomieszczeniu (kg); ΔP — maksymalny przyrost ciśnienia przy wybuchu stechiometrycznej mieszaniny gazowo- lub parowo-powietrznej w zamkniętej komorze (Pa); W — współczynnik przebiegu reakcji wybuchu, uwzględniający niehermetyczność pomieszczenia, nieadiabatyczność reakcji wybuchu, a także fakt udziału w reakcji niecałej ilości palnych gazów i par, jaka wydzieliłaby się w pomieszczeniu — równy 0,17 dla palnych gazów i 0,1 dla palnych par; V — objętość przestrzeni powietrznej pomieszczenia, stanowiąca różnicę między objętością pomieszczenia i objętością znajdujących się w nim instalacji, sprzętu, zamkniętych opakowań itp. (m); C — objętościowe stężenie stechiometryczne palnych gazów lub par: C = [2] 1+ 4,84 · β β — stechiometryczny współczynnik tlenu w reakcji wybuchu: n– n n β = n + – [3] 4 2 n, n, n, n — odpowiednio ilości atomów węgla, wodoru, chlorowców i tlenu w cząsteczce gazu lub pary; ρ — gęstość palnych gazów lub par w temperaturze pomieszczenia w normalnych warunkach pracy (kg · m).
3. Przyrost ciśnienia w pomieszczeniu ΔP (w Pa), spowodowany przez wybuch z udziałem substancji palnych niewymienionych w pkt 2, jest określany za pomocą równania: m · q · P · W ΔP = [4] V · ρ · c · T gdzie: q — ciepło spalania (J · kg); P — ciśnienie atmosferyczne normalne, równe 101 325 Pa; ρ — gęstość powietrza w temperaturze T (kg · m); c — ciepło właściwe powietrza, równe 1,01 · 10J · kg · K; T — temperatura pomieszczenia w normalnych warunkach pracy (K); W = 0,17 dla palnych gazów i uniesionego palnego pyłu; W = 0,1 dla palnych par i mgieł; pozostałe — jak we wzorze [1].
4. Masa palnych par m (w kg), wydzielających się w pomieszczeniu wskutek parowania cieczy z otwartej powierzchni, jest określana za pomocą równania: ⎯ m = 10 · F · τ · K · P · √M [5] gdzie: F — powierzchnia parowania cieczy (w m) — dla każdego dm cieczy rozlanej na posadzce betonowej przyjmuje się F = 0,5 m dla roztworów zawierających nie więcej niż 70 % masowego udziału rozpuszczalnika i F = 1 m dla pozostałych cieczy; τ — przewidywany maksymalny czas wydzielania się par (s); K — współczynnik parowania określony w tabeli; P — prężność pary nasyconej w temperaturze pomieszczenia t w °C (Pa): [6] P = 133 · 10 A, B, C — współczynniki równania Antoine’a dla danej cieczy; M — masa cząsteczkowa cieczy (kg · kmol). Tabela Wartości współczynnika parowania K Prędkość przepływu powietrza Temperatura pomieszczenia w °C nad powierzchnią parowania (m · s) 1,0 1,0 1,0 1,0 1,0 0,1 3,0 2,6 2,4 1,8 1,6 0,2 4,6 3,8 3,5 2,4 2,3 0,5 6,6 5,7 5,4 3,6 3,2 1,0 10,0 8,7 7,7 5,6 4,6
5. W przypadku występowania w pomieszczeniu uruchamianej samoczynnie wentylacji awaryjnej, przy określaniu m dla palnych gazów lub par dopuszcza się uwzględnianie jej działania, jeżeli odciągi powietrza znajdują się w pobliżu miejsca przewidywanego wydzielania się gazów lub par. Przyjmowaną do obliczenia ΔP maksymalną masę substancji palnych można wtedy zmniejszyć „k” razy, przy czym: k = 1 + n · τ [7] gdzie: n — ilość wymian powietrza w pomieszczeniu przy działaniu wentylacji awaryjnej (s); τ — przewidywany czas wydzielania gazów lub par (s).
6. Obliczenie przewidywanego przyrostu ciśnienia w pomieszczeniu nie jest wymagane w przypadku, gdy bez jego dokonania inwestor, jednostka projektowania lub użytkownik decydujący o procesie technologicznym uznaje pomieszczenie za zagrożone wybuchem.
Tekst przepisu: akt wydany przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, Dziennik Ustaw z 2010 r. poz. 719.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.