Kodeks karny

Zgodnie z art. 304 Kodeksu postępowania karnego, każdy, kto dowiedział się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, ma społeczny obowiązek zawiadomić o tym prokuratora lub Policję. Oznacza to, że jeśli ktoś ma wiedzę o przestępstwie, które podlega ściganiu z urzędu, powinien natychmiast poinformować odpowiednie organy ścigania.

Ponadto, instytucje państwowe i samorządowe, które w związku ze swoją działalnością dowiedziały się o popełnieniu takiego przestępstwa, mają obowiązek niezwłocznie zawiadomić prokuratora lub Policję oraz podjąć niezbędne czynności w celu zachowania śladów i dowodów przestępstwa do czasu przybycia organu ścigania.

W przypadku zawiadomienia o przestępstwie lub posiadania danych świadczących o jego popełnieniu, Policja przekazuje te informacje wraz z zebranym materiałem prokuratorowi, który jest odpowiedzialny za prowadzenie dalszego postępowania, w tym śledztwa. Jest to istotne dla zapewnienia skutecznego ścigania przestępstw i zapobiegania unikaniu odpowiedzialności karnej.

Kodeks postępowania karnego (kpk)

Zatarcie kary dyscyplinarnej oznacza, że uznaje się ją za niebyłą. Co do zasady następuje po upływie terminu liczonego od uprawomocnienia się orzeczenia: 6 miesięcy w przypadku upomnienia lub nagany, 12 miesięcy po ostrzeżeniu o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, 18 miesięcy po wyznaczeniu na niższe stanowisko służbowe i 24 miesięcy po ostrzeżeniu o niepełnej przydatności do służby. Kara obniżenia stopnia jest zacierana w terminie właściwym dla kary wymierzonej razem z nią. Jeżeli opinia służbowa potwierdza nienaganną służbę, przełożony dyscyplinarny może zatrzeć karę wcześniej, ale dopiero po upływie połowy podstawowego terminu. Za męstwo, odwagę lub poważne osiągnięcia w służbie może zrobić to w każdym czasie. Ponowne ukaranie przed zatarciem powoduje rozpoczęcie terminu od nowa. Przy jednoczesnym wykonywaniu kilku kar decyduje termin przewidziany dla kary surowszej. Po zatarciu orzeczenie o ukaraniu usuwa się z akt osobowych. Orzeczenie o odstąpieniu od ukarania usuwa się po 6 miesiącach, z możliwością odpowiedniego zastosowania zasad wcześniejszego lub wyjątkowego usunięcia.

o Policji

Przepis określa, kto podejmuje decyzję o zatarciu kary dyscyplinarnej w sytuacji wskazanej w art. 135q ust. 3. Jest nim przełożony dyscyplinarny, o którym mowa w art. 32 ust. 1. Oznacza to, że to ten przełożony, a nie dowolna inna osoba lub sam policjant, wydaje rozstrzygnięcie dotyczące zatarcia kary. Z samego przepisu nie wynika natomiast, na czym polega sytuacja opisana w art. 135q ust. 3 ani jakie dodatkowe warunki muszą być spełnione. Decyzję trzeba doręczyć policjantowi. W praktyce oznacza to obowiązek przekazania mu decyzji zawierającej rozstrzygnięcie o zatarciu kary, tak aby został oficjalnie poinformowany o wyniku sprawy. Przepis wskazuje zarówno osobę właściwą do wydania decyzji, jak i obowiązek jej doręczenia. Nie określa jednak w tym miejscu formy doręczenia ani terminu wykonania tych czynności.

Przepis wskazuje, kto podejmuje decyzję o zatarciu kary dyscyplinarnej w sytuacji określonej w art. 137a ust. 3. Jest to przełożony dyscyplinarny należący do grupy osób wymienionych w art. 135d ust. 1 pkt 1 do 6. Po wydaniu decyzji trzeba ją doręczyć osobie ukaranej. Oznacza to, że ukarany powinien otrzymać rozstrzygnięcie dotyczące zatarcia kary.

Zatarcie

Zatarcie w przepisach

Kodeks karny2 przepisy

Kodeks postępowania karnego (kpk)1 przepis

o Policji2 przepisy

o Straży Granicznej1 przepis