Zwierzęta futerkowe

„Zwierzęta futerkowe” to pojęcie zdefiniowane w ustawie „Organizacja hodowli i rozród zwierząt gospodarskich.” Obejmuje ono określone gatunki zwierząt, jeżeli są utrzymywane w konkretnym celu gospodarczym. Nie chodzi więc o wszystkie zwierzęta mające futro ani o każde zwierzę należące do wymienionego gatunku. Znaczenie ma zarówno przynależność do jednego z gatunków wskazanych w ustawie, jak i sposób oraz cel utrzymywania zwierzęcia.

Do tej kategorii zaliczono lisa pospolitego, lisa polarnego, norkę amerykańską, tchórza, jenota, nutrię, szynszylę i królika. Ustawa posługuje się przy tym także naukowymi nazwami gatunków, co pozwala dokładniej określić zakres pojęcia i odróżnić wskazane zwierzęta od podobnych gatunków. Lista ma charakter zamknięty, dlatego samo podobieństwo wyglądu, rodzaju okrywy ciała lub sposobu hodowli nie wystarcza do objęcia zwierzęcia tą definicją.

Drugim niezbędnym elementem jest cel utrzymywania. Zwierzęta muszą być przeznaczone do pozyskiwania surowca dla przemysłu futrzarskiego, mięsnego albo włókienniczego. Definicja obejmuje zatem sytuacje, w których hodowla lub utrzymywanie zwierząt jest związane z produkcją surowca wykorzystywanego w jednej z tych dziedzin. Oba elementy, gatunek oraz wskazany cel, należy rozpatrywać łącznie.

W ustawie określenie „zwierzęta futerkowe” służy wyznaczeniu kręgu zwierząt objętych jej regulacją w zakresie organizacji hodowli i rozrodu. Ma więc znaczenie porządkujące i praktyczne, ponieważ pozwala ustalić, do jakich zwierząt odnoszą się przepisy posługujące się tym terminem. Przy interpretacji nie wystarczy potoczne rozumienie słowa „futerkowe”, lecz trzeba odwołać się do ustawowego wykazu gatunków oraz do celu, w jakim zwierzęta są utrzymywane.