Zieleń przydrożna

Zieleń przydrożna to roślinność znajdująca się w pasie drogowym, czyli na obszarze związanym z drogą i jej funkcjonowaniem. W rozumieniu ustawy Drogi publiczne nie chodzi o każdą roślinność występującą w pobliżu drogi, lecz o taką, która została umieszczona w pasie drogowym i pełni określone funkcje ochronne. Mogą to być różne formy roślinności, jeżeli ich obecność służy celom związanym z bezpieczeństwem użytkowników drogi oraz ochroną samej drogi i terenów sąsiednich.

Najważniejszym elementem tego pojęcia jest więc połączenie dwóch cech:

• położenia w pasie drogowym,
• przeznaczenia ochronnego, związanego z funkcjonowaniem drogi.

Zieleń przydrożna może ograniczać oślepianie kierowców przez światła pojazdów poruszających się z przeciwnego kierunku. Może także stanowić zabezpieczenie przed nawiewaniem na drogę śniegu i innych materiałów, a tym samym pomagać w utrzymaniu jej przejezdności. Jej zadaniem może być również ochrona terenów przyległych przed nadmiernym hałasem oraz przed zanieczyszczeniami dotyczącymi powietrza, wody i gleby.

Pojęcie ma zatem znaczenie funkcjonalne. Wskazuje, że roślinność przy drodze jest postrzegana jako element służący ograniczaniu określonych zagrożeń i uciążliwości, a nie wyłącznie jako urządzenie ozdobne. Dzięki temu można odróżnić zieleń związaną z ochroną drogi i jej otoczenia od przypadkowej roślinności rosnącej w pobliżu trasy.

W praktyce definicja pomaga określić, jakie nasadzenia lub inne formy roślinności należy traktować jako zieleń przydrożną w kontekście ustawy. Ma to znaczenie przy opisie pasa drogowego, planowaniu jego zagospodarowania oraz ocenie, jaką rolę pełni roślinność umieszczona w granicach tego pasa. Funkcje wymienione w definicji są przykładowe, na co wskazuje sformułowanie „w szczególności”, dlatego istotą pojęcia pozostaje ochronny związek roślinności z drogą i jej otoczeniem.