Zwykła większość głosów

Zwykła większość głosów oznacza sposób podejmowania decyzji, w którym liczba głosów oddanych za określonym wnioskiem lub kandydaturą jest większa od liczby głosów oddanych przeciw. Przy ustalaniu takiej większości co do zasady nie uwzględnia się głosów wstrzymujących się. Jeżeli głosów za i przeciw jest tyle samo, zwykła większość nie została osiągnięta, a wniosek nie uzyskuje akceptacji, chyba że przepis szczególny przewiduje inny sposób rozstrzygnięcia remisu.

Zwykła większość a liczba obecnych

Zwykła większość nie jest tym samym co wymóg obecności określonej liczby osób. Przepisy często łączą oba warunki, wymagając na przykład, aby w głosowaniu uczestniczyła co najmniej określona część składu organu, a następnie aby wniosek uzyskał zwykłą większość głosów. Wymóg obecności stanowi kworum i decyduje o tym, czy organ może skutecznie podejmować uchwały. Sama zwykła większość określa natomiast wynik głosowania.

Termin ten odróżnia się od większości bezwzględnej, która wymaga uzyskania więcej niż połowy wszystkich głosów uwzględnianych przy danym głosowaniu, oraz od większości kwalifikowanej, wymagającej określonej, wyższej proporcji głosów, na przykład dwóch trzecich. Zwykła większość może więc zostać osiągnięta także wtedy, gdy głosy za stanowią mniej niż połowę pełnego składu organu, jeżeli głosów przeciw jest jeszcze mniej.

Pojęcie występuje w regulacjach dotyczących parlamentu, organów samorządów zawodowych, komisji, zespołów problemowych oraz innych organów kolegialnych. Służy podejmowaniu uchwał, stanowisk i decyzji, a niekiedy także wyborowi osób. Szczegółowe przepisy mogą określać, czy zasada dotyczy wszystkich głosów oddanych, jak traktuje się wstrzymanie od głosu, jakie obowiązuje kworum oraz jak rozstrzyga się remis. Dlatego znaczenie zwykłej większości ustala się łącznie z przepisem regulującym dane głosowanie.