Przepis wskazuje, że o tym, jakie prawo należy zastosować do zobowiązań alimentacyjnych, nie rozstrzyga bezpośrednio polska ustawa, lecz unijne rozporządzenie. Obejmuje ono kwestie związane z ustaleniem prawa właściwego, a także inne zagadnienia dotyczące zobowiązań alimentacyjnych, w tym właściwość organów, uznawanie i wykonywanie orzeczeń oraz współpracę. Aby ustalić stosowane zasady, należy sięgnąć do tego aktu.

Prawo prywatne międzynarodowe

Przepis oznacza, że wcześniejsza ustawa dotycząca prawa prywatnego międzynarodowego zostaje uchylona. Wyjątek obejmuje tylko jej przepisy odnoszące się do zobowiązań alimentacyjnych. W tym zakresie nie tracą one mocy od razu, lecz pozostają obowiązujące do 17 czerwca 2011 r. Oznacza to, że do tego dnia nadal zachowują moc, natomiast po upływie tego terminu wyjątek przestaje działać i wcześniejsza ustawa traci moc także w tej części.

Z masy upadłości w pierwszej kolejności pokrywa się koszty postępowania. Dopiero gdy środki na to pozwalają, można zaspokajać inne zobowiązania masy upadłości, wskazane w art. 230 ust. 2. Następuje to w miarę wpływu odpowiednich kwot do masy upadłości, czyli bez konieczności czekania na zgromadzenie wszystkich funduszów. Jeżeli takie zobowiązania nie zostaną w ten sposób zaspokojone, dzieli się fundusze masy upadłości między poszczególne zobowiązania proporcjonalnie do ich wysokości. Oznacza to, że każde z nich uczestniczy w podziale stosownie do kwoty, która pozostaje do zapłaty. Do tego sposobu stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące podziału funduszów masy upadłości. Szczególne zasady dotyczą zobowiązań alimentacyjnych upadłego, przypadających za okres po ogłoszeniu upadłości. Syndyk zaspokaja je w terminach płatności, do dnia sporządzenia ostatecznego planu podziału. W każdym terminie i dla każdej osoby uprawnionej wypłata nie może jednak przekroczyć kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę. Część alimentów przekraczająca tę kwotę nie podlega zaspokojeniu z masy upadłości.

Prawo upadłościowe

Jeżeli upadły wykona wszystkie obowiązki określone w planie spłaty wierzycieli, sąd wydaje postanowienie o stwierdzeniu wykonania tego planu. W tym samym postanowieniu sąd umarza zobowiązania upadłego, o których mowa w art. 369 ust. 1, jeżeli nie zostały wykonane wskutek realizacji planu spłaty wierzycieli. Oznacza to, że po prawidłowym wykonaniu planu część objętych nim zobowiązań może przestać obciążać upadłego. Umorzenie nie obejmuje wszystkich zobowiązań. Nadal trzeba wykonać zobowiązania alimentacyjne oraz zobowiązania wynikające z rent przyznanych w związku z wywołaniem choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci. Nie są umarzane także grzywny orzeczone przez sąd, obowiązki naprawienia szkody i zapłaty zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, a także nawiązki i świadczenia pieniężne orzeczone przez sąd jako środek karny lub środek związany z poddaniem sprawcy próbie. Umorzeniu nie podlegają również zobowiązania dotyczące naprawienia szkody wynikającej z przestępstwa lub wykroczenia stwierdzonego prawomocnym orzeczeniem. Wyłączone są ponadto zobowiązania, które upadły umyślnie pominął, jeżeli wierzyciel nie uczestniczył w postępowaniu. Na postanowienie wydane przez sąd przysługuje zażalenie. Do tego postanowienia odpowiednio stosuje się przepis art. 370d ust. 4. Po jego wydaniu nie można wszcząć postępowania egzekucyjnego dotyczącego wierzytelności wynikających ze zobowiązań upadłego wskazanych w art. 369 ust. 1. Zakaz ten nie obejmuje wierzytelności wynikających ze zobowiązań wyłączonych z umorzenia.

Po wykonaniu przez upadłego wszystkich obowiązków określonych w planie spłaty wierzycieli sąd wydaje postanowienie o stwierdzeniu wykonania tego planu. W tym samym postanowieniu sąd umarza zobowiązania upadłego, które powstały przed ogłoszeniem upadłości i nie zostały wykonane w wyniku realizacji planu spłaty. Na takie postanowienie można wnieść zażalenie. Umorzenie nie obejmuje zobowiązań alimentacyjnych ani zobowiązań wynikających z rent przyznanych w związku z wywołaniem choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci. Nie są umarzane również grzywny orzeczone przez sąd, obowiązki naprawienia szkody i zapłaty zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, a także nawiązki i świadczenia pieniężne orzeczone przez sąd jako środek karny albo środek związany z poddaniem sprawcy próbie. Wyłączenie dotyczy także obowiązku naprawienia szkody wynikającej z przestępstwa lub wykroczenia stwierdzonego prawomocnym orzeczeniem. Umorzeniu nie podlegają ponadto zobowiązania, których upadły umyślnie nie ujawnił, jeżeli wierzyciel nie uczestniczył w postępowaniu. Po wydaniu postanowienia o wykonaniu planu spłaty niedopuszczalne jest wszczęcie egzekucji dotyczącej wierzytelności powstałej przed dniem ustalenia planu spłaty. Zakaz ten nie obejmuje wierzytelności wynikających z zobowiązań wskazanych w przepisie jako niepodlegające umorzeniu. Do opisanej sytuacji stosuje się odpowiednio także przepis art. 49119 ust. 5.

Zobowiązanie alimentacyjne

Zobowiązanie alimentacyjne w przepisach

Prawo prywatne międzynarodowe2 przepisy

Prawo upadłościowe3 przepisy