Zewnętrzna instytucja oceny wiarygodności kredytowej

Zewnętrzna instytucja oceny wiarygodności kredytowej to podmiot, którego rating kredytowy może być uznany w świetle ustawy „Działalność ubezpieczeniowa i reasekuracyjna.” za pochodzący z odpowiednio umocowanego, niezależnego źródła. Pojęcie obejmuje dwa rodzaje podmiotów.

Po pierwsze, jest to agencja ratingowa, która została zarejestrowana albo certyfikowana na zasadach określonych w unijnym rozporządzeniu dotyczącym agencji ratingowych. Sam fakt sporządzania ocen wiarygodności kredytowej nie wystarcza więc do objęcia tym pojęciem. Istotne jest również spełnienie formalnych wymogów przewidzianych w tym rozporządzeniu. Rejestracja lub certyfikacja potwierdza, że agencja działa w ramach określonego systemu nadzoru i standardów właściwych dla działalności ratingowej.

Po drugie, za taką instytucję może być uznany bank centralny, jeżeli sporządza ratingi kredytowe, a jego działalność w tym zakresie jest wyłączona spod stosowania wskazanego rozporządzenia. Bank centralny stanowi więc odrębną kategorię, niezależną od statusu agencji ratingowej, ale również wskazaną w definicji ustawowej.

W praktyce pojęcie służy ustaleniu, jakie podmioty mogą być traktowane jako zewnętrzne źródło ocen wiarygodności kredytowej w obszarze regulowanym przez ustawę. Chodzi o odróżnienie oficjalnie uznanych wystawców ratingów od innych podmiotów, które mogą przedstawiać własne analizy lub opinie, lecz nie spełniają wymogów tej definicji. Ma to znaczenie wszędzie tam, gdzie ocena zdolności lub wiarygodności kredytowej wpływa na stosowanie przepisów dotyczących działalności ubezpieczeniowej albo reasekuracyjnej. Definicja określa zatem nie treść samego ratingu, lecz krąg instytucji, od których taki rating może pochodzić, aby mógł być uwzględniany w kontekście ustawy.