Zorganizowany teren narciarski

„Zorganizowany teren narciarski” to wyodrębnione i przygotowane miejsce przeznaczone do uprawiania narciarstwa albo snowboardingu, które spełnia określone warunki organizacyjne i techniczne. Pojęcie to jest zdefiniowane w ustawie „Bezpieczeństwo i ratownictwo w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich” i służy wskazaniu, jakie tereny są objęte jej zakresem.

Aby dany teren mieścił się w tej kategorii, powinien być:

• ogólnie udostępniony użytkownikom,
• odpowiednio naśnieżony albo wyposażony w właściwie przygotowane sztuczne podłoże,
• oznaczony, czyli wyraźnie wyznaczony i opisany,
• zabezpieczony przed zagrożeniami związanymi z korzystaniem z terenu,
• przeznaczony do jazdy na nartach lub snowboardzie.

W podstawowym wariancie chodzi o tereny znajdujące się przy urządzeniach transportu linowego lub taśmowego przeznaczonych do przewozu osób. Oznacza to, że definicja obejmuje nie tylko samą trasę zjazdową, lecz także zorganizowany obszar związany z funkcjonowaniem wyciągu lub innego urządzenia służącego do transportu narciarzy i snowboardzistów.

Ustawa zalicza do zorganizowanych terenów narciarskich również narciarskie trasy biegowe, parki narciarskie oraz pola ćwiczebne. Są to odrębne rodzaje miejsc przeznaczonych do uprawiania sportów śnieżnych, odpowiednio do jazdy biegowej, korzystania z przygotowanych elementów narciarskich lub nauki i doskonalenia umiejętności.

Znaczenie tego pojęcia jest praktyczne, ponieważ pozwala ustalić, czy konkretne miejsce jest zorganizowanym terenem narciarskim w rozumieniu ustawy, a tym samym czy podlega przewidzianym w niej zasadom dotyczącym bezpieczeństwa i ratownictwa. Nie każda przestrzeń, na której można okazjonalnie jeździć na nartach lub snowboardzie, spełnia tę definicję. Istotne jest łączne występowanie wskazanych cech, zwłaszcza przygotowania, oznaczenia, zabezpieczenia i przeznaczenia terenu do określonej aktywności.