§ 1. Zabezpieczenia obligacji i innych dłużnych papierów wartościowych
Obligacje i inne dłużne papiery wartościowe, o których mowa w art. 141 ust. 1 pkt 21–24 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, zwanej dalej „ustawą”, powinny być zabezpieczone co najmniej w jeden z następujących sposobów:
1) ustanowienie zastawu rejestrowego albo hipoteki na nieruchomości, pod warunkiem że fundusz na zasadzie pierwszeństwa będzie miał prawo zaspokajania swoich roszczeń z zastawu rejestrowego lub hipoteki przed innymi wierzycielami, zgodnie z art. 1025 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101);
2) udzielenie nieodwołalnej gwarancji lub poręczenia przez bank, zakład ubezpieczeń, instytucję kredytową lub międzynarodową instytucję finansową, mające siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej, państwie będącym członkiem Unii Europejskiej lub stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, lub członkiem Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, posiadające kapitał własny w wysokości nie niższej niż równowartość 50 000 000 euro;
3) udzielenie gwarancji lub poręczenia przez Skarb Państwa lub rząd państwa będącego członkiem Unii Europejskiej lub stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, lub członkiem Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju – w przypadku lokat aktywów dobrowolnego funduszu emerytalnego oraz pracowniczego funduszu emerytalnego;
4) udzielenie gwarancji lub poręczenia przez jednostki samorządu terytorialnego, ich związki, albo właściwe regionalne lub lokalne władze publiczne;
5) udzielenie nieodwołalnej gwarancji lub poręczenia przez podmiot inny niż podmiot związany z emitentem zabezpieczanego papieru wartościowego i posiadający na dzień ustalenia gwarancji lub poręczenia i w okresie ich trwania ocenę na poziomie inwestycyjnym, nadaną przez wyspecjalizowaną agencję ratingową, uznaną na międzynarodowym rynku kapitałowym oraz posiadający kapitał własny w wysokości nie niższej niż równowartość 50 000 000 euro; poręczenie lub gwarancja powinna zostać udzielona na kwotę odpowiadającą co najmniej pełnej wartości nominalnej i ewentualnemu oprocentowaniu.
Tekst przepisu: akt wydany przez Rady Ministrów, Dziennik Ustaw z 2014 r. poz. 139.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.