Zlewnia

Zlewnia to wyodrębniony obszar lądu, którego wody opadowe i roztopowe, spływające po powierzchni, trafiają ostatecznie do jednego, określonego miejsca w cieku. Tym miejscem jest wybrany przekrój cieku, czyli umownie wskazany punkt lub odcinek, względem którego analizuje się kierunek odpływu wody.

Istotą zlewni jest wspólny kierunek spływu powierzchniowego. Obejmuje ona teren, z którego woda jest odprowadzana przez połączony układ elementów sieci wodnej, takich jak strugi, strumienie, potoki, rzeki i kanały. Nie chodzi więc o pojedynczy ciek, lecz o cały system, który zbiera wodę z danego obszaru i prowadzi ją do ustalonego przekroju. Granice zlewni wyznacza się na podstawie tego, dokąd spływa woda z poszczególnych części terenu. Obszary, z których woda odpływa do innych przekrojów, należą do innych zlewni.

W ustawie „Prawo wodne” pojęcie zlewni pozwala opisywać obieg i odpływ wód w sposób oparty na naturalnym układzie terenu oraz sieci cieków. Jest to przydatne przy porządkowaniu informacji o wodach, analizowaniu ich przepływu oraz określaniu, jaki obszar jest powiązany z konkretnym miejscem w rzece lub innym cieku. Zlewnia stanowi zatem jednostkę przestrzenną używaną do oceny, skąd może pochodzić woda dopływająca do danego miejsca i jakie tereny są z nim hydrologicznie związane.

W znaczeniu praktycznym pojęcie pomaga ustalić, jak opady i spływ z określonego terenu wpływają na stan wód w niżej położonych częściach sieci. Ma znaczenie przy planowaniu i prowadzeniu gospodarki wodnej, analizie przepływów oraz rozpatrywaniu skutków działań podejmowanych na obszarze powiązanym wspólnym odpływem. Zlewnia nie jest więc wyłącznie nazwą obszaru na mapie, lecz opisuje funkcjonalną całość, w której poszczególne odcinki sieci wodnej wspólnie odprowadzają wodę do wybranego przekroju cieku.