Kodeks karny wykonawczy

Przepis określa sposób ustalania kwoty rocznego dochodu jednostki samorządu terytorialnego z udziału w podatku dochodowym od osób fizycznych. Podstawą obliczenia są dochody podatników tego podatku, którzy mieszkają na obszarze danej jednostki, osiągnięte w roku bazowym. Kwota ta nie jest jednak przyjmowana wprost. Najpierw podlega waloryzacji, a następnie jest mnożona przez odpowiednią wysokość udziału w podatku dochodowym od osób fizycznych określoną w art. 8 ust. 1.

Waloryzacja odbywa się według wzoru wskazanego w ust. 2. Uwzględnia on dwa elementy: zmianę przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej oraz zmianę zatrudnienia w gospodarce narodowej. Dochody podatników z roku, z którego pochodzą dane, są więc przeliczane z zastosowaniem relacji między wartościami prognozowanymi na rok budżetowy a wartościami dotyczącymi wcześniejszego roku. W przepisie rok budżetowy oznaczono symbolem „n”, natomiast rok poprzedzający go o określoną liczbę lat symbolem „n − i”.

Prognozy przeciętnego wynagrodzenia i zatrudnienia w gospodarce narodowej są przyjmowane na podstawie założeń projektu budżetu państwa na dany rok, opracowanych zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Dane dotyczące wynagrodzenia i zatrudnienia w roku wcześniejszym ustala Główny Urząd Statystyczny do dnia 30 czerwca roku poprzedzającego rok budżetowy. Praktyczne znaczenie przepisu polega na tym, że wysokość planowanego dochodu jednostki zależy zarówno od lokalnej bazy podatników, jak i od udziału określonego w art. 8 ust. 1, a także od prognozowanych zmian wynagrodzeń i zatrudnienia w gospodarce narodowej.

o dochodach jednostek samorządu terytorialnego

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2024/1572/text/U/D20241572Lj.pdf

Przepis określa sposób rozdzielania dochodu podatnika podatku dochodowego od osób prawnych między jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli podatnik prowadzi działalność także poza jednostką, na obszarze której ma siedzibę. Rozdzielenie służy ustaleniu dochodu jednostki samorządu terytorialnego z tytułu udziału w tym podatku.

Podstawowym kryterium jest **liczba osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę** w zakładzie lub oddziale położonym na obszarze danej jednostki. Dochód podatnika rozdziela się między właściwe jednostki proporcjonalnie do tej liczby. Oznacza to, że znaczenie ma rozmieszczenie pracowników wykonujących pracę w poszczególnych zakładach lub oddziałach.

Te same zasady stosuje się odpowiednio do spółek wchodzących w skład podatkowej grupy kapitałowej oraz do zakładów lub oddziałów tych spółek. Przepis obejmuje również podatnika prowadzącego działalność przez zagraniczny zakład położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W takim przypadku część dochodu rozdziela się między jednostki, na obszarze których pracują osoby zatrudnione przez podatnika lub jego zagraniczny zakład. Podział następuje proporcjonalnie do liczby osób zatrudnionych przez te podmioty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Dla zastosowania regulacji istotna jest definicja „zakładu (oddziału)”. Jest nim określone w umowie o pracę miejsce wykonywania pracy, położone w innej jednostce samorządu terytorialnego niż ta, na obszarze której podatnik ma siedzibę. Przepis wiąże więc udział poszczególnych jednostek w dochodzie z miejscem wykonywania pracy oraz liczbą zatrudnionych osób.

Przepis określa zasady ustalania i podziału potrzeb oświatowych jednostek samorządu terytorialnego. Łączna kwota tych potrzeb nie może być niższa niż kwota ustalona w roku poprzedzającym rok budżetowy, z uwzględnieniem zmian w realizowanych zadaniach oświatowych. Z tej zasady wyłączono zadania związane z dowozem dzieci i uczniów, funkcjonowaniem branżowych centrów umiejętności niewchodzących do ogólnopolskiej sieci oraz branżowym szkoleniem zawodowym prowadzonym przez te centra.

Szczególne zasady korekty dotyczą części potrzeb związanej z wychowaniem przedszkolnym dzieci, które ukończyły 5 lat albo mniej w roku poprzedzającym rok budżetowy. Uwzględnia się wyłącznie skutki określonych zmian, między innymi dotyczących dzieci z orzeczeniami, wczesnego wspomagania rozwoju, zatrudnienia nauczycieli oraz świadczenia na start, a także wzrostu średnich wynagrodzeń nauczycieli.

Za ustalenie potrzeb poszczególnych jednostek odpowiada minister właściwy do spraw oświaty i wychowania. Podział łącznej kwoty ma uwzględniać zakres zadań oświatowych, a podstawą są dane zgromadzone w bazie danych systemu informacji oświatowej. Informacje o kwotach przypadających poszczególnym jednostkom minister przekazuje ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych do dnia 31 lipca roku poprzedzającego rok budżetowy.

Szczegółowy sposób podziału zostanie określony w rozporządzeniu. Przepis wskazuje szeroki katalog czynników, w tym liczbę uczniów, słuchaczy i dzieci objętych wychowaniem przedszkolnym, wynagrodzenia nauczycieli, sytuację finansową jednostek, potrzeby kształcenia zawodowego oraz dodatkowe uwzględnienie terenów wiejskich i miast do 5000 mieszkańców. W praktyce regulacja wyznacza ramy ustalania kwot potrzeb oświatowych i kryteria ich różnicowania między jednostkami.

Art. 62 wprowadza zmiany w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ich celem jest zastąpienie dotychczasowych odesłań do przepisu ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego nowym odesłaniem, odpowiadającym regulacji wskazanej w art. 62.

Zmiana obejmuje dwa miejsca. W art. 9 ust. 2c wyrazy odwołujące się do „art. 8 ust. 3” zastępuje się wyrazami „art. 10 ust. 3” ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Analogicznie, w art. 108g ust. 4 dotychczasowe odesłanie do „art. 8 ust. 3” zostaje zastąpione odesłaniem do „art. 10 ust. 3”.

Przepis nie zmienia samodzielnie zasad działania rynku pracy ani zakresu zadań określonych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Aktualizuje jedynie oznaczenie przepisu, do którego odwołują się art. 9 ust. 2c i art. 108g ust. 4. W praktyce zapewnia to spójność odesłań między tymi regulacjami i wskazuje właściwą podstawę prawną dla stosowania przepisów dotyczących dochodów jednostek samorządu terytorialnego. Both changes have the same technical character, but apply to different jednostki redakcyjne ustawy nowelizowanej.

Przepis określa sposób pozyskiwania i weryfikowania przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych informacji potrzebnych w sprawach objętych ustawą. Co do zasady ZUS uzyskuje te dane samodzielnie, drogą elektroniczną, z rejestrów publicznych, w tym z rejestru PESEL, a także z własnych rejestrów.

Zakres informacji obejmuje trzy grupy danych:
- informacje, o których mowa w art. 9 ust. 4,
- informacje o posiadaniu decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia,
- informacje o zgonie.

Dane dotyczące decyzji obejmują między innymi datę złożenia wniosku o jej wydanie, datę wydania, datę ostateczności i uprawomocnienia się decyzji, wartości punktowe określające poziom potrzeby wsparcia oraz okres, na jaki decyzja została wydana. Przepis wskazuje przy tym, że wartości punktowe są określone w art. 4b ust. 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Ustęp 2 reguluje sytuację awarii systemów teleinformatycznych służących do elektronicznej wymiany informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lub 2. W takim przypadku ZUS przeprowadza weryfikację w drodze pisemnej wymiany informacji. Podmioty prowadzące rejestry publiczne muszą przekazać wymagane dane niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od otrzymania wniosku ZUS.

Jeżeli ZUS nie może samodzielnie zweryfikować informacji z ust. 1 pkt 1 lub 2 z przyczyn, które nie leżą po jego stronie, wzywa wnioskodawcę do przedstawienia dokumentów potwierdzających te informacje. Przepis ustanawia więc kolejność działań: najpierw samodzielne sprawdzenie danych, następnie wymiana pisemna, a dopiero w razie jej braku możliwość wezwania wnioskodawcy do udokumentowania informacji.

o świadczeniu wspierającym

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2023/1429/text/U/D20231429Lj.pdf

Przepis określa cel świadczenia wspierającego oraz podstawowe warunki jego przysługiwania. Świadczenie ma służyć osobom niepełnosprawnym, które mają potrzebę wsparcia, poprzez częściowe pokrycie wydatków związanych z zaspokojeniem ich szczególnych potrzeb życiowych. Oznacza to, że przepis wiąże świadczenie z konkretnym rodzajem potrzeb, a jego funkcją jest pomoc w ponoszeniu związanych z nimi wydatków, nie zaś wskazane wprost pełne ich pokrycie.

Uprawnioną może być osoba, która łącznie spełnia określone przesłanki:

- ukończyła 18. rok życia,
- posiada decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia, o której mowa w art. 6b ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych,
- w tej decyzji określono potrzebę wsparcia na poziomie od 70 do 100 punktów w skali potrzeby wsparcia, o której mowa w art. 4b ust. 1 tej ustawy.

Kluczowe znaczenie ma więc nie tylko pełnoletność, lecz także posiadanie odpowiedniej decyzji i ustalony w niej poziom potrzeby wsparcia. Przepis odwołuje się do decyzji jako dokumentu potwierdzającego spełnienie kryterium punktowego. Granice od 70 do 100 punktów wyznaczają krąg osób, którym świadczenie może przysługiwać na podstawie tego przepisu. W praktyce art. 3 wskazuje zatem zarówno przeznaczenie świadczenia, jak i podstawowe kryteria dostępu do niego.

Przepis określa miesięczną wysokość świadczenia wspierającego, uzależniając ją od poziomu potrzeby wsparcia ustalonego w decyzji. Podstawą obliczenia jest renta socjalna, a wysokość świadczenia stanowi określony procent tej renty. Zależność jest stopniowa:

- **220% renty socjalnej** przysługuje przy poziomie potrzeby wsparcia od 95 do 100 punktów,
- **180%** przy poziomie od 90 do 94 punktów,
- **120%** przy poziomie od 85 do 89 punktów,
- **80%** przy poziomie od 80 do 84 punktów,
- **60%** przy poziomie od 75 do 79 punktów,
- **40%** przy poziomie od 70 do 74 punktów.

Przepis odwołuje się do skali potrzeby wsparcia, o której mowa w art. 4b ust. 1 ustawy wskazanej w art. 4 ust. 1. Oznacza to, że wysokość świadczenia jest powiązana z punktowym wynikiem zawartym w decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia. Art. 4 ust. 2 wprowadza zasadę zaokrąglania wyliczonej kwoty do pełnych złotych w górę.

Uregulowano również sytuację śmierci osoby, o której mowa w art. 3 ust. 2. Jeżeli świadczenie wspierające nie zostało jeszcze wypłacone za miesiąc, w którym nastąpił zgon, przysługuje za ten pełny miesiąc osobie wspólnie ze zmarłą zamieszkującej i gospodarującej. Uprawnienie to jest ograniczone terminem, roszczenie o wypłatę na tych zasadach wygasa po upływie 12 miesięcy od dnia śmierci osoby, której świadczenie przysługiwało.

Przepis określa zasady opłacania składek za osobę, która nie podejmuje zatrudnienia ani innej pracy zarobkowej z powodu konieczności udzielania wsparcia osobie wskazanej w art. 3 ust. 2. Warunkiem jest, aby osoba wymagająca wsparcia wspólnie z nią zamieszkiwała i gospodarowała.

W takiej sytuacji Zakład Ubezpieczeń Społecznych opłaca za tę osobę składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe z ubezpieczenia społecznego oraz składkę na ubezpieczenie zdrowotne. Przepis nie określa odrębnie sposobu ustalania ani wysokości składek, lecz odsyła w tym zakresie do zasad przewidzianych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych oraz w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

**Istotnym ograniczeniem jest zasada jednej osoby.** Prawo do objęcia ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi oraz ubezpieczeniem zdrowotnym przysługuje tylko jednej osobie spełniającej warunki określone w ust. 1. Oznacza to, że przepis nie przewiduje równoczesnego objęcia tymi ubezpieczeniami kilku osób, nawet jeżeli więcej niż jedna osoba nie podejmuje pracy z powodu udzielania wsparcia tej samej osobie. W praktyce regulacja zapewnia ciągłość wskazanych ubezpieczeń osobie, która z tego powodu pozostaje poza zatrudnieniem lub inną pracą zarobkową.

Przepis określa zasady przejściowe dla osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne, specjalny zasiłek opiekuńczy oraz zasiłek dla opiekuna na podstawie dotychczasowych regulacji. W sprawach, w których prawo do tych świadczeń powstało na zasadach dotychczasowych, zachowuje się stosowanie tych zasad, co do zasady do końca okresu, na który świadczenie zostało przyznane.

Uprawnienie może zostać zachowane także po wydaniu nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności. Wymaga to złożenia wniosku o nowe orzeczenie w terminie 3 miesięcy od dnia następującego po upływie ważności poprzedniego orzeczenia, a następnie wniosku o ustalenie prawa do świadczenia w terminie 3 miesięcy od wydania nowego orzeczenia. W przypadku specjalnego zasiłku opiekuńczego przewidziano również możliwość zachowania prawa po zakończeniu okresu zasiłkowego, jeżeli wniosek na kolejny okres zostanie złożony w terminie 3 miesięcy.

Przepis reguluje także waloryzację świadczenia pielęgnacyjnego i weryfikację kwoty specjalnego zasiłku opiekuńczego. Świadczenia te oraz zasiłek dla opiekuna nie przysługują za okres, w którym osoba wymagająca opieki otrzymała świadczenie wspierające. Złożenie wniosku o to świadczenie powoduje zawieszenie postępowania albo wstrzymanie wypłaty. Po odmowie przyznania świadczenia wspierającego lub pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia wypłata może zostać wznowiona, jeżeli spełnione są pozostałe warunki. Kwoty wypłacone za okres pobierania świadczenia wspierającego uznaje się za nienależnie pobrane.

Szczególne zasady dotyczą śmierci osoby wymagającej opieki, a organ właściwy ma poinformować osoby pobierające świadczenia o zmianach w uprawnieniach.

Przepis określa zasady przyznawania i wypłaty świadczenia „aktywnie w żłobku”. Świadczenie przysługuje rodzicom na dziecko uczęszczające do żłobka, klubu dziecięcego albo objęte opieką dziennego opiekuna. Co do zasady można je otrzymywać do końca roku szkolnego, w którym dziecko kończy 3 lata, a gdy objęcie dziecka wychowaniem przedszkolnym jest niemożliwe lub utrudnione, do końca roku szkolnego, w którym kończy ono 4 lata. Szczególne uprawnienie przewidziano także dla osób przebywających w Polsce na podstawie wskazanych przepisów dotyczących ochrony cudzoziemców, posiadających numer PESEL ze statusem UKR i mieszkających z dzieckiem w Polsce.

Świadczenie służy dofinansowaniu kosztów pobytu dziecka w placówce lub u opiekuna. Wynosi 1500 zł miesięcznie na dziecko, a w przypadku dziecka z określonym w przepisie orzeczeniem o niepełnosprawności, 1900 zł. Kwota nie może jednak przewyższać opłaty rodzica za pobyt dziecka. Warunkiem jest również to, aby miesięczna opłata nie przekraczała limitu odpowiadającego 120% uśrednionych wydatków samorządów na zapewnienie opieki. Limit ten jest zaokrąglany w górę do pełnych dziesiątek złotych i ogłaszany na okres od 1 kwietnia danego roku do 31 marca następnego roku.

Przy ustalaniu opłaty uwzględnia się dzienną stawkę pomnożoną przez liczbę dni w miesiącu, bez kosztów wyżywienia. W razie opieki naprzemiennej każde z rodziców otrzymuje połowę świadczenia, z uwzględnieniem przypadającej na nie opłaty. Świadczenie jest co do zasady przekazywane bezpośrednio na rachunek podmiotu zapewniającego opiekę, do 20. dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni. Jeżeli nie jest to możliwe, Zakład Ubezpieczeń Społecznych wypłaca je rodzicowi bezgotówkowo.

o wspieraniu rodziców w aktywności zawodowej oraz w wychowaniu dziecka - "Aktywny rodzic"

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2024/858/text/U/D20240858Lj.pdf

Przepis określa sposób obsługi spraw dotyczących świadczeń „aktywny rodzic” przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, w szczególności formę rozstrzygnięć, doręczeń i wymiany dokumentów.

Przyznanie świadczenia nie wymaga wydania decyzji. Informacja o jego przyznaniu jest udostępniana na profilu informacyjnym osoby ubiegającej się o świadczenie. Może ona otrzymać także zawiadomienie o umieszczeniu informacji na wskazany adres poczty elektronicznej lub numer telefonu. Nieodebranie informacji o przyznaniu świadczenia nie wstrzymuje wypłaty. Decyzja jest wydawana w sprawie odmowy przyznania świadczenia, uchylenia lub zmiany prawa do niego oraz świadczenia nienależnie pobranego.

**Podstawowym kanałem komunikacji jest profil informacyjny.** Decyzje, postanowienia, zawiadomienia, wezwania, zaświadczenia i inne pisma są doręczane wyłącznie elektronicznie. Uznaje się je za doręczone z chwilą odebrania albo po upływie 14 dni od umieszczenia na profilu, jeżeli nie zostały odebrane. Także pisma kierowane do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych osoba ubiegająca się o świadczenie lub je otrzymująca składa elektronicznie, z użyciem określonego sposobu podpisania albo potwierdzenia pochodzenia i integralności danych.

Zakład może przekazywać żłobkowi, klubowi dziecięcemu lub dziennemu opiekunowi informację o przyznaniu świadczenia „aktywnie w żłobku”. Może również podejmować rozstrzygnięcia wyłącznie na podstawie zautomatyzowanego przetwarzania danych, przy zapewnieniu prawa do wyjaśnień, interwencji ludzkiej, przedstawienia własnego stanowiska i zakwestionowania rozstrzygnięcia. Dokumentacja jest przechowywana elektronicznie, a jej udostępnione wydruki mają moc równoważną dokumentom elektronicznym i nie wymagają uwierzytelnienia.

Przepis określa sposób, w jaki Zakład Ubezpieczeń Społecznych ustala i weryfikuje prawo do świadczeń „aktywni rodzice w pracy”, „aktywnie w domu” oraz „aktywnie w żłobku”. Podstawową zasadą jest samodzielne pozyskiwanie przez Zakład informacji drogą elektroniczną, z wykorzystaniem rejestrów publicznych i własnych rejestrów.

W przypadku świadczeń „aktywni rodzice w pracy” i „aktywnie w domu” zakres sprawdzanych danych obejmuje między innymi informacje o aktywności zawodowej i ubezpieczeniach rodziców, ubezpieczeniu społecznym rolników, świadczeniach i zasiłkach, niepełnosprawności dziecka, korzystaniu z opieki w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu lub u dziennego opiekuna, a także o pieczy zastępczej. Zakład może uzyskiwać również szczegółowe dane dotyczące dziecka oraz rodziny zastępczej lub osoby prowadzącej rodzinny dom dziecka.

Przy świadczeniu „aktywnie w żłobku” weryfikacja obejmuje dodatkowo między innymi prawo do świadczeń opieki zdrowotnej, status UKR, informacje o opiekunie prawnym, różnych formach pieczy zastępczej, podmiotach prowadzących placówki oraz wysokości opłaty rodzica za pobyt dziecka w żłobku, klubie dziecięcym lub u dziennego opiekuna.

**Znaczenie praktyczne** przepisu polega na tym, że informacje potrzebne do rozpatrzenia sprawy powinny być w pierwszej kolejności ustalane przez Zakład, bez konieczności ich samodzielnego dostarczania przez wnioskodawcę. Jeżeli wystąpi awaria systemów teleinformatycznych, wymiana informacji odbywa się pisemnie, a podmioty prowadzące rejestry przekazują dane niezwłocznie, nie później niż w ciągu 14 dni od otrzymania wniosku Zakładu. Gdy samodzielne pozyskanie danych jest niemożliwe z przyczyn niezależnych od Zakładu, wnioskodawca może zostać wezwany do przedstawienia dokumentów potwierdzających te informacje.

Przepis określa obowiązki związane z uzupełnieniem danych dotyczących dziennego opiekuna oraz osób wskazanych w art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 68. Obowiązek złożenia wniosku spoczywa na podmiotach zatrudniających dziennego opiekuna oraz na tych osobach. Wniosek, o którym mowa w art. 46b ust. 1 ustawy zmienianej w art. 68, musi zawierać oświadczenie wskazane w art. 46b ust. 2 pkt 4a tej ustawy. Termin na jego złożenie upływa 28 lutego. Od złożenia takiego wniosku nie pobiera się opłaty.

Odrębne zadanie przewidziano dla wójta, burmistrza albo prezydenta miasta prowadzącego wykaz, o którym mowa w art. 36 ust. 1a ustawy zmienianej w art. 68. Organ ten ma uzupełnić dane zawarte w wykazie o informacje określone w art. 46 ust. 2 pkt 7a tej ustawy. Termin wykonania tego obowiązku upływa 31 marca.

W praktyce przepis rozdziela odpowiedzialność między podmioty i osoby zobowiązane do złożenia wniosku a organ prowadzący wykaz. Pierwsza grupa przekazuje wniosek wraz z wymaganym oświadczeniem, natomiast organ samorządowy aktualizuje wykaz o dodatkowe dane. Brak opłaty upraszcza dokonanie czynności przewidzianej w ust. 1, a wskazanie odrębnych terminów porządkuje kolejność działań.

Przepis określa obowiązek informacyjny spoczywający na wójcie, burmistrzu albo prezydencie miasta. Właściwy jest organ ustalany według miejsca prowadzenia żłobka lub klubu dziecięcego albo miejsca zatrudniania dziennego opiekuna. Oznacza to, że obowiązek przekazania informacji wiąże się z lokalizacją działalności lub zatrudnienia, a nie z siedzibą podmiotu czy miejscem zamieszkania określonych osób.

Informacja ma być przekazana w terminie wskazanym w przepisie i dotyczyć zmian w zasadach funkcjonowania trzech form opieki: żłobków, klubów dziecięcych oraz dziennych opiekunów. Adresatami są:

- podmioty prowadzące żłobki,
- podmioty prowadzące kluby dziecięce,
- podmioty zatrudniające dziennego opiekuna,
- osoby wskazane w art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 68.

Zakres informacji obejmuje zmiany dotyczące zasad funkcjonowania odpowiedniej formy opieki, zależnie od tego, którego rodzaju działalności dotyczy dany podmiot lub osoba. Przepis nie ustanawia w tym miejscu nowych zasad prowadzenia żłobków, klubów dziecięcych ani działalności dziennych opiekunów. Nakłada natomiast na właściwy organ samorządowy zadanie poinformowania zainteresowanych o zmianach już dotyczących tych zasad. W praktyce ma to zapewnić, aby podmioty prowadzące lub zatrudniające oraz wskazane osoby otrzymały informację o zmianach odnoszących się do ich działalności.

Zatrudnianie

Zatrudnianie w przepisach

Kodeks karny wykonawczy2 przepisy

o dochodach jednostek samorządu terytorialnego4 przepisy

o świadczeniu wspierającym5 przepisów

o wspieraniu rodziców w aktywności zawodowej oraz w wychowaniu dziecka - "Aktywny rodzic"5 przepisów