W czasie stanu wojennego szczególne uprawnienie przysługuje Prezydentowi Rzeczypospolitej. Może on wydać rozporządzenie z mocą ustawy, ale tylko wtedy, gdy Sejm nie może zebrać się na posiedzenie. Dodatkowym warunkiem jest wniosek Rady Ministrów. Prezydent nie podejmuje więc takiej decyzji samodzielnie, bez tego wniosku. Treść rozporządzenia nie może być dowolna. Musi mieścić się w zakresie i granicach określonych w art. 228 ust. 3-5 Konstytucji. Przepis nie przyznaje zatem nieograniczonej możliwości regulowania każdej sprawy, lecz odsyła do wskazanych tam ograniczeń. Rozporządzenie wydane w tych warunkach nie kończy całej procedury. Podlega zatwierdzeniu przez Sejm na jego najbliższym posiedzeniu. Oznacza to, że Sejm powinien zająć się tym aktem przy najbliższej okazji, gdy zbierze się na posiedzenie. Przepis wskazuje również, że takie rozporządzenia są źródłami powszechnie obowiązującego prawa. Oznacza to, że należą do aktów prawa, które mają charakter powszechny, a nie wyłącznie wewnętrzny.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis wymienia podstawowe źródła powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Należą do nich Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Oznacza to, że wszystkie te rodzaje aktów zostały wskazane jako źródła prawa obowiązującego powszechnie. Osobno przepis wskazuje akty prawa miejscowego. One również są źródłami powszechnie obowiązującego prawa, ale tylko na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Ich obowiązywanie jest więc związane z określonym terytorium oraz z organem, który wydał dany akt. Przepis rozróżnia zatem źródła prawa wymienione w pierwszej części, takie jak ustawy czy rozporządzenia, od aktów prawa miejscowego. W przypadku tych ostatnich zakres obowiązywania nie został określony jako cały obszar Rzeczypospolitej Polskiej, lecz jako obszar działania właściwego organu.

Źródło powszechnie obowiązującego prawa

Źródło powszechnie obowiązującego prawa w przepisach

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej2 przepisy