Kodeks karny

Art. 45 Kodeksu karnego (KK) reguluje kwestie przepadku korzyści majątkowych uzyskanych z popełnienia przestępstwa. Przepis ten ma na celu uniemożliwienie sprawcom przestępstw czerpania korzyści z działań niezgodnych z prawem oraz zapewnienie, że uzyskane w ten sposób mienie nie pozostanie w ich posiadaniu.

#### § 1. Przepadek korzyści majątkowej

Pierwszy paragraf art. 45 KK stanowi, że sąd orzeka przepadek korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa, nawet jeśli korzyść ta została osiągnięta pośrednio. Przepadek może dotyczyć samej korzyści lub jej równowartości. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy korzyść lub jej równowartość podlega zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że sprawca nie będzie mógł zachować korzyści uzyskanych z przestępstwa, a jednocześnie chroni interesy pokrzywdzonych.

#### § 2. Korzyść majątkowa znacznej wartości

Drugi paragraf wprowadza szczególne zasady dotyczące przepadku korzyści majątkowych znacznej wartości lub korzyści uzyskanych z przestępstw zagrożonych surowymi karami (minimum 5 lat pozbawienia wolności) lub popełnionych w zorganizowanej grupie przestępczej. W takich przypadkach za korzyść uzyskaną z przestępstwa uważa się mienie, które sprawca objął we władanie lub do którego uzyskał jakikolwiek tytuł w okresie 5 lat przed popełnieniem przestępstwa do chwili wydania wyroku, chyba że sprawca lub inna zainteresowana osoba przedstawi dowód przeciwny. Przepis ten ma na celu ułatwienie konfiskaty mienia pochodzącego z przestępstw, zwłaszcza w przypadkach, gdy sprawcy starają się ukryć źródło swojego majątku.

#### § 3. Przeniesienie mienia na inne osoby

Trzeci paragraf dotyczy sytuacji, gdy mienie uzyskane z przestępstwa zostało przeniesione na inną osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej. W takich przypadkach uważa się, że mienie to należy do sprawcy, chyba że na podstawie okoliczności towarzyszących nabyciu nie można było przypuszczać, że pochodzi ono z czynu zabronionego. Przepis ten ma na celu zapobieganie przenoszeniu mienia uzyskanego z przestępstw na osoby trzecie w celu uniknięcia jego konfiskaty.

#### § 4. Współwłasność

Czwarty paragraf reguluje kwestie przepadku w przypadku współwłasności mienia. W takich sytuacjach sąd orzeka przepadek udziału należącego do sprawcy lub przepadek równowartości tego udziału. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że nawet w przypadku współwłasności mienie uzyskane z przestępstwa nie pozostanie w posiadaniu sprawcy.

### Podsumowanie

Art. 45 KK jest kluczowym narzędziem w walce z przestępczością, umożliwiającym konfiskatę korzyści majątkowych uzyskanych z przestępstw. Przepis ten ma na celu uniemożliwienie sprawcom czerpania korzyści z działań niezgodnych z prawem oraz ochronę interesów pokrzywdzonych. Wprowadza on szczególne zasady dotyczące przepadku mienia w przypadkach przestępstw o znacznej wartości, przestępstw zagrożonych surowymi karami oraz przestępstw popełnionych w zorganizowanych grupach przestępczych. Ponadto, reguluje kwestie przenoszenia mienia na osoby trzecie oraz przepadku w przypadku współwłasności.

Art. 33 Kodeksu karnego skarbowego (KKS) reguluje kwestie przepadku korzyści majątkowych uzyskanych z popełnienia przestępstwa skarbowego. Przepis ten ma na celu uniemożliwienie sprawcom przestępstw skarbowych czerpania korzyści z nielegalnych działań oraz zapewnienie, że nie będą oni mogli zachować majątku uzyskanego w wyniku takich działań.

#### § 1 - Przepadek korzyści majątkowej

Pierwszy paragraf wskazuje, że jeżeli sprawca osiągnął korzyść majątkową z przestępstwa skarbowego, sąd orzeka przepadek tej korzyści. W przypadku niemożności orzeczenia przepadku korzyści majątkowej, sąd orzeka ściągnięcie jej równowartości pieniężnej. Korzyść majątkowa obejmuje również pożytki z rzeczy lub praw stanowiących tę korzyść.

#### § 2 - Korzyść majątkowa dużej wartości

Drugi paragraf wprowadza szczególne zasady dotyczące przestępstw skarbowych, z których sprawca osiągnął korzyść majątkową dużej wartości lub które są zagrożone karą pozbawienia wolności powyżej 3 lat, albo zostały popełnione w zorganizowanej grupie przestępczej. W takich przypadkach za korzyść uzyskaną z przestępstwa uważa się mienie, które sprawca objął we władanie lub do którego uzyskał jakikolwiek tytuł w okresie 5 lat przed popełnieniem przestępstwa do chwili wydania wyroku, chyba że sprawca lub inna zainteresowana osoba przedstawi dowód przeciwny.

#### § 3 - Przeniesienie mienia na osoby trzecie

Trzeci paragraf dotyczy sytuacji, gdy mienie uzyskane z przestępstwa zostało przeniesione na osoby trzecie. Uważa się, że rzeczy będące w posiadaniu tych osób lub jednostek oraz przysługujące im prawa majątkowe należą do sprawcy, chyba że okoliczności towarzyszące nabyciu mienia wykluczają przypuszczenie, że pochodzi ono z czynu zabronionego.

#### § 4 - Zabezpieczenie przepadku

Czwarty paragraf rozszerza stosowanie przepisów § 2 i 3 na sytuacje związane z zabezpieczeniem grożącego przepadku korzyści majątkowej oraz egzekucją tego środka. Osoba lub jednostka, której dotyczy domniemanie ustanowione w § 3, może wystąpić z powództwem przeciwko Skarbowi Państwa o obalenie domniemania, co zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy.

#### § 5 - Współwłasność

Piąty paragraf reguluje sytuacje współwłasności, orzekając przepadek udziału należącego do sprawcy lub równowartości pieniężnej tego udziału.

#### § 6 - Zwrot korzyści majątkowej

Szósty paragraf stanowi, że przepadku korzyści majątkowej lub ściągnięcia jej równowartości pieniężnej nie orzeka się, jeżeli korzyść majątkowa podlega zwrotowi innemu uprawnionemu podmiotowi.

#### § 7 - Przejście korzyści na Skarb Państwa

Siódmy paragraf określa, że korzyść majątkowa objęta przepadkiem lub ściągnięcie jej równowartości pieniężnej przechodzi na własność Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia się wyroku. W przypadku, o którym mowa w § 4 zdanie drugie, przejście to następuje z chwilą uprawomocnienia się wyroku oddalającego powództwo przeciwko Skarbowi Państwa.

### Podsumowanie

Art. 33 KKS jest kluczowym narzędziem w walce z przestępczością skarbową, umożliwiającym skuteczne pozbawienie sprawców korzyści majątkowych uzyskanych z nielegalnych działań. Przepis ten wprowadza mechanizmy zabezpieczające interesy Skarbu Państwa oraz innych uprawnionych podmiotów, jednocześnie dając możliwość obrony osobom trzecim, które nabyły mienie w dobrej wierze.

Kodeks karny skarbowy

Art. 37 Kodeksu karnego skarbowego (KKS) wprowadza instytucję nadzwyczajnego obostrzenia kary w przypadku popełnienia przestępstw skarbowych w określonych okolicznościach. Przepis ten ma na celu zaostrzenie odpowiedzialności karnej wobec sprawców, którzy działają w sposób szczególnie szkodliwy dla interesów publicznych, w tym finansowych państwa.

#### § 1 - Przesłanki nadzwyczajnego obostrzenia kary

Przepis § 1 art. 37 KKS wymienia konkretne sytuacje, w których sąd ma obowiązek zastosowania nadzwyczajnego obostrzenia kary. Są to przypadki, gdy sprawca:

1. **Popełnia umyślnie przestępstwo skarbowe, powodując uszczuplenie należności publicznoprawnej dużej wartości** albo **popełnia umyślnie przestępstwo skarbowe, a wartość przedmiotu czynu zabronionego jest duża**.
2. **Popełnia przestępstwo skarbowe określone w art. 62 § 2 KKS**, a kwota podatku wynikająca z faktury lub suma kwot podatku wynikających z faktur jest dużej wartości.
3. **Uczynił sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu**.
4. **Popełnia dwa albo więcej przestępstw skarbowych**, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z nich, i każdy z tych czynów wyczerpuje znamiona przestępstwa skarbowego określonego w tym samym przepisie, a odstępy czasu pomiędzy nimi nie są długie.
5. **Został skazany za umyślne przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności lub karę ograniczenia wolności albo karę grzywny**, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności lub 6 miesięcy kary ograniczenia wolności albo po uiszczeniu grzywny wynoszącej co najmniej 120 stawek dziennych popełnia umyślnie przestępstwo skarbowe tego samego rodzaju.
6. **Popełnia przestępstwo skarbowe, działając w zorganizowanej grupie albo w związku mającym na celu popełnienie przestępstwa skarbowego**.
7. **Popełnia przestępstwo skarbowe, używając przemocy lub grożąc natychmiastowym jej użyciem albo działając wspólnie z inną osobą, która używa przemocy lub grozi natychmiastowym jej użyciem**.
8. **Przez nadużycie stosunku zależności lub wykorzystanie krytycznego położenia doprowadza inną osobę do popełnienia czynu zabronionego jako przestępstwo skarbowe**.

#### § 2 - Wyłączenia stosowania nadzwyczajnego obostrzenia kary

Przepis § 2 art. 37 KKS wprowadza wyjątki od obowiązku stosowania nadzwyczajnego obostrzenia kary w określonych sytuacjach:

1. **Przepisów § 1 pkt 1 i 3 nie stosuje się**, jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej, a wymagalna należność została w całości uiszczona przed zamknięciem przewodu sądowego w pierwszej instancji.
2. **Przepisu § 1 pkt 1a nie stosuje się**, jeżeli wymagalna należność została w całości uiszczona przed zamknięciem przewodu sądowego w pierwszej instancji.
3. **Przepisu § 1 pkt 5 nie stosuje się**, jeżeli sprawca odstąpił od udziału w zorganizowanej grupie lub związku i ujawniając przed organem ścigania istotne okoliczności zamierzonego przestępstwa skarbowego, zapobiegł jego popełnieniu.

#### § 3 - Zasady orzekania kary w przypadku zbiegu przestępstw skarbowych

Przepis § 3 art. 37 KKS określa, że w przypadkach określonych w § 1 pkt 3 sąd orzeka tylko jeden raz karę za wszystkie zbiegające się przestępstwa skarbowe na podstawie przepisu, którego znamiona każde z nich wyczerpuje, w granicach określonych w art. 38 § 1 lub 2 KKS.

### Podsumowanie

Art. 37 KKS stanowi istotny element systemu karnego, mający na celu skuteczne zwalczanie przestępczości skarbowej. Przepis ten wprowadza mechanizmy nadzwyczajnego obostrzenia kary w przypadkach szczególnie szkodliwych dla interesów publicznych, jednocześnie przewidując wyjątki, które mogą złagodzić odpowiedzialność karną w określonych okolicznościach. W praktyce sądowej art. 37 KKS pełni funkcję prewencyjną, mając na celu odstraszanie potencjalnych sprawców od popełniania przestępstw skarbowych.

Kodeks karny wykonawczy

Art. 88 Kodeksu karnego wykonawczego (k.k.w.) reguluje zasady osadzania skazanych w różnych typach zakładów karnych, uwzględniając specyfikę przestępstwa, osobiste właściwości skazanego oraz inne szczególne okoliczności. Przepis ten ma na celu zapewnienie odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa zarówno dla społeczeństwa, jak i dla samego zakładu karnego, a także dostosowanie warunków odbywania kary do indywidualnych potrzeb i zagrożeń związanych ze skazanym.

#### 1. Osadzenie w zakładzie karnym typu półotwartego

Zgodnie z art. 88 § 1 k.k.w., skazany odbywający karę w systemie programowanego oddziaływania powinien być osadzony w zakładzie karnym typu półotwartego. Wyjątkiem są sytuacje, w których szczególne okoliczności uzasadniają osadzenie go w zakładzie karnym typu zamkniętego. Przepis ten podkreśla znaczenie indywidualnego podejścia do skazanego, uwzględniając jego udział w programach resocjalizacyjnych.

#### 2. Przestępstwa nieumyślne i zastępcza kara pozbawienia wolności

Art. 88 § 2 k.k.w. stanowi, że skazani za przestępstwa nieumyślne oraz osoby odbywające zastępczą karę pozbawienia wolności lub karę aresztu również powinni być osadzani w zakładzie karnym typu półotwartego, chyba że istnieją szczególne okoliczności przemawiające za osadzeniem ich w zakładzie karnym innego typu. Przepis ten ma na celu łagodniejsze traktowanie osób, które popełniły przestępstwa nieumyślnie lub odbywają krótkoterminowe kary zastępcze.

#### 3. Osadzenie w zakładzie karnym typu zamkniętego

Art. 88 § 3 k.k.w. określa kategorie skazanych, którzy obligatoryjnie powinni być osadzani w zakładzie karnym typu zamkniętego. Są to:

1. Skazani za przestępstwa popełnione w zorganizowanej grupie przestępczej, chyba że szczególne okoliczności przemawiają przeciwko takiemu osadzeniu.
2. Skazani na karę dożywotniego pozbawienia wolności lub karę pozbawienia wolności w wymiarze 25 lat lub wyższym.
3. Skazani z niepsychotycznymi zaburzeniami psychicznymi, w tym za przestępstwa seksualne popełnione w związku z zaburzeniami preferencji seksualnych, lub osoby upośledzone umysłowo.
4. Skazani stwarzający poważne zagrożenie społeczne lub zagrożenie dla bezpieczeństwa zakładu.
5. Skazani objęci ochroną na mocy art. 88d k.k.w. lub ustawy o świadku koronnym.

#### 4. Dodatkowe przypadki osadzenia w zakładzie karnym typu zamkniętego

Art. 88 § 4 k.k.w. przewiduje możliwość osadzenia w zakładzie karnym typu zamkniętego także innych kategorii skazanych, jeżeli istnieje zagrożenie społeczne lub zagrożenie dla bezpieczeństwa zakładu. Dotyczy to m.in.:

1. Skazanych za przestępstwa nieumyślne, odbywających zastępczą karę pozbawienia wolności, osoby odbywające karę aresztu oraz skazane kobiety.
2. Skazanych, których właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, zachowanie po dokonaniu przestępstwa, negatywna ocena postawy i zachowania w areszcie śledczym, względy bezpieczeństwa zakładu lub inne szczególne okoliczności wskazują na konieczność odbywania kary w warunkach zwiększonej izolacji i zabezpieczenia.
3. Skazanych, którzy podczas pobytu w areszcie śledczym lub zakładzie karnym naruszyli w poważnym stopniu dyscyplinę i porządek.
4. Skazanych przebywających dotychczas w zakładzie karnym typu otwartego lub półotwartego, jeżeli ich postawa i zachowanie, a także względy bezpieczeństwa zakładu wskazują na konieczność odbywania kary w warunkach zwiększonej izolacji i zabezpieczenia.
5. Skazanych, którzy popełnili przestępstwo o znacznym stopniu społecznej szkodliwości, jeżeli ich postawa i zachowanie przemawiają za przebywaniem w zakładzie karnym typu zamkniętego.

### Podsumowanie

Art. 88 k.k.w. w sposób kompleksowy reguluje zasady osadzania skazanych w różnych typach zakładów karnych, uwzględniając zarówno charakter przestępstwa, jak i indywidualne cechy skazanego oraz szczególne okoliczności. Przepis ten ma na celu zapewnienie odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa oraz dostosowanie warunków odbywania kary do specyfiki każdego przypadku, co jest kluczowe dla skutecznej resocjalizacji i ochrony społeczeństwa.

Art. 88a Kodeksu karnego wykonawczego (k.k.w.) wprowadza szczególne regulacje dotyczące skazanych, którzy stwarzają poważne zagrożenie społeczne lub poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa zakładu karnego. Przepis ten ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa zarówno społeczeństwu, jak i personelowi oraz innym osadzonym w zakładach karnych.

### 1. Kryteria uznania skazanego za stwarzającego poważne zagrożenie

Art. 88a § 1 k.k.w. określa, że za skazanego stwarzającego poważne zagrożenie społeczne lub dla bezpieczeństwa zakładu można uznać osobę, która:

1. **Popełniła przestępstwo o bardzo wysokim stopniu społecznej szkodliwości**, w szczególności:
   - Zamach ze szczególnym okrucieństwem,
   - Wzięcie lub przetrzymanie zakładnika,
   - Uprowadzenie statku wodnego lub powietrznego,
   - Przestępstwo z użyciem broni palnej, materiałów wybuchowych albo łatwopalnych.

2. **Popełniła przestępstwo w zorganizowanej grupie przestępczej**, zwłaszcza gdy pełniła kierowniczą lub znaczącą rolę w tej grupie.

3. **Podczas uprzedniego lub obecnego pozbawienia wolności stwarzała zagrożenie dla bezpieczeństwa zakładu karnego lub aresztu śledczego**, poprzez:
   - Organizowanie lub aktywne uczestnictwo w zbiorowym wystąpieniu,
   - Czynne napaści na funkcjonariuszy publicznych lub inne osoby zatrudnione w zakładzie,
   - Popełnienie zgwałcenia, ciężkiego uszczerbku na zdrowiu lub znęcanie się nad innymi osadzonymi,
   - Ucieczkę lub próbę ucieczki z zakładu karnego lub aresztu.

### 2. Procedura weryfikacji decyzji

Art. 88a § 2 k.k.w. nakłada na komisję penitencjarną obowiązek uwzględnienia szeregu czynników przy podejmowaniu i weryfikacji decyzji o uznaniu skazanego za stwarzającego poważne zagrożenie. Są to:

- Właściwości i warunki osobiste skazanego,
- Motywacje i sposób zachowania się przy popełnieniu przestępstwa oraz rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa,
- Sposób zachowania się w trakcie pobytu w zakładzie karnym,
- Stopień demoralizacji lub postępy w resocjalizacji,
- Zagrożenie dla porządku prawnego wynikające z bezprawnych kontaktów z innymi członkami zorganizowanej grupy przestępczej.

### 3. Warunki odbywania kary

Art. 88a § 3 k.k.w. stanowi, że skazany uznany za stwarzającego poważne zagrożenie odbywa karę w wyznaczonym oddziale lub celi zakładu karnego typu zamkniętego, w warunkach zapewniających wzmożoną ochronę społeczeństwa i bezpieczeństwo zakładu.

### 4. Zawiadomienie sędziego penitencjarnego

Art. 88a § 4 k.k.w. wymaga, aby o osadzeniu skazanego w wyznaczonym oddziale lub celi zakładu karnego typu zamkniętego zawiadomić sędziego penitencjarnego. Jest to istotne z punktu widzenia kontroli sądowej nad decyzjami administracyjnymi dotyczącymi osadzonych.

### 5. Zgoda skazanego na osadzenie

Art. 88a § 5 k.k.w. przewiduje możliwość osadzenia skazanego, o którym mowa w art. 88 § 3 pkt 5, za jego zgodą, w oddziale lub celi o wzmożonej ochronie. Jest to wyjątek od zasady, że decyzje o osadzeniu w takich warunkach podejmowane są bez zgody skazanego.

### Podsumowanie

Art. 88a k.k.w. jest kluczowym przepisem mającym na celu ochronę społeczeństwa oraz zapewnienie bezpieczeństwa w zakładach karnych. Przepis ten precyzyjnie określa kryteria, które muszą być spełnione, aby uznać skazanego za stwarzającego poważne zagrożenie, oraz procedury, które muszą być przestrzegane przy podejmowaniu takich decyzji. Wprowadza również mechanizmy kontroli sądowej, co jest istotne z punktu widzenia ochrony praw osadzonych.

Art. 657 ustawy o obronie Ojczyzny określa szczegółowe wymagania, jakie musi spełniać przedsiębiorca, aby móc realizować zadania na rzecz Sił Zbrojnych. Przepis ten jest kluczowy dla zapewnienia, że podmioty współpracujące z Siłami Zbrojnymi są wiarygodne, rzetelne i zdolne do realizacji zadań o strategicznym znaczeniu dla obronności kraju.

#### 1. Wymogi dotyczące mocy produkcyjnych, naprawczych lub usługowych

Przedsiębiorca musi posiadać odpowiednie moce produkcyjne, naprawcze lub usługowe, które mogą być wykorzystane do realizacji zadań określonych w art. 648 ust. 1 pkt 1 i 2. Oznacza to, że przedsiębiorca musi dysponować zasobami technicznymi i ludzkimi, które pozwolą na efektywne wsparcie Sił Zbrojnych w zakresie produkcji, naprawy lub świadczenia usług.

#### 2. Wymogi dotyczące niekaralności

Przedsiębiorca, będący osobą fizyczną, nie może być prawomocnie skazany za szereg przestępstw wymienionych w przepisie. Dotyczy to m.in. przestępstw związanych z udziałem w zorganizowanej grupie przestępczej, handlu ludźmi, korupcji, przestępstw o charakterze terrorystycznym, przestępstw przeciwko obrotowi gospodarczemu, oszustw, przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, przestępstw skarbowych oraz przestępstw przeciwko środowisku i prawom pracowników.

#### 3. Wymogi dotyczące członków organów zarządzających i nadzorczych

Przepis rozszerza wymogi niekaralności także na urzędujących członków organów zarządzających lub nadzorczych, wspólników spółek jawnych lub partnerskich, komplementariuszy w spółkach komandytowych lub komandytowo-akcyjnych oraz prokurentów. Żaden z tych podmiotów nie może być prawomocnie skazany za przestępstwa wymienione w pkt 2.

#### 4. Wymogi dotyczące zaległości podatkowych i składek

Przedsiębiorca nie może zalegać z uiszczeniem podatków, opłat lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne. Wyjątkiem jest sytuacja, w której przedsiębiorca wykaże, że dokonał płatności wraz z odsetkami lub grzywnami lub zawarł wiążące porozumienie w sprawie spłaty tych należności.

#### 5. Wymogi dotyczące ochrony środowiska, prawa socjalnego i prawa pracy

Przedsiębiorca nie może naruszać obowiązków w dziedzinie ochrony środowiska, prawa socjalnego lub prawa pracy. Dotyczy to zarówno przestępstw, jak i wykroczeń, za które wymierzono karę aresztu, ograniczenia wolności lub karę grzywny, oraz ostatecznych decyzji administracyjnych o naruszeniu obowiązków wynikających z tych dziedzin.

#### 6. Wymogi dotyczące sytuacji finansowej i prawnej przedsiębiorcy

Przedsiębiorca nie może być w trakcie likwidacji, nie może być ogłoszony jego upadłość, jego aktywami nie może zarządzać likwidator lub sąd, nie może zawierać układów z wierzycielami, a jego działalność gospodarcza nie może być zawieszona.

#### 7. Wymogi dotyczące koncesji, licencji i zezwoleń

Przedsiębiorca musi posiadać wszelkie wymagane przepisami prawa koncesje, licencje i zezwolenia do prowadzenia działalności gospodarczej wydane przez uprawniony organ administracji państwowej.

#### 8. Wymogi dotyczące zdolności do przetwarzania informacji niejawnych

Jeżeli Minister Obrony Narodowej określi taki wymóg, przedsiębiorca musi posiadać zdolność do przetwarzania informacji niejawnych.

### Podsumowanie

Art. 657 ustawy o obronie Ojczyzny wprowadza rygorystyczne wymagania dla przedsiębiorców chcących realizować zadania na rzecz Sił Zbrojnych. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że tylko wiarygodne i rzetelne podmioty będą mogły współpracować z Siłami Zbrojnymi, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa i obronności kraju.

Zorganizowana grupa

Zorganizowana grupa w przepisach

Kodeks karny5 przepisów

Kodeks karny skarbowy2 przepisy

Kodeks karny wykonawczy3 przepisy

o obronie Ojczyzny1 przepis