Zysku (stracie) netto

Hasło „zysku (stracie) netto” w ustawie „o podatku dochodowym od osób prawnych” oznacza wynik finansowy jednostki ustalony według zasad rachunkowości. Przepisy podatkowe nie określają w tym miejscu odrębnego sposobu obliczania tego wyniku, lecz odwołują się do reguł właściwych dla rachunkowości.

Pojęcie obejmuje dwie przeciwstawne sytuacje:

• zysk netto, gdy wynik działalności jednostki ustalony zgodnie z przepisami o rachunkowości ma wartość dodatnią,
• stratę netto, gdy ten wynik jest ujemny.

Określenie „netto” wskazuje, że chodzi o końcowy wynik ustalony w rachunkowości, a nie o pojedynczy przychód, koszt albo wynik z wybranego rodzaju działalności. O tym, jakie elementy wpływają na jego wysokość i w jaki sposób należy je ująć, rozstrzygają przepisy o rachunkowości. To właśnie na ich podstawie ustala się, czy jednostka osiągnęła zysk, czy poniosła stratę, oraz jaka jest wysokość tego wyniku.

W ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych hasło pełni funkcję odesłania do wyniku wyliczonego poza samą ustawą podatkową. Jeżeli przepis podatkowy posługuje się zyskiem albo stratą netto, należy odczytywać te pojęcia przez pryzmat zasad rachunkowości, a nie jako wynik obliczony wyłącznie według reguł podatkowych. Ma to znaczenie praktyczne, ponieważ wynik finansowy wykazywany w rachunkowości i wynik ustalany dla celów podatkowych mogą być kategoriami odmiennymi. Sama nazwa nie przesądza więc o wysokości dochodu podlegającego opodatkowaniu ani o wysokości zobowiązania podatkowego.

Definicja porządkuje sposób rozumienia tego terminu w ustawie i wskazuje, że jego podstawowym źródłem jest ewidencja oraz wynik finansowy ustalany zgodnie z przepisami o rachunkowości. Dzięki temu przy stosowaniu przepisów podatkowych wiadomo, do jakiej kategorii ekonomicznej należy się odwołać.