Znakowanie plastycznych materiałów wybuchowych

„Znakowanie plastycznych materiałów wybuchowych” to określony prawem sposób nadania takiemu materiałowi cechy umożliwiającej jego rozpoznanie w ramach regulacji dotyczących materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego”, w jej art. 3.

Znakowanie nie polega na umieszczeniu oznaczenia na opakowaniu, naniesieniu go na powierzchni materiału ani na dołączeniu osobnej etykiety. Chodzi o wprowadzenie materiału znakującego bezpośrednio do plastycznego materiału wybuchowego i jego równomierne rozmieszczenie w całej masie. Dzięki temu znakujący składnik jest częścią materiału, a nie jedynie zewnętrznym oznaczeniem.

Aby czynność odpowiadała ustawowej definicji, muszą być spełnione łącznie określone przesłanki:

• znakowaniu podlega plastyczny materiał wybuchowy;
• zastosowany materiał znakujący musi być jedną z substancji wymienionych w części 2 „Materiały znakujące” załącznika technicznego do Konwencji;
• substancja ta musi zostać dodana w ilości wskazanej w tej części załącznika;
• materiał znakujący musi być rozmieszczony w sposób równomierny w plastycznym materiale wybuchowym.

Nie każda substancja dodana do materiału i nie każda ilość spełnia więc wymagania tej definicji. Znaczenie mają zarówno rodzaj użytego materiału znakującego, jak i jego określona ilość oraz sposób rozmieszczenia. Elementy te tworzą techniczne kryterium, według którego można ocenić, czy dany plastyczny materiał wybuchowy został oznakowany w rozumieniu ustawy.

W praktyce takie znakowanie służy powiązaniu materiału z określonym, rozpoznawalnym składnikiem i ułatwia jego odróżnienie oraz identyfikację w ramach systemu kontroli materiałów wybuchowych. W ustawie pojęcie ma znaczenie jako precyzyjnie określony sposób znakowania, a nie jako ogólne oznaczenie handlowe lub informacja umieszczona na opakowaniu.