Przepis określa zakres przedmiotowy ustawy, wskazując, że dotyczy ona całego przebiegu zgromadzenia, od jego przygotowania do zakończenia. Regulacja obejmuje trzy podstawowe obszary: **organizowanie zgromadzeń**, **ich odbywanie** oraz **rozwiązywanie**.

„Organizowanie” odnosi się do działań związanych z przygotowaniem zgromadzenia, natomiast „odbywanie” obejmuje jego przebieg. „Rozwiązywanie” wskazuje na etap zakończenia zgromadzenia w sposób przewidziany w ustawie. Przepis nie opisuje jednak szczegółowych wymagań, procedur ani przesłanek dotyczących żadnego z tych etapów. Wyznacza jedynie ramy tematyczne dalszych regulacji.

Znaczenie praktyczne tego przepisu polega na jasnym określeniu, że ustawa nie ogranicza się do samego przebiegu zgromadzenia. Obejmuje także czynności poprzedzające jego rozpoczęcie oraz działania związane z jego zakończeniem. Dzięki temu zakres ustawy obejmuje pełny cykl zgromadzenia, rozumiany jako jego organizowanie, odbywanie i rozwiązywanie. Szczegółowe zasady postępowania w tych obszarach muszą wynikać z pozostałych przepisów ustawy, ponieważ art. 1 pełni funkcję ogólnego przepisu wyznaczającego przedmiot regulacji.

Prawo o zgromadzeniach

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2015/1485/text/U/D20151485Lj.pdf

Przepis określa zakres informacji i dokumentów, które należy przekazać w zawiadomieniu o zamiarze zorganizowania zgromadzenia. Jego celem jest umożliwienie ustalenia, kto odpowiada za organizację i przebieg zgromadzenia, a także czego, gdzie i kiedy ma ono dotyczyć.

W zawiadomieniu podaje się dane organizatora. W przypadku osoby fizycznej obejmują one między innymi imię i nazwisko, numer PESEL albo rodzaj i numer dokumentu tożsamości, adres do korespondencji, adres poczty elektronicznej oraz numer telefonu. Jeżeli organizatorem jest osoba prawna lub inna organizacja, wskazuje się jej nazwę i adres siedziby oraz dane osoby składającej zawiadomienie w jej imieniu. Wymagane są również dane przewodniczącego zgromadzenia, w tym informacje umożliwiające kontakt.

Zawiadomienie powinno przedstawiać **cel zgromadzenia**, wraz ze wskazaniem spraw publicznych, których ma ono dotyczyć. Należy także określić datę, godzinę i miejsce rozpoczęcia, przewidywany czas trwania oraz przewidywaną liczbę uczestników. Jeżeli zgromadzenie ma odbywać się w formie przemarszu, podaje się jego trasę i miejsce zakończenia. Organizator wskazuje ponadto zaplanowane środki służące zapewnieniu pokojowego przebiegu zgromadzenia, o ile takie środki przewidział.

Do zawiadomienia dołącza się pisemną zgodę na przyjęcie obowiązków przewodniczącego, w przypadku jego wyznaczenia, oraz zdjęcie organizatora albo przewodniczącego, jeżeli został wyznaczony. Przy zawiadomieniu wniesionym za pomocą środków komunikacji elektronicznej pisemną zgodę może zastąpić elektroniczna kopia tego dokumentu. Przepis szczegółowo wskazuje więc elementy zawiadomienia, a ich kompletność ma znaczenie dla przekazania pełnych danych o planowanym zgromadzeniu.

Przepis określa sposób postępowania w sytuacji, gdy zawiadomienie o zamiarze zorganizowania zgromadzenia nie spełnia wymagań określonych w art. 10. W takim przypadku organ gminy ma obowiązek niezwłocznie poinformować organizatora o stwierdzonych brakach formalnych. Informacja ta dotyczy więc uchybień w samym zawiadomieniu, a nie innych okoliczności związanych z organizacją zgromadzenia.

Jednocześnie przepis wskazuje, że zawiadomienie spełniające wymagania art. 10 należy wnieść z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 7 ust. 1. Oznacza to, że samo wskazanie braków formalnych nie zastępuje prawidłowego zawiadomienia. Dla dalszego procedowania znaczenie ma złożenie zawiadomienia kompletnego, a także dochowanie określonego terminu.

**Znaczenie praktyczne przepisu** polega na połączeniu dwóch obowiązków. Po stronie organu gminy jest niezwłoczne przekazanie organizatorowi informacji o brakach. Po stronie organizatora pozostaje wniesienie zawiadomienia zgodnego z wymaganiami art. 10 i złożenie go w terminie wskazanym w art. 7 ust. 1. Przepis zapewnia zatem organizatorowi informację o formalnych nieprawidłowościach, a zarazem podkreśla, że skuteczne zawiadomienie musi spełniać wymagania formalne i terminowe.

Przepis reguluje sposób ustalania pierwszeństwa w sytuacji, gdy zgłoszono zamiar zorganizowania co najmniej dwóch zgromadzeń, które mają odbyć się częściowo lub w całości w tym samym miejscu i czasie. Chodzi w szczególności o przypadki, gdy odległość między zgromadzeniami jest mniejsza niż 100 m, a ich równoczesne przeprowadzenie nie pozwalałoby zapewnić bezpieczeństwa życia lub zdrowia ludzi albo mienia w znacznych rozmiarach.

Co do zasady o pierwszeństwie wyboru miejsca i czasu decyduje kolejność wniesienia zawiadomień. Jeżeli zawiadomienie nie spełniało wymagań określonych w art. 10, znaczenie ma data, godzina i minuta jego ponownego wniesienia, pod warunkiem że ponownie złożone zawiadomienie spełnia te wymagania. Oznacza to, że wadliwe zawiadomienie nie ustala kolejności w sposób skuteczny, a decydujące może być dopiero prawidłowe ponowne wniesienie.

Przepis ustanawia także szczególne pierwszeństwo dla zgromadzeń, o których mowa w art. 26a. W razie wystąpienia kolizji organ gminy niezwłocznie wzywa organizatorów zgromadzeń, którym nie przysługuje pierwszeństwo, do zmiany miejsca lub czasu ich przeprowadzenia. Wezwanie powinno zostać przekazane telefonicznie oraz za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Regulacja służy więc uporządkowaniu kolidujących zgromadzeń i wskazuje zarówno kryterium pierwszeństwa, jak i sposób działania organu gminy wobec pozostałych organizatorów.

Przepis określa tryb postępowania organu gminy w sytuacji, o której mowa w art. 12 ust. 1, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia zmiany miejsca lub czasu zgromadzeń. Organ gminy może wówczas przeprowadzić rozprawę administracyjną, jeżeli takie działanie usprawni dokonanie uzgodnień między organizatorami.

O rozprawie organ gminy wzywa organizatorów zgromadzeń niezwłocznie, jednak nie później niż 120 godzin przed planowaną datą zgromadzenia. Wezwanie następuje telefonicznie oraz za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Nieobecność organizatora nie wstrzymuje przebiegu rozprawy, dlatego jej przeprowadzenie nie zależy od udziału wszystkich wezwanych osób.

Organizatorom, którzy uczestniczą w rozprawie, organ gminy może przedstawić propozycję zmiany miejsca lub czasu zgromadzenia. Podstawowym celem tego mechanizmu jest takie uzgodnienie organizacji zgromadzeń, aby ich przebieg nie zagrażał życiu lub zdrowiu ludzi ani mieniu w znacznych rozmiarach.

Jeżeli organizatorzy nie osiągną takiego uzgodnienia, dokonują wyboru miejsca lub czasu zgromadzeń zgodnie z kolejnością wniesienia zawiadomień o zamiarze ich zorganizowania. Uwzględnia się przy tym wyłącznie zawiadomienia spełniające wymagania określone w art. 10. Przepis ustanawia więc kolejność rozstrzygania sytuacji, w której porozumienie między organizatorami nie zostało osiągnięte. Jednocześnie wyłącza stosowanie do tej rozprawy przepisów art. 91 § 2 i art. 92 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Przepis określa, kiedy organ gminy wydaje decyzję o zakazie zgromadzenia oraz w jakim terminie powinno to nastąpić. Decyzja musi zostać wydana nie później niż 96 godzin przed planowaną datą zgromadzenia. Oznacza to, że zakaz może być oparty wyłącznie na jednej z przesłanek wskazanych w przepisie.

Pierwsza przesłanka dotyczy treści i zgodności zgromadzenia z prawem. Zakaz jest możliwy, gdy jego cel narusza wolność pokojowego zgromadzania się, gdy jego odbycie narusza art. 4 lub zasady organizowania zgromadzeń, a także wtedy, gdy cel zgromadzenia albo jego odbycie narusza przepisy karne.

Druga przesłanka odnosi się do zagrożeń dla ludzi lub mienia. Chodzi o sytuację, w której przeprowadzenie zgromadzenia może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi albo mieniu w znacznych rozmiarach. Przepis obejmuje również przypadki, gdy zagrożenia nie udało się usunąć w ramach działań, o których mowa w art. 12 lub art. 13.

Trzecia przesłanka wiąże się z kolizją terminów i miejsca. Zakaz może zostać wydany, jeżeli zgromadzenie ma odbyć się w miejscu i czasie, w których odbywają się zgromadzenia organizowane cyklicznie, o których mowa w art. 26a.

W praktyce przepis wskazuje zarówno materialne powody zakazu, jak i granicę czasową działania organu gminy. Spełnienie którejkolwiek z trzech przesłanek może prowadzić do wydania decyzji uniemożliwiającej przeprowadzenie planowanego zgromadzenia.

Przepis określa sposób postępowania organu gminy po wydaniu decyzji o zakazie zgromadzenia. Jego zasadniczym celem jest szybkie publiczne udostępnienie decyzji, przekazanie jej organizatorowi oraz zapewnienie właściwemu sądowi okręgowemu dostępu do decyzji i akt sprawy.

Organ gminy ma obowiązek niezwłocznie udostępnić decyzję na stronie podmiotowej w Biuletynie Informacji Publicznej. Równocześnie przekazuje ją organizatorowi zgromadzenia za pomocą środków komunikacji elektronicznej, wraz z informacją o jej udostępnieniu. Ten sam organ przekazuje decyzję, razem z aktami sprawy, właściwemu sądowi okręgowemu.

Szczególne znaczenie ma sposób doręczenia decyzji. Zgodnie z przepisem uważa się ją za doręczoną już z chwilą udostępnienia w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej organu gminy. Oznacza to, że dla tego skutku nie jest konieczne odrębne ustalenie chwili odebrania decyzji przez organizatora.

Publikacja nie ma jednak trwać bezterminowo. Decyzję udostępnia się w Biuletynie Informacji Publicznej przez 3 miesiące od dnia jej wydania, z uwzględnieniem przepisów o ochronie danych osobowych. Przepis łączy więc jawność decyzji, elektroniczne przekazanie jej organizatorowi, przekazanie dokumentacji sądowi oraz ograniczenie okresu publicznego udostępniania.

Przepis określa szybki tryb zaskarżenia decyzji o zakazie zgromadzenia oraz rozpoznania takiej sprawy przez sąd. Odwołanie wnosi się bezpośrednio do sądu okręgowego właściwego ze względu na siedzibę organu gminy, w terminie 24 godzin od udostępnienia decyzji w Biuletynie Informacji Publicznej. Samo wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania zakazu.

Po otrzymaniu odwołania sąd niezwłocznie przekazuje organowi gminy informację o jego wniesieniu, udostępniając ją na swojej stronie podmiotowej w Biuletynie Informacji Publicznej. Organizator zgromadzenia i organ gminy są informowani elektronicznie o terminie rozprawy. Sprawa jest rozpoznawana w postępowaniu nieprocesowym, nie później niż w ciągu 24 godzin od wniesienia odwołania.

Uczestnikami postępowania są osoba lub podmiot wnoszący odwołanie oraz organ gminy. Ich nieobecność nie uniemożliwia rozpoznania sprawy. Rozstrzygnięcie kończące postępowanie wraz z uzasadnieniem jest doręczane uczestnikom niezwłocznie. Jeżeli odwołanie zostanie uwzględnione, wydane w tej sprawie postanowienie podlega natychmiastowemu wykonaniu.

Na postanowienie wydane przez sąd okręgowy przysługuje zażalenie do sądu apelacyjnego, które należy wnieść w ciągu 24 godzin od wydania tego rozstrzygnięcia. Sąd apelacyjny rozpoznaje zażalenie również w terminie 24 godzin. Jego rozstrzygnięcie jest natychmiast wykonalne, a od niego nie przysługuje skarga kasacyjna. Przepis wprowadza zatem krótkie, ściśle określone terminy i zapewnia sądową kontrolę zakazu zgromadzenia bez wstrzymywania jego wykonania na czas rozpoznawania odwołania.

Art. 2 określa zakres wyłączenia spod stosowania przepisów ustawy. Ustawa nie obejmuje dwóch rodzajów zgromadzeń, wskazanych w przepisie w dwóch punktach. Pierwszą kategorię stanowią zgromadzenia organizowane przez organy władzy publicznej. O zakwalifikowaniu zgromadzenia do tej grupy decyduje więc podmiot, który je organizuje.

Drugą kategorią są zgromadzenia odbywane w ramach działalności kościołów i innych związków wyznaniowych. W tym przypadku istotny jest związek zgromadzenia z działalnością kościoła albo innego związku wyznaniowego. Przepis nie ogranicza tego wyłączenia do zgromadzeń organizowanych bezpośrednio przez takie podmioty, lecz odnosi je do zgromadzeń odbywanych w ramach ich działalności.

Znaczenie praktyczne art. 2 polega na wyraźnym wskazaniu, że do obu wymienionych kategorii nie stosuje się przepisów tej ustawy. Przepis nie ustanawia szczególnych warunków organizowania takich zgromadzeń ani nie opisuje ich przebiegu. Jego funkcją jest wyłączenie ich z zakresu regulacji ustawy. Pozostałe zgromadzenia nie są objęte tym wyłączeniem, jeżeli nie należą do żadnej z dwóch wskazanych grup.

Przepis określa, czym jest zgromadzenie oraz kiedy można mówić o zgromadzeniu spontanicznym. Definicja zgromadzenia obejmuje zgrupowanie osób, które spełnia łącznie kilka warunków. Musi ono odbywać się na otwartej przestrzeni dostępnej dla osób nieokreślonych imiennie, w określonym miejscu, a jego celem powinny być wspólne obrady albo wspólne wyrażenie stanowiska w sprawach publicznych.

Znaczenie ma więc nie tylko sama obecność większej liczby osób, lecz także miejsce, dostępność przestrzeni, sposób określenia uczestników oraz wspólny cel związany z debatą lub stanowiskiem w sprawach publicznych. Przepis nie uzależnia uznania zgrupowania za zgromadzenie od jego liczebności. Istotne jest spełnienie wskazanych elementów.

Odrębnie zdefiniowano „zgromadzenie spontaniczne”. Jest nim zgromadzenie związane z nagłym wydarzeniem dotyczącym sfery publicznej, którego nie można było wcześniej przewidzieć. Dodatkowo jego przeprowadzenie w innym terminie musi być niecelowe albo mało istotne z punktu widzenia debaty publicznej. Wszystkie te okoliczności wskazują, że spontaniczny charakter zgromadzenia wynika zarówno z nagłości i nieprzewidywalności wydarzenia, jak i z potrzeby reakcji w określonym czasie.

W praktyce przepis rozróżnia zatem podstawową kategorię zgromadzenia od jej szczególnego rodzaju. Pozwala to ocenić, czy dane zgrupowanie służy wspólnym obradom lub wyrażeniu stanowiska w sprawach publicznych, a także czy jego związek z nagłym wydarzeniem uzasadnia zakwalifikowanie go jako zgromadzenia spontanicznego.

Przepis określa dwa podstawowe ograniczenia związane z organizowaniem i uczestnictwem w zgromadzeniach. Pierwsze dotyczy prawa organizowania zgromadzeń. Nie przysługuje ono osobom, które nie posiadają pełnej zdolności do czynności prawnych. Oznacza to, że przepis wiąże możliwość organizowania zgromadzenia z posiadaniem pełnej zdolności do czynności prawnych. Ograniczenie odnosi się do organizowania zgromadzenia, a nie do wskazanego w tym ustępie zakazu samego uczestnictwa.

Drugie ograniczenie odnosi się bezpośrednio do udziału w zgromadzeniu. Uczestniczyć w nim nie mogą osoby, które mają przy sobie broń, materiały wybuchowe, wyroby pirotechniczne albo inne niebezpieczne materiały lub narzędzia. Zakaz obejmuje więc zarówno przedmioty wyraźnie wymienione w przepisie, jak i inne materiały lub narzędzia, jeżeli mają charakter niebezpieczny. Decydujące znaczenie ma posiadanie takich przedmiotów przy sobie podczas zgromadzenia.

W praktyce przepis wyznacza osobno warunek dotyczący organizatora oraz wymóg bezpieczeństwa obowiązujący uczestników. Osoba bez pełnej zdolności do czynności prawnych nie ma prawa organizowania zgromadzenia, natomiast każda osoba uczestnicząca musi powstrzymać się od posiadania przy sobie wskazanych przedmiotów. Naruszenie któregokolwiek z tych ograniczeń pozostaje związane z innym aspektem zgromadzenia, pierwszy z organizacją, drugi z uczestnictwem.

Przepis określa kompetencję rady gminy do wskazania miejsc, w których organizowanie zgromadzenia nie wymaga wcześniejszego zawiadomienia. Uprawnienie rady ma charakter fakultatywny, ponieważ ustawa stanowi, że rada „może określić” takie miejsca. Nie oznacza to obowiązku ich wyznaczenia ani tego, że każde miejsce na terenie gminy zostaje objęte takim rozwiązaniem.

Kluczowym elementem przepisu jest powiązanie braku obowiązku zawiadomienia z konkretnymi miejscami określonymi przez radę gminy. Dopiero organizowanie zgromadzenia w miejscu wskazanym przez radę powoduje, że nie jest wymagane zawiadomienie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 22 ust. 1. Przepis nie opisuje procedury określania tych miejsc, nie wskazuje ich liczby ani nie ustanawia dodatkowych warunków ich wyznaczenia.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wprowadzeniu możliwości zróżnicowania obowiązku zawiadomienia w zależności od miejsca organizowania zgromadzenia. W miejscach określonych przez radę gminy zgromadzenie może być organizowane bez zawiadomienia wskazanego w przepisie. W pozostałym zakresie art. 5 nie rozstrzyga, jakie wymagania dotyczą organizowania zgromadzeń, lecz odsyła do dwóch wymienionych podstaw zawiadomienia, zawartych w art. 7 ust. 1 i art. 22 ust. 1. Decyzja rady gminy ma więc bezpośrednie znaczenie dla ustalenia, w których miejscach ten obowiązek nie znajduje zastosowania.

Przepis określa, komu przypisano zadania związane z postępowaniem w sprawach dotyczących zgromadzeń. Są to zadania zlecone gminy, a więc ustawodawca wskazuje gminę jako jednostkę, do której należą czynności w tym zakresie. O właściwości gminy decyduje miejsce organizowania zgromadzenia. Jeżeli zgromadzenie jest organizowane na obszarze danej gminy, to właśnie do zadań zleconych tej gminy należą zadania dotyczące postępowania w jego sprawie.

Znaczenie przepisu polega na połączeniu dwóch elementów: przedmiotu zadań oraz kryterium terytorialnego. Przedmiotem są sprawy dotyczące zgromadzeń, natomiast kryterium terytorialnym jest obszar, na którym zgromadzenie jest organizowane. Przepis nie opisuje przebiegu postępowania, nie wskazuje poszczególnych czynności ani nie określa ich kolejności. Rozstrzyga natomiast, że zadania w tym zakresie należą do zadań zleconych gminy właściwej ze względu na miejsce organizacji zgromadzenia.

W praktyce regulacja porządkuje przypisanie zadań między gminy. Nie odwołuje się do miejsca zamieszkania organizatora ani uczestników, lecz wyłącznie do obszaru organizowania zgromadzenia. Dzięki temu podstawą ustalenia gminy wykonującej te zadania jest lokalizacja samego zgromadzenia. Przepis ma zatem charakter organizacyjny i kompetencyjny, ponieważ wskazuje jednostkę odpowiedzialną za zadania w sprawach dotyczących zgromadzeń, bez szczegółowego regulowania pozostałych elementów postępowania.

Przepis określa tryb zawiadamiania organu gminy o planowanym zgromadzeniu oraz obowiązek publicznego udostępnienia podstawowych informacji o tym wydarzeniu. Organizator powinien doprowadzić do tego, aby zawiadomienie dotarło do organu gminy w określonym przedziale czasowym: nie wcześniej niż 30 dni i nie później niż 6 dni przed planowaną datą zgromadzenia. Istotny jest zatem moment dotarcia wiadomości do organu, a nie samo przygotowanie lub przekazanie zawiadomienia.

Jeżeli zgromadzenie ma odbywać się na terenie więcej niż jednej gminy, w każdej z nich prowadzone jest odrębne postępowanie. Oznacza to, że wielogminny zasięg zgromadzenia wpływa na sposób prowadzenia sprawy przez organy gmin.

Po otrzymaniu zawiadomienia organ gminy ma obowiązek niezwłocznie udostępnić na stronie podmiotowej w Biuletynie Informacji Publicznej informację o miejscu i terminie zgromadzenia. Przepis wskazuje więc dwa elementy podlegające publikacji, lokalizację oraz datę i czas organizowanego wydarzenia. Regulacja porządkuje zarówno ramy czasowe przekazywania zawiadomień, jak i dostęp do podstawowych informacji o zgromadzeniach. W praktyce pozwala ustalić, kiedy organ powinien otrzymać zawiadomienie, jak postępuje w przypadku zgromadzenia obejmującego kilka gmin oraz jakie dane powinny zostać niezwłocznie podane do publicznej wiadomości.

Przepis określa obowiązki organu gminy związane z przekazywaniem informacji o organizowanym zgromadzeniu. Podstawowym adresatem informacji jest właściwy komendant powiatowy albo miejski Policji, a na obszarze m.st. Warszawy, komendant rejonowy Policji. Organ gminy przekazuje temu podmiotowi zawiadomienie o zamiarze zorganizowania zgromadzenia i ma to zrobić niezwłocznie.

Dodatkowe obowiązki powstają, gdy zgromadzenie ma odbyć się w pobliżu określonych obiektów lub instytucji. W takiej sytuacji organ gminy informuje niezwłocznie właściwy podmiot o **miejscu, terminie oraz przewidywanej liczbie uczestników**. Chodzi o ministra właściwego do spraw zagranicznych, gdy w pobliżu znajdują się przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne, misje specjalne lub organizacje międzynarodowe korzystające z immunitetów i przywilejów dyplomatycznych. Informacja jest także kierowana do Komendanta Służby Ochrony Państwa, Komendanta Straży Marszałkowskiej albo właściwego komendanta terenowej jednostki organizacyjnej Żandarmerii Wojskowej, zależnie od rodzaju obiektu znajdującego się w pobliżu zgromadzenia.

Zakres informowania nie ogranicza się do pierwotnych danych. Jeżeli zmieni się miejsce lub termin zgromadzenia albo zostanie wydana decyzja o jego zakazie, organ gminy niezwłocznie informuje o tym wszystkie podmioty wskazane w ust. 1-5. Przepis tworzy więc mechanizm przekazywania informacji między organem gminy a służbami i instytucjami, których siedziby, obiekty lub jednostki mogą znajdować się w pobliżu zgromadzenia.Znaczenie praktyczne przepisu polega na zapewnieniu tym podmiotom informacji zarówno o planowanym zgromadzeniu, jak i o istotnych zmianach dotyczących jego miejsca, terminu lub dopuszczalności.

Przepis określa sposób zawiadamiania organu gminy o zamiarze zorganizowania zgromadzenia oraz zasady ustalania kolejności wpływu takich zawiadomień. Organizator może złożyć zawiadomienie w jednej z czterech form: pisemnie, za pomocą faksu, ustnie do protokołu albo za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Znaczenie ma dokładny moment wniesienia zawiadomienia. Rejestracja obejmuje **datę, godzinę i minutę**, ponieważ te dane decydują o kolejności zgłoszeń. W przypadku zawiadomienia ustnego rozstrzygający jest moment rozpoczęcia sporządzania protokołu, a data, godzina i minuta rozpoczęcia muszą zostać w nim zamieszczone. Przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej liczy się chwila wprowadzenia zawiadomienia do systemu teleinformatycznego gminy.

Takie uregulowanie pozwala jednoznacznie ustalić, które zawiadomienie zostało wniesione wcześniej, także wtedy, gdy zgłoszenia dotyczą tego samego czasu lub miejsca. Dla skutecznego skierowania zawiadomienia istotne są również dane kontaktowe udostępniane przez organ gminy. Organ ten ma obowiązek opublikować na stronie podmiotowej w Biuletynie Informacji Publicznej adres poczty elektronicznej oraz numer faksu przeznaczone do kierowania zawiadomień. Przepis wskazuje więc zarówno dopuszczalne kanały przekazania informacji, jak i sposób dokumentowania chwili jej wniesienia.

Zgromadzenia

Zgromadzenia w przepisach

Prawo o zgromadzeniach16 przepisów