w sprawie nadania statutu Krajowemu Ośrodkowi Wsparcia Rolnictwa

Na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (Dz. U. poz. 623)

§ 1. Nadanie statutu Krajowemu Ośrodkowi Wsparcia Rolnictwa

Krajowemu Ośrodkowi Wsparcia Rolnictwa nadaje się statut stanowiący załącznik do rozporządzenia.

§ 2. Termin wejścia rozporządzenia w życie

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2017 r.

Załącznik

STATUT KRAJOWEGO OŚRODKA WSPARCIA ROLNICTWA § 1. Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, zwany dalej „Krajowym Ośrodkiem”, działa na podstawie ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa oraz niniejszego statutu. § 2. 1. W biurze Krajowego Ośrodka, zwanym dalej „Centralą”, wydziela się piony: 1) innowacji i rozwoju; 2) gospodarowania nieruchomościami; 3) rynków rolnych; 4) nadzoru nad spółkami; 5) finansowo-administracyjny; 6) operacyjny. 2. Działalność pionu koordynuje Dyrektor Generalny lub wskazany przez niego zastępca. 3. W poszczególnych pionach wydziela się departamenty, biura, zespoły lub samodzielne stanowiska pracy. 4. W skład departamentów i biur, o których mowa w ust. 3, wchodzą wydziały i samodzielne stanowiska pracy. § 3. 1. Dyrektor Generalny może tworzyć komisje opiniodawczo-doradcze i zespoły problemowe o charakterze sta- łym lub doraźnym, określając ich nazwę, skład osobowy, zakres zadań oraz tryb pracy. 2. W skład komisji i zespołów, o których mowa w ust. 1, mogą wchodzić pracownicy Krajowego Ośrodka lub osoby niebędące pracownikami Krajowego Ośrodka. § 4. Siedzibami oddziałów terenowych Krajowego Ośrodka są: 1) Wrocław – dla województwa dolnośląskiego; 2) Bydgoszcz – dla województwa kujawsko-pomorskiego; 3) Lublin – dla województwa lubelskiego; 4) Gorzów Wielkopolski – dla województwa lubuskiego; 5) Łódź – dla województwa łódzkiego; 6) Kraków – dla województwa małopolskiego; 7) Warszawa – dla województwa mazowieckiego; 8) Opole – dla województwa opolskiego; 9) Rzeszów – dla województwa podkarpackiego; 10) Białystok – dla województwa podlaskiego; 11) Pruszcz Gdański – dla województwa pomorskiego; 12) Mikołów – dla województwa śląskiego; 13) Kielce – dla województwa świętokrzyskiego; 14) Olsztyn – dla województwa warmińsko-mazurskiego; 15) Poznań – dla województwa wielkopolskiego; 16) Koszalin – dla oddziału terenowego, którego zasięg terytorialny obejmuje powiaty: białogardzki, drawski, kołobrze- ski, Koszalin – miasto na prawach powiatu, koszaliński, sławieński, szczecinecki i świdwiński w województwie za- chodniopomorskim; 17) Szczecin – dla oddziału terenowego, którego zasięg terytorialny obejmuje powiaty: choszczeński, goleniowski, gry- ficki, gryfiński, kamieński, łobeski, myśliborski, policki, pyrzycki, stargardzki, Szczecin – miasto na prawach powia- tu, Świnoujście – miasto na prawach powiatu i wałecki w województwie zachodniopomorskim. § 5. Dyrektor Generalny może tworzyć i znosić filie oddziału terenowego, na wniosek dyrektora oddziału terenowego. § 6. Szczegółową organizację i tryb pracy Krajowego Ośrodka, w tym liczbę, nazwę, szczegółowy zakres działania oraz podporządkowanie organizacyjne komórek organizacyjnych w Centrali i oddziałach terenowych Krajowego Ośrodka, określa Dyrektor Generalny w regulaminie organizacyjnym. § 7. Kontroli wewnętrznej podlegają: 1) jednostki organizacyjne Krajowego Ośrodka; 2) podmioty, które zawarły z Krajowym Ośrodkiem umowy – w zakresie obowiązków tych podmiotów wobec Krajowe- go Ośrodka wynikających z zawartych umów. § 8. 1. W Centrali tworzy się komórkę organizacyjną do spraw kontroli wewnętrznej oraz komórkę organizacyjną do spraw audytu wewnętrznego. 2. Dyrektor Generalny jest odpowiedzialny za prawidłowe: 1) zorganizowanie i funkcjonowanie systemu kontroli wewnętrznej oraz audytu wewnętrznego; 2) wykorzystanie wyników kontroli wewnętrznej oraz audytu wewnętrznego. 3. Tryb wykonywania kontroli wewnętrznej oraz audytu wewnętrznego określa regulamin ustalony przez Dyrektora Generalnego. § 9. 1. Mienie wchodzące w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, które nie zostało zagospodarowane w formach przewidzianych w ustawie z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 1491 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624), Krajowy Ośrodek zabezpiecza w taki sposób, aby nie uległo zniszczeniu, uszkodzeniu lub kradzieży. 2. Niezagospodarowane obiekty budowlane mogą być także przeznaczone przez Krajowy Ośrodek na inne potrzeby niż wynikające z ich przeznaczenia, a w szczególnych przypadkach – zwłaszcza gdy przewidywane koszty zabezpieczenia tych obiektów przekraczają ich wartość – mogą być rozebrane. 3. Niezagospodarowane mienie ruchome może być nieodpłatnie przekazane na własność muzeom lub innym jednost- kom organizacyjnym na cele działalności dydaktycznej, oświatowo-wychowawczej, opiekuńczej lub charytatywnej albo – jeżeli nie przedstawia wartości użytkowej – zlikwidowane. 4. Przepisy ust. 1–3 nie naruszają, przewidzianego w odrębnych przepisach, obowiązku uzyskania pozwoleń właści- wych organów na dokonanie rozbiórki albo zgłoszenia rozbiórki właściwemu organowi oraz obowiązku uzyskania zezwo- leń lub pozwoleń na likwidację w inny sposób poszczególnych składników mienia Zasobu Własności Rolnej Skarbu Pań- stwa.