Informacje, w tym dane osobowe, mogą zostać wprowadzone do zbiorów danych daktyloskopijnych na podstawie wniosku. Oznacza to, że wniosek jest wymaganym uzasadnieniem dokonania takiego wpisu. Samo wprowadzenie danych nie wynika więc wyłącznie z decyzji osoby obsługującej zbiór, lecz musi mieć podstawę w żądaniu uprawnionego organu. Wniosek może złożyć organ, który prowadzi postępowanie, albo organ zajmujący się poszukiwaniem osoby zaginionej. Przepis wiąże zatem możliwość przekazania danych z konkretnym działaniem organu: prowadzonym postępowaniem lub poszukiwaniem osoby zaginionej. Regulacja obejmuje zarówno informacje, jak i dane osobowe, które mogą zostać wprowadzone do wskazanych zbiorów, jeżeli organ prowadzący dane działania wystąpi z odpowiednim wnioskiem.

o Policji

Przepis oznacza, że informacje znajdujące się w zbiorach danych daktyloskopijnych mogą być udostępniane organom prowadzącym określone postępowania lub czynności. Dotyczy to zarówno samych danych, w tym danych osobowych, jak i informacji uzyskanych dzięki ich przetwarzaniu. Nie chodzi więc wyłącznie o dane zapisane bezpośrednio w zbiorze, lecz także o wyniki ich wykorzystania. Udostępnienie bez opłat jest możliwe organom prowadzącym postępowanie karne, postępowanie w sprawach nieletnich, czynności wykrywcze albo czynności identyfikacyjne. Przepis obejmuje również czynności związane z wprowadzaniem danych daktyloskopijnych do innych zbiorów, jeżeli podstawę takiego działania stanowią odrębne przepisy. Z regulacji wynika zatem zarówno krąg uprawnionych organów, jak i cele, w których dane mogą być im przekazywane bezpłatnie.

Przepis przewiduje trzy zastosowania informacji, w tym danych osobowych, w zbiorach danych daktyloskopijnych. Dane wskazane w innym przepisie jako kategorie od a do h są przechowywane po to, aby prowadzić czynności identyfikacyjne, czyli ustalać tożsamość na podstawie zgromadzonych informacji. Węższy zakres danych, obejmujący kategorie od a do f, jest dodatkowo wykorzystywany przy czynnościach wykrywczych, a więc działaniach służących wykrywaniu okoliczności związanych z prowadzonym postępowaniem. Osobno uregulowano informacje oznaczone kategorią j. Są one przetwarzane w zbiorach danych daktyloskopijnych po to, aby spośród wszystkich śladów zebranych w toku postępowania wyeliminować te, które pozostawiły osoby wskazane w innym przepisie. Przepis określa więc zarówno zakres wykorzystywanych informacji, jak i cel ich użycia. Nie wskazuje natomiast okresu przechowywania tych danych ani zasad dostępu do nich.

Przepis określa, kiedy informacje i dane osobowe należy usunąć ze zbiorów daktyloskopijnych. W weryfikacji uczestniczą jednostki Policji, służby, instytucje państwowe i organy władzy publicznej, które przekazały te informacje. Dane usuwa się między innymi wtedy, gdy postępowanie zostało umorzone, ponieważ nie popełniono czynu albo brakowało wystarczających danych uzasadniających podejrzenie jego popełnienia, lub gdy zdarzenie nie było czynem zabronionym. Podstawą usunięcia jest także prawomocne uniewinnienie, śmierć osoby albo ukończenie przez nią setnego roku życia. W odniesieniu do niektórych osób dane usuwa się również po utracie ich przydatności eliminacyjnej, jednak nie później niż po upływie pięciu lat od zakończenia służby lub pracy. Inna grupa danych podlega usunięciu po uzyskaniu przez osobę obywatelstwa polskiego, a także po jej śmierci lub ukończeniu setnego roku życia. Usunięcie następuje po uzyskaniu wiarygodnej informacji potwierdzającej daną okoliczność.

Przepis przewiduje dwa odrębne przypadki usuwania informacji, w tym danych osobowych, ze zbiorów danych daktyloskopijnych. Informacje wskazane w art. 21h ust. 2 pkt 1 lit. i usuwa się po upływie okresu przedawnienia karalności przestępstwa. Warunkiem podjęcia tej czynności jest wniosek organu prowadzącego postępowanie karne. Oznacza to, że właśnie ten organ występuje o usunięcie danych po nastąpieniu wskazanego terminu. Inaczej uregulowano informacje wskazane w art. 21h ust. 2 pkt 1 lit. h. Usuwa się je po odnalezieniu osoby zaginionej albo ustaleniu miejsca jej pobytu. Można je także usunąć po upływie 55 lat od rozpoczęcia ich przetwarzania w zbiorach. Wniosek w tej sprawie składa jednostka organizacyjna, służba, instytucja państwowa lub organ władzy publicznej, który prowadzi poszukiwanie. Przepis wskazuje więc zarówno przesłanki usunięcia, jak i podmioty uprawnione do złożenia wniosku.

Usunięcie informacji ze zbioru danych daktyloskopijnych, w tym danych osobowych, nie odbywa się przez pojedynczego funkcjonariusza. Za tę czynność odpowiada komisja powołana przez Komendanta Głównego Policji. Oznacza to, że decyzja o usunięciu informacji jest wykonywana przez specjalnie wyznaczony skład, a nie przez osobę działającą samodzielnie. Zakres czynności może obejmować także zniszczenie kart daktyloskopijnych i chejroskopijnych. Po wykonaniu usunięcia informacji lub zniszczenia kart komisja musi sporządzić protokół. Dokument ten potwierdza przebieg wykonanych czynności. Przepis nie określa natomiast, w jakich sytuacjach informacje mają zostać usunięte ani jakie szczegółowe elementy powinien zawierać protokół.

Zbiór danych daktyloskopijnych

Zbiór danych daktyloskopijnych w przepisach

o Policji6 przepisów