Zezwolenie zagraniczne

Zezwolenie zagraniczne to dokument związany z wykonywaniem międzynarodowego transportu drogowego, który umożliwia przewoźnikowi realizowanie przewozu przez granicę lub poza terytorium Polski. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „Transport drogowy.” i opisuje formalną podstawę wykonywania przewozów do określonego państwa, z tego państwa albo przez jego terytorium.

Dokument ten ma kilka istotnych elementów:

• jest uzyskiwany na podstawie umowy międzynarodowej;
• pochodzi od właściwego organu innego państwa albo od organizacji międzynarodowej;
• trafia do właściwego organu Rzeczypospolitej Polskiej, który przekazuje go przewoźnikowi drogowemu;
• upoważnia do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego;
• może zezwalać na jeden przewóz albo na wielokrotne przewozy;
• wskazuje państwo, do którego przewóz może być wykonywany, z którego może się rozpoczynać albo przez którego terytorium może przebiegać tranzyt.

Zezwolenie zagraniczne nie jest więc ogólnym dokumentem dotyczącym działalności przewoźnika, lecz dokumentem o określonym zakresie terytorialnym i przewozowym. Jego znaczenie polega na tym, że wyznacza dopuszczalny sposób korzystania z uzgodnionych między państwami możliwości wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. Zakres upoważnienia zależy przede wszystkim od tego, czy dokument jest jednorazowy, czy wielokrotny, oraz jak określono państwo i rodzaj relacji przewozowej.

W praktyce pojęcie odnosi się również do organizacji obrotu takimi dokumentami. W przepisach dotyczących komisji społecznej do spraw podziału zezwoleń zagranicznych jest ono używane w kontekście zasad wyłaniania komisji i jej działania przy rozdzielaniu zezwoleń między przewoźników drogowych. Pojawia się także w przepisach wskazujących utratę mocy wcześniejszych regulacji dotyczących komisji i podziału tych zezwoleń.