Źródło emisji

„Źródło emisji” to pojęcie używane w ustawie o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji do wskazania takiego elementu działalności technicznej, z którego podczas użytkowania uwalniane są określone substancje do środowiska. Chodzi o instalację jako całość albo o wyodrębnioną część instalacji. Istotne jest nie samo istnienie urządzenia lub obiektu, lecz jego eksploatacja, czyli faktyczne użytkowanie, które prowadzi do emisji.

Definicja opiera się więc na dwóch podstawowych przesłankach:

• przedmiotem musi być instalacja lub jej część,
• w związku z jej eksploatacją musi dochodzić do emisji.

Nie każde urządzenie, obiekt lub miejsce związane z działalnością gospodarczą będzie zatem źródłem emisji. O tym statusie decyduje połączenie konkretnej instalacji z emisją powstającą w wyniku jej użytkowania. Źródłem może być zarówno cała instalacja, gdy emisja wiąże się z jej działaniem jako całości, jak i tylko jej wyodrębniony fragment, jeżeli to właśnie jego eksploatacja powoduje uwalnianie substancji.

Pojęcie służy uporządkowaniu systemu zarządzania emisjami. Pozwala wskazać, jakie elementy instalacji należy brać pod uwagę przy ustalaniu, skąd pochodzi emisja, oraz przy gromadzeniu i analizowaniu informacji o emisjach. Ma również znaczenie praktyczne przy określaniu przedmiotu działań związanych z kontrolą, ewidencjonowaniem i ograniczaniem emisji, ponieważ kieruje uwagę na instalacje lub ich części rzeczywiście powodujące emisję, a nie na wszystkie elementy infrastruktury.

W tym ujęciu „źródło emisji” nie oznacza samej substancji emitowanej ani wyłącznie miejsca, w którym emisja jest zauważalna. Jest nim techniczny składnik instalacji powiązany funkcjonalnie z procesem eksploatacji prowadzącym do emisji. Prawidłowe rozpoznanie takiego źródła ma znaczenie dla spójnego opisu działalności emisyjnej i stosowania przepisów ustawy w odniesieniu do konkretnych instalacji.