Przejdź do treści

Rozporządzenie

w sprawie dopuszczalnego obciążenia narciarskiej trasy zjazdowej, sposobu jego obliczania oraz szczegółowych warunków oświetlenia zorganizowanych terenów narciarskich

Akt obowiązującyDz.U.2012.102Uchwalono: Tekst ogłoszony

Tekst aktu: wydany przez Ministra Spraw Wewnętrznych, Dziennik Ustaw z 2012 r. poz. 102.Opracowanie: indeksy rzeczowe, interpretacje przepisów i powiązania z orzecznictwem - Kancelarium.

Spis treści (5)

w sprawie dopuszczalnego obciążenia narciarskiej trasy zjazdowej, sposobu jego obliczania oraz szczegółowych Na podstawie art. 23 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych

§ 2. Dopuszczalne obciążenie tras narciarskich i sposób obliczania

1. Dopuszczalne obciążenie narciarskiej trasy zjazdowej przy szczytowej zdolności przewozowej urządzenia transportu linowego lub taśmowego przeznaczonego do przewozu osób wynosi:
1) minimalnie 200 m na osobę – dla narciarskiej trasy zjazdowej o stopniu trudności A (B > 200 m/os.);
2) minimalnie 300 m na osobę – dla narciarskiej trasy zjazdowej o stopniu trudności B (B > 300 m/os.);
3) minimalnie 400 m na osobę – dla narciarskiej trasy zjazdowej o stopniu trudności C (B > 400 m/os.).
2. Przez szczytową zdolność przewozową, o której mowa w ust. 1, rozumie się liczbę osób, które maksymalnie może przetransportować urządzenie transportu linowego lub taśmowego przeznaczone do przewozu osób, transportując je w górę, w ciągu godziny, przy założeniu poruszania się z maksymalną prędkością.
3. Obciążenie narciarskiej trasy zjazdowej oblicza się według wzoru: P 2,4 m/s B = , Z S gdzie: B – obciążenie narciarskiej trasy zjazdowej, P – całkowita powierzchnia dostępnej trasy wyrażona w m, 2,4 m/s – współczynnik korygujący uwzględniający faktyczną prędkość urządzenia transportu linowego lub taśmowego, Z – liczba osób, które może równocześnie pomieścić urządzenie transportu linowego lub taśmowego przeznaczone do przewozu osób, transportując osoby w górę, S – maksymalna prędkość jazdy urządzenia transportu linowego lub taśmowego przeznaczonego do transportu osób wyrażona w m/s (wg dokumentacji technicznej). 
4. W celu ustalenia dopuszczalnego obciążenia zorganizowanego terenu narciarskiego, na którego terenie znajduje się więcej niż jedna narciarska trasa zjazdowa lub więcej niż jedno urządzenie transportu linowego lub taśmowego przeznaczone do przewozu osób, ustala się minimalną dopuszczalną powierzchnię trasy zjazdowej przypadającą na osobę, uwzględniając dopuszczalne obciążenie poszczególnych tras na tym terenie zgodnie z wartościami określonymi dla każdego ze stopni trudności, o których mowa w ust. 1.
5. Obciążenie tras narciarskich na zorganizowanym terenie narciarskim oblicza się według wzoru: P 2,4 m/s B = , Z S + Z S + (.....) + Z S gdzie: B – obciążenie tras na zorganizowanym terenie narciarskim, P – całkowita powierzchnia dostępnych tras wyrażona w m, 2,4 m/s – współczynnik korygujący uwzględniający faktyczną prędkość urządzeń transportu linowego lub taśmowego na zorganizowanym terenie narciarskim, Z – liczba osób, które może równocześnie pomieścić poszczególne urządzenie transportu linowego lub taśmowego przeznaczone do przewozu osób, transportując osoby w górę, S – maksymalna prędkość jazdy poszczególnego urządzenia transportu linowego lub taśmowego przeznaczonego do transportu osób wyrażona w m/s (wg dokumentacji technicznej).

§ 3. Natężenie oświetlenia zorganizowanych terenów narciarskich

1. Natężenie oświetlenia na zorganizowanych terenach narciarskich udostępnianych do użytkowania po zmroku:
1) dla narciarskich tras zjazdowych, biegowych i nartostrad stopnia trudności A nie może wynosić mniej niż 10 lx;
2) dla narciarskich tras zjazdowych, biegowych i nartostrad stopnia trudności B nie może wynosić mniej niż 20 lx;
3) dla narciarskich tras zjazdowych, biegowych i nartostrad stopnia trudności C nie może wynosić mniej niż 30 lx;
4) dla parków narciarskich i pólek ćwiczebnych nie może wynosić mniej niż 20 lx.
2. Natężenie oświetlenia przy oznakowaniu i przeszkodach występujących na zorganizowanych terenach narciarskich nie może wynosić mniej niż 20 lx.

§ 4. Przejściowe warunki oświetlenia terenów narciarskich

Do dnia 1 czerwca 2012 r. zorganizowane tereny narciarskie udostępnione do użytkowania po zmroku mogą być oświetlone tak, aby natężenie oświetlenia w żadnym punkcie trasy nie było mniejsze niż 10 luksów i zapewniona była możliwość oceny warunków narciarskich oraz czytelność oznakowania i zabezpieczeń.