Przepis określa zasady publikowania informacji o zgłoszeniu zbiórki publicznej na portalu zbiórek publicznych. Za zamieszczenie informacji odpowiada minister właściwy do spraw administracji publicznej. Publikacja następuje po zweryfikowaniu poprawności wypełnienia obowiązkowych pól zgłoszenia, w terminie 3 dni roboczych, jeżeli zgłoszenie przekazano elektronicznie, albo 7 dni roboczych, jeżeli zostało złożone w postaci papierowej.

Informacja zamieszczona na portalu musi zawierać **numer zbiórki publicznej**, dane organizatora, cel i sposób prowadzenia zbiórki, miejsce jej prowadzenia, termin rozpoczęcia i zakończenia oraz przewidywane koszty niezbędne do jej zorganizowania i przeprowadzenia, pokrywane z zebranych ofiar. Zakres danych organizatora zależy od jego rodzaju. W przypadku organizatora, o którym mowa w art. 3 pkt 1 i 2, publikowane są między innymi nazwa podmiotu, oznaczenie siedziby oraz odpowiedni numer rejestrowy lub identyfikacyjny. W przypadku organizatora, o którym mowa w art. 3 pkt 3, podaje się imiona i nazwiska oraz miejsca zamieszkania członków komitetu społecznego.

Przepis dopuszcza także zamieszczenie innych informacji zawartych w zgłoszeniu, ale wyłącza możliwość publikowania w ten sposób danych osobowych. W praktyce regulacja określa zarówno termin działania organu, jak i minimalny zakres informacji dostępnych na portalu, dzięki czemu zgłoszenie przedstawia podstawowe informacje o organizatorze, celu, przebiegu i kosztach zbiórki.

o zasadach prowadzenia zbiórek publicznych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2014/498/text/U/D20140498Lj.pdf

Przepis określa dokumenty i podpisy wymagane przy zgłoszeniu zbiórki publicznej organizowanej przez komitet społeczny. Do zgłoszenia należy dołączyć akt założycielski sporządzony w odpowiedniej formie, zależnej od sposobu dokonania zgłoszenia.

Jeżeli zgłoszenie jest składane elektronicznie, akt założycielski sporządza się z wykorzystaniem formularza elektronicznego udostępnionego nieodpłatnie na portalu zbiórek publicznych przez ministra właściwego do spraw administracji publicznej. W takim przypadku członkowie komitetu opatrują dokument kwalifikowanymi podpisami elektronicznymi, podpisami zaufanymi albo podpisami osobistymi.

Jeżeli zgłoszenie jest składane w postaci papierowej, akt założycielski sporządza się według wzoru udostępnionego nieodpłatnie na tym samym portalu. Dokument papierowy musi zostać opatrzony przez członków komitetu własnoręcznymi podpisami.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na powiązaniu formy aktu założycielskiego z formą zgłoszenia zbiórki. Wariant elektroniczny wymaga użycia wskazanego formularza i jednego z określonych rodzajów podpisu elektronicznego, natomiast wariant papierowy wymaga zastosowania udostępnionego wzoru oraz podpisów własnoręcznych. Akt założycielski nie jest więc dowolnym dokumentem, lecz elementem zgłoszenia przygotowywanym według jednej z dwóch procedur wskazanych w przepisie.

Przepis określa sposób aktualizowania zgłoszenia zbiórki publicznej oraz zasady zmiany celu zbiórki. Jeżeli zmienią się dane zawarte w zgłoszeniu, organizator ma obowiązek poinformować o tym ministra właściwego do spraw administracji publicznej. W tym celu doręcza zaktualizowane zgłoszenie, w postaci elektronicznej albo papierowej, w terminie 30 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana. Obowiązek ten dotyczy danych ujętych w zgłoszeniu, a więc umożliwia zachowanie jego zgodności z aktualnym stanem.

Szczególne ograniczenia dotyczą zmiany celu zbiórki. Jest ona dopuszczalna tylko wtedy, gdy pierwotny cel został osiągnięty albo z obiektywnych powodów nie może być dalej realizowany. Dodatkowo nowy cel musi pozostawać w zakresie tych samych zadań ze sfery zadań publicznych, określonych w art. 4 ust. 1 ustawy wskazanej w przepisie, albo w zakresie celów religijnych. Oznacza to, że zmiana celu nie może być całkowicie oderwana od celu pierwotnie zgłoszonego i musi mieścić się w jednej z określonych kategorii.

Po przekazaniu zaktualizowanego zgłoszenia minister właściwy do spraw administracji publicznej zamieszcza informację o tym zgłoszeniu na portalu zbiórek publicznych. W praktyce przepis tworzy więc obowiązek bieżącego uaktualniania informacji o zbiórce, określa termin i formę przekazania zmian oraz zapewnia ich publiczne ujawnienie.

Przepis określa tryb zmiany składu komitetu społecznego oraz moment, od którego taka zmiana wywołuje skutek. Wymaga, aby w związku ze zmianą doręczyć ministrowi właściwemu do spraw administracji publicznej **zaktualizowane zgłoszenie zbiórki publicznej**. Do zgłoszenia trzeba dołączyć akt założycielski. Dokumenty mogą zostać przekazane w postaci elektronicznej albo papierowej, co oznacza, że przepis przewiduje dwie dopuszczalne formy doręczenia.

Po otrzymaniu zgłoszenia minister zamieszcza informację o nim na portalu zbiórek publicznych. Przepis wiąże z tą publikacją nie tylko funkcję informacyjną, lecz także skutek prawny. Zmiana składu komitetu społecznego staje się skuteczna dopiero z dniem zamieszczenia na portalu informacji o zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 1. Samo sporządzenie zaktualizowanego zgłoszenia, dołączenie aktu założycielskiego ani samo doręczenie dokumentów nie zostały wskazane jako moment skuteczności zmiany.

W praktyce przepis tworzy sekwencję trzech czynności: przygotowanie zaktualizowanego zgłoszenia wraz z aktem założycielskim, doręczenie tych dokumentów ministrowi w jednej z przewidzianych form oraz zamieszczenie informacji na portalu zbiórek publicznych. Dopiero ostatnia z tych czynności wyznacza moment, od którego zmieniony skład komitetu społecznego jest skuteczny.

Przepis określa sytuacje, w których minister właściwy do spraw administracji publicznej odmawia zamieszczenia na portalu zbiórek publicznych informacji o zgłoszeniu zbiórki. Odmowa następuje w formie decyzji administracyjnej, a więc rozstrzygnięcie ma charakter formalny i dotyczy samego zgłoszenia.

Podstawą odmowy może być przede wszystkim nieprawidłowo określony cel zbiórki. Chodzi o cel niezgodny z prawem, wykraczający poza sferę zadań publicznych wskazanych w art. 4 ust. 1 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie albo niebędący celem religijnym. Jeżeli zbiórkę zgłasza komitet społeczny, dodatkową przesłanką jest niezgodność celu zbiórki z celem, w jakim komitet został powołany.

Odmowa jest również możliwa, gdy do dnia wpływu nowego zgłoszenia nie zamieszczono na portalu sprawozdania z poprzedniej zbiórki publicznej, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 1 lub 2, mimo upływu terminu określonego w art. 16 albo art. 17. Przepis wiąże więc możliwość opublikowania informacji o kolejnym zgłoszeniu także z wykonaniem obowiązku sprawozdawczego dotyczącego wcześniejszej zbiórki.

Decyzja musi zostać wydana w określonym terminie. Dla zgłoszenia elektronicznego wynosi on 3 dni robocze, natomiast dla zgłoszenia papierowego 7 dni roboczych. Regulacja wskazuje zatem zarówno przesłanki odmowy, jak i maksymalny czas rozpatrzenia zgłoszenia w obu jego postaciach.

Przepis określa obowiązki organizatora zbiórki publicznej związane ze sporządzaniem i przekazywaniem sprawozdań. Organizator przekazuje je ministrowi właściwemu do spraw administracji publicznej, aby zostały zamieszczone na portalu zbiórek publicznych. Regulacja obejmuje dwa rodzaje informacji: sprawozdanie z przeprowadzonej zbiórki oraz sprawozdanie ze sposobu rozdysponowania zebranych ofiar.

Sprawozdanie z przeprowadzonej zbiórki powinno wskazywać wartość i rodzaj zebranych ofiar. Należy je doręczyć w ciągu 30 dni od zakończenia zbiórki publicznej. Drugi rodzaj sprawozdania dotyczy tego, w jaki sposób zebrane ofiary zostały rozdysponowane. Termin jego przekazania zależy od tego, kto prowadził zbiórkę.

W przypadku organizacji, o których mowa w art. 3 pkt 1 i 2, sprawozdanie składa się w terminie 3 miesięcy od zakończenia roku obrotowego. Jeżeli w tym czasie ofiary nie zostaną rozdysponowane, sprawozdanie trzeba przekazywać ponownie w terminie 3 miesięcy od zakończenia każdego kolejnego roku obrotowego, aż do rozdysponowania ofiar.

Dla komitetów społecznych termin wynosi 30 dni od zakończenia 12-miesięcznego okresu od zakończenia zbiórki. Gdy ofiary nadal nie są rozdysponowane, obowiązek powtarza się po każdym kolejnym 12-miesięcznym okresie, w terminie 30 dni od jego zakończenia. Przepis zapewnia więc bieżące ujawnianie zarówno rezultatów zbiórki, jak i postępu w wykorzystaniu zebranych środków lub innych ofiar.

Przepis określa obowiązki organizatora zbiórki publicznej, która trwa dłużej niż rok. W takim przypadku organizator sporządza i doręcza ministrowi właściwemu do spraw administracji publicznej dwa rodzaje sprawozdań, aby mogły zostać zamieszczone na portalu zbiórek publicznych.

**Pierwsze sprawozdanie** jest sporządzane na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1. Musi zawierać podanie wartości i rodzaju zebranych dotychczas ofiar. Organizator przekazuje je w terminie 30 dni od zakończenia każdego 6-miesięcznego okresu prowadzenia zbiórki. Pierwszy taki okres nie jest liczony od początku roku kalendarzowego ani od innego zewnętrznego terminu, lecz od dnia rozpoczęcia zbiórki publicznej.

**Drugie sprawozdanie** jest sporządzane na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 2. Należy je doręczać w terminie 30 dni od zakończenia każdego 12-miesięcznego okresu. Również w tym przypadku pierwszy okres liczy się od dnia rozpoczęcia zbiórki publicznej. Obowiązek składania tego sprawozdania trwa aż do momentu rozdysponowania ofiar.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wprowadzeniu cyklicznego raportowania podczas długotrwałej zbiórki. Organizator musi pilnować dwóch różnych rytmów sprawozdawczych, 6-miesięcznego dla sprawozdania dotyczącego zebranych ofiar oraz 12-miesięcznego dla sprawozdania, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 2. Dla obu obowiązków termin na doręczenie wynosi 30 dni od zakończenia właściwego okresu.

Przepis określa sposób sporządzania, podpisywania i przekazywania sprawozdań, o których mowa w art. 16. Sprawozdania są zamieszczane na portalu zbiórek publicznych jako dokument elektroniczny, przy wykorzystaniu formularza elektronicznego udostępnionego nieodpłatnie przez ministra właściwego do spraw administracji publicznej. Oznacza to, że przepis wskazuje zarówno miejsce przekazania sprawozdania, jak i narzędzie służące do jego przygotowania.

Jednocześnie ust. 2 dopuszcza przesłanie sprawozdania w postaci papierowej. Przepis przewiduje więc dwie formy przekazania dokumentu: elektroniczną oraz papierową. Wybór formy wpływa na sposób podpisania sprawozdania.

W przypadku dokumentu elektronicznego osoba uprawniona do reprezentowania organizatora zbiórki opatruje go jednym z trzech rodzajów podpisu: **kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym**. Podpis musi pochodzić od osoby uprawnionej do reprezentowania organizatora, a nie od dowolnej osoby przygotowującej dokument.

Jeżeli sprawozdanie jest sporządzane w postaci papierowej, ta sama kategoria osoby, czyli osoba uprawniona do reprezentowania organizatora zbiórki, składa na nim własnoręczny podpis. Praktyczne znaczenie przepisu polega na jasnym rozdzieleniu wymagań dla obu form: dokument elektroniczny wymaga odpowiedniego podpisu elektronicznego i zamieszczenia na portalu, natomiast dokument papierowy wymaga podpisu własnoręcznego.

Przepis określa, jak długo na portalu zbiórek publicznych ma być dostępna informacja o zgłoszeniu zbiórki publicznej oraz sprawozdania, o których mowa w art. 16. Dostępność tych danych nie ma charakteru bezterminowego. Ustawa wskazuje konkretny okres, który wynosi **10 lat**.

Początek tego okresu jest powiązany z zakończeniem obowiązku przesłania ostatniego sprawozdania. Dziesięć lat liczy się od dnia upływu terminu na przesłanie tego sprawozdania, a nie od samego dnia zgłoszenia zbiórki ani od dnia przesłania któregokolwiek z dokumentów. Dla ustalenia końca okresu dostępności znaczenie ma więc termin dotyczący ostatniego sprawozdania.

W praktyce przepis wyznacza zarówno miejsce publikacji, jak i czas jej trwania. Informacja o zgłoszeniu oraz wskazane sprawozdania mają być dostępne na portalu zbiórek publicznych przez cały określony okres. Po jego upływie przepis nie przewiduje dalszej dostępności tych informacji na podstawie tego unormowania. Regulacja porządkuje zatem zasady publicznego udostępniania danych dotyczących zbiórki, wskazując zakres informacji objętych dostępnością, portal, na którym są publikowane, oraz jednoznaczny sposób obliczenia dziesięcioletniego terminu.

Przepis określa sposób postępowania w sytuacji, gdy sprawozdanie, o którym mowa w art. 16, zawiera braki. Obowiązek reakcji spoczywa na ministrze właściwym do spraw administracji publicznej. Minister wzywa organizatora zbiórki do uzupełnienia braków i wskazuje termin na wykonanie tego obowiązku.

Termin na wezwanie zależy od postaci sprawozdania. W przypadku sprawozdania sporządzonego w postaci elektronicznej wezwanie powinno zostać wysłane niezwłocznie, nie później niż w ciągu 3 dni roboczych od daty jego wpływu. Dla sprawozdania sporządzonego w postaci papierowej granicą jest 7 dni roboczych od daty wpływu. Są to terminy dotyczące działania ministra, a nie terminy na usunięcie braków przez organizatora.

Organizator otrzymuje 14 dni na uzupełnienie sprawozdania. Wezwanie musi zawierać pouczenie o skutku nieusunięcia braków. Jeżeli braki nie zostaną usunięte w wyznaczonym terminie, przesłane sprawozdanie nie zostanie zamieszczone na portalu zbiórek publicznych.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na tym, że samo przesłanie sprawozdania nie gwarantuje jego zamieszczenia na portalu. Decydujące jest także uzupełnienie wskazanych braków w terminie 14 dni. Przepis różnicuje jedynie czas, w którym minister ma zareagować na wpływ sprawozdania, zależnie od tego, czy zostało ono sporządzone elektronicznie, czy papierowo.

Przepis określa, kto może prowadzić zbiórkę publiczną, i wprowadza dla tej osoby lub jednostki określenie „organizator zbiórki”. Oznacza to, że uprawnienie do przeprowadzenia zbiórki zostało powiązane z przynależnością do jednej z trzech wskazanych kategorii podmiotów.

**Po pierwsze**, organizatorem może być organizacja pozarządowa w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Przepis nie opisuje samodzielnie tej kategorii, lecz odsyła do wskazanego unormowania.

**Po drugie**, uprawnienie przyznano podmiotowi, o którym mowa w art. 3 ust. 3 tej samej ustawy. Także w tym przypadku zakres kategorii wynika z przepisu, do którego art. 3 odsyła.

**Po trzecie**, zbiórkę może prowadzić komitet społeczny powołany w celu przeprowadzenia zbiórki publicznej. Istotne jest więc nie tylko istnienie komitetu, lecz także cel jego powołania, którym musi być przeprowadzenie konkretnej zbiórki publicznej.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na wskazaniu podstawowego kręgu podmiotów uprawnionych do organizowania zbiórek. Osoba lub jednostka, która nie mieści się w żadnej z wymienionych kategorii, nie została w tym przepisie wskazana jako organizator zbiórki. Przepis rozróżnia przy tym podmioty posiadające określony status od komitetu społecznego utworzonego w konkretnym celu. Dzięki temu porządkuje, kto może występować jako organizator zbiórki publicznej.

Przepis określa podstawowe warunki przeprowadzenia zbiórki publicznej oraz sposób obsługi informacji o niej. Zbiórka może się odbyć dopiero po spełnieniu dwóch wymogów: zgłoszeniu jej przez organizatora oraz zamieszczeniu informacji o tym zgłoszeniu przez ministra właściwego do spraw administracji publicznej na ogólnopolskim elektronicznym „portalu zbiórek publicznych”. Samo zgłoszenie nie jest składane w dowolnej formie, lecz przy użyciu formularza elektronicznego.

Regulacja rozdziela więc zadania między organizatora zbiórki i ministra. Organizator odpowiada za dokonanie zgłoszenia, natomiast minister zamieszcza informację o zgłoszeniu na portalu. Dzięki temu informacja o zgłoszeniu ma być dostępna w jednym, ogólnopolskim elektronicznym miejscu. Przepis wskazuje również, kto administruje tym portalem, jest nim minister właściwy do spraw administracji publicznej.

W praktyce oznacza to, że zgłoszenie oraz jego publikacja na portalu są elementami poprzedzającymi przeprowadzenie zbiórki. Portal pełni funkcję miejsca, w którym zamieszczane są informacje o zgłoszonych zbiórkach publicznych, a elektroniczny formularz wyznacza sposób dokonania zgłoszenia. Przepis nie opisuje natomiast treści formularza ani dalszego przebiegu zbiórki, lecz ustanawia warunek jej rozpoczęcia, formę zgłoszenia i odpowiedzialność za prowadzenie portalu.

Przepis reguluje sposób dokonania zgłoszenia zbiórki publicznej w postaci papierowej. Ustala trzy podstawowe elementy tej procedury: dopuszczalność papierowej formy zgłoszenia, obowiązek jego sporządzenia i doręczenia oraz wymóg własnoręcznego podpisu osoby uprawnionej do reprezentowania organizatora zbiórki.

Zgodnie z ust. 1 zbiórka publiczna może zostać zgłoszona na papierze. Ustęp 2 wskazuje, że to organizator zbiórki wypełnia zgłoszenie, a następnie doręcza je ministrowi właściwemu do spraw administracji publicznej. Przepis nie opisuje treści samego formularza ani nie określa dodatkowych elementów, które powinny zostać do niego dołączone.

Istotne znaczenie ma również ust. 3. Jeżeli zgłoszenie zostało dokonane w postaci papierowej, musi zostać opatrzone własnoręcznym podpisem osoby uprawnionej do reprezentowania organizatora zbiórki. Podpis nie jest więc wskazany jako czynność dowolna, lecz jako element wymaganego zgłoszenia w tej formie. Przepis wiąże ten obowiązek z osobą uprawnioną do reprezentacji, a nie ogólnie z dowolnym przedstawicielem organizatora.

W praktyce regulacja określa podstawowy obieg papierowego zgłoszenia: organizator je wypełnia, doręcza właściwemu ministrowi, a osoba uprawniona do jego reprezentowania składa własnoręczny podpis. Spełnienie tych wymagań pozwala zachować formę zgłoszenia przewidzianą w przepisie.

Przepis reguluje możliwość równoczesnego prowadzenia kilku zbiórek publicznych przez tego samego organizatora. Jego zasadnicze znaczenie polega na tym, że nie ogranicza aktywności organizatora do jednej zbiórki prowadzonej w danym czasie. Sformułowanie „w tym samym czasie” odnosi się do równoległego trwania zbiórek, natomiast zwrot „więcej niż jedną” oznacza, że dopuszczalne jest prowadzenie co najmniej dwóch zbiórek jednocześnie. Uprawnienie to zostało przypisane organizatorowi zbiórki, a więc podmiotowi, który prowadzi takie działania.

Przepis nie określa maksymalnej liczby zbiórek, które mogą być prowadzone równocześnie. Nie wskazuje także, czy zbiórki mają mieć taki sam, czy różny cel, ani nie opisuje sposobu ich organizacji. Nie reguluje również czasu trwania poszczególnych zbiórek, ich miejsca, formy prowadzenia ani zasad informowania o nich. Jego treść ogranicza się do potwierdzenia samej dopuszczalności równoległego prowadzenia kilku zbiórek przez jednego organizatora.

W praktyce oznacza to, że czasowe nakładanie się zbiórek nie jest samo w sobie wyłączone przez ten przepis. Każdą z nich należy jednak rozumieć jako odrębną zbiórkę publiczną, ponieważ przepis mówi o prowadzeniu „więcej niż jednej zbiórki publicznej”, a nie o jednej zbiórce realizowanej w kilku częściach. Z przepisu wynika więc przede wszystkim zasada dopuszczająca wielość równocześnie prowadzonych zbiórek.

Przepis określa obowiązek organizatora zbiórki publicznej związany z identyfikacją osób, które ją przeprowadzają. Organizator ma zapewnić tym osobom identyfikatory, a więc dokumenty lub oznaczenia służące do wskazania, kto prowadzi zbiórkę w jego imieniu. Obowiązek ten dotyczy każdej osoby przeprowadzającej zbiórkę publiczną, ponieważ identyfikator ma zawierać jej imię i nazwisko.

Przepis wskazuje również informacje odnoszące się do samej zbiórki i jej organizatora. Identyfikator powinien zawierać w szczególności nazwę zbiórki publicznej, jej cel, dane dotyczące organizatora oraz numer zbiórki publicznej. Sformułowanie „w szczególności” oznacza, że wymienione informacje stanowią wskazany w przepisie zakres danych identyfikatora, ale przepis nie określa jego wzoru, rozmiaru ani sposobu umieszczenia tych informacji.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na połączeniu osoby prowadzącej zbiórkę z konkretną zbiórką oraz z jej organizatorem. Imię i nazwisko pozwala wskazać osobę przeprowadzającą zbiórkę, natomiast nazwa, cel i numer zbiórki przedstawiają podstawowe informacje o przedsięwzięciu. Odpowiedzialność za zapewnienie identyfikatorów spoczywa na organizatorze, a nie na osobach, które faktycznie przeprowadzają zbiórkę. Doniosłość tego obowiązku obejmuje zatem zarówno przygotowanie identyfikatorów, jak i uwzględnienie na nich wszystkich informacji wymienionych w przepisie.

Przepis określa, jakie informacje musi zawierać zgłoszenie zbiórki publicznej oraz jakie wymagania formalne dotyczą jego złożenia. Zgłoszenie powinno w szczególności wskazywać **cel zbiórki**, sposób i miejsce jej prowadzenia, a także termin rozpoczęcia i zakończenia. Należy w nim również określić przewidywane koszty niezbędne do zorganizowania i przeprowadzenia zbiórki, które mają zostać pokryte z zebranych ofiar.

Zakres danych o organizatorze zależy od jego rodzaju. W przypadku podmiotu, o którym mowa w art. 3 pkt 1 i 2, zgłoszenie obejmuje nazwę, oznaczenie siedziby oraz numer wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, NIP lub REGON. Jeżeli organizatorem jest komitet społeczny, podaje się imiona i nazwiska jego członków, adresy zamieszkania, numery PESEL, a w razie ich braku, serię i numer dokumentu potwierdzającego tożsamość. W zgłoszeniu wskazuje się także dane osoby uprawnionej do reprezentowania organizatora, w zakresie określonym dla członków komitetu społecznego.

Zgłoszenie elektroniczne musi zostać opatrzone przez osobę uprawnioną do reprezentowania organizatora kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Wzór zgłoszenia jest udostępniany nieodpłatnie na portalu zbiórek publicznych. Jeżeli organizator działa przez pełnomocnika, do zgłoszenia dołącza się oryginał albo kopię pełnomocnictwa. Przepis porządkuje więc zarówno treść zgłoszenia, jak i sposób potwierdzenia jego autentyczności oraz dokumentowania umocowania pełnomocnika.

Zbiórki publiczne

Zbiórki publiczne w przepisach

o zasadach prowadzenia zbiórek publicznych16 przepisów