Żegluga na linii regularnej

„Żegluga na linii regularnej” to pojęcie zdefiniowane w ustawie „o bezpieczeństwie morskim”. Oznacza taki sposób eksploatacji statku, w którym podróże tworzą powtarzalne połączenie o określonym, możliwym do rozpoznania schemacie. Nie chodzi więc o pojedynczy rejs ani o przypadkowe zawinięcie do portu, lecz o serię podróży wykonywanych w sposób stały lub dostatecznie regularny.

Do żeglugi na linii regularnej zalicza się w szczególności:

• podróże między tymi samymi dwoma portami;
• podróże między większą liczbą portów, jeżeli są to każdorazowo te same porty;
• rejsy rozpoczynające się w jednym porcie i kończące w tym samym porcie, bez zawijania do portów pośrednich.

Istotne jest także, aby takie podróże odbywały się według opublikowanego rozkładu rejsów albo były na tyle częste i regularne, by tworzyły dający się wyodrębnić, systematyczny szereg połączeń. Regularność może zatem wynikać zarówno z formalnie ogłoszonego harmonogramu, jak i z rzeczywistego sposobu wykonywania rejsów. W tym drugim przypadku znaczenie ma powtarzalność i częstotliwość podróży, które pozwalają uznać je za stały system połączeń.

Definicja służy ustaleniu, kiedy działalność statku ma charakter linii regularnej w rozumieniu przepisów o bezpieczeństwie morskim. Pozwala odróżnić zorganizowaną, cykliczną żeglugę od rejsów okazjonalnych lub jednorazowych. Kwalifikacja ma znaczenie praktyczne, ponieważ wskazuje, że statek wykonuje powtarzalne połączenia według określonego schematu, a nie prowadzi wyłącznie doraźnej działalności. Przy ocenie bierze się pod uwagę zarówno układ portów, między którymi statek pływa, jak i sposób organizacji oraz powtarzalność rejsów. Na tej podstawie można ustalić, czy dana działalność mieści się w zakresie pojęcia używanego w ustawie.