Kodeks cywilny

Przepis wskazuje okresy, w których określone osoby fizyczne obowiązkowo podlegają ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu. Co do zasady ubezpieczenie rozpoczyna się wraz z powstaniem określonego statusu, rozpoczęciem pracy, działalności albo uzyskaniem prawa do świadczenia. Kończy się natomiast z dniem ustania tego statusu, zakończenia pracy lub działalności albo utraty prawa do danego świadczenia. Pracownik podlega ubezpieczeniom od dnia nawiązania stosunku pracy do dnia jego ustania. Zleceniobiorca oraz osoba wykonująca pracę nakładczą są objęci ubezpieczeniami od dnia rozpoczęcia wykonywania umowy wskazanego w jej treści do dnia jej rozwiązania lub wygaśnięcia. Podobnie określono okresy ubezpieczenia osób współpracujących, członków spółdzielni, osób wykonujących pracę lub usługi w zamian za akcje prostej spółki akcyjnej oraz członków rad nadzorczych. Przepis obejmuje również osoby prowadzące pozarolniczą działalność i wspólników wskazanych spółek. W ich przypadku ubezpieczenie trwa odpowiednio od rozpoczęcia działalności albo uzyskania udziałów lub praw w spółce do zaprzestania działalności, wykreślenia spółki albo zbycia wszystkich udziałów lub ogółu praw i obowiązków. Wymieniono także między innymi posłów i senatorów, stypendystów, osoby bezrobotne, duchownych, żołnierzy niezawodowych, osoby na urlopach wychowawczych, doktorantów, słuchaczy Krajowej Szkoły Administracji Publicznej oraz małżonka Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Dla każdej z tych grup przepis określa początek i koniec ubezpieczenia, najczęściej przez odwołanie do uzyskania albo utraty określonego prawa, statusu lub funkcji.

Zleceniobiorca

Zleceniobiorca w przepisach

Kodeks cywilny2 przepisy

o systemie ubezpieczeń społecznych1 przepis