Przepis określa skutki ogłoszenia upadłości banku krajowego dla umowy sprzedaży. Jeżeli bank był kupującym, a umowa przewidywała, że własność rzeczy pozostanie przy sprzedawcy do czasu spełnienia określonych warunków, takie zastrzeżenie nie wygasa tylko dlatego, że ogłoszono upadłość banku. Warunkiem jest jednak to, aby w chwili ogłoszenia upadłości rzecz znajdowała się w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej albo w państwie członkowskim EFTA należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Przepis reguluje także sytuację, w której bank krajowy był sprzedawcą. Samo ogłoszenie jego upadłości nie może być podstawą odstąpienia od umowy sprzedaży, jeżeli rzecz została wydana przed ogłoszeniem upadłości i w tym momencie znajdowała się za granicą. Znaczenie mają więc dwa fakty: wcześniejsze wydanie przedmiotu sprzedaży oraz jego położenie poza granicami państwa w chwili ogłoszenia upadłości. Opisane zasady nie wykluczają dochodzenia innych roszczeń dotyczących czynności prawnej. Można w drodze powództwa żądać stwierdzenia jej nieważności albo uznania jej za bezskuteczną, jeżeli została dokonana z pokrzywdzeniem wierzycieli. Oznacza to, że ochrona wynikająca z ustępów pierwszego i drugiego nie zamyka drogi do zakwestionowania czynności z powodu jej nieważności lub pokrzywdzenia wierzycieli.

Prawo upadłościowe

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis regulował sytuację, w której w umowie sprzedaży zastrzeżono, że prawo własności pozostawało przy sprzedawcy. Przewidywał, że samo ogłoszenie upadłości nabywcy nie powodowało wygaśnięcia takiego zastrzeżenia. Oznaczało to, że upadłość kupującego nie usuwała automatycznie skutku umownego, na podstawie którego sprzedawca zachowywał prawo własności. Warunkiem było jednak to, aby zastrzeżenie było skuteczne wobec wierzycieli nabywcy według przepisów prawa cywilnego. Przepis odwoływał się więc do cywilnoprawnej oceny skuteczności zastrzeżenia, a nie uznawał każdego takiego postanowienia za chronione w postępowaniu upadłościowym. Jeżeli zastrzeżenie nie wywoływało skutków wobec wierzycieli na podstawie prawa cywilnego, sama treść umowy sprzedaży nie zapewniała opisanej ochrony. Regulacja dotyczyła wyłącznie wpływu ogłoszenia upadłości nabywcy na zastrzeżenie prawa własności. Nie określała szczegółowo sposobu ustanowienia takiego zastrzeżenia, nie wskazywała przesłanek jego skuteczności według prawa cywilnego i nie rozstrzygała innych następstw upadłości. Jej zasadniczy sens polegał na zachowaniu zastrzeżenia wobec upadłości nabywcy, ale tylko wtedy, gdy było ono skuteczne również wobec jego wierzycieli.

Zastrzeżenie prawa własności

Zastrzeżenie prawa własności w przepisach

Prawo upadłościowe1 przepis

Prawo upadłościowe1 przepis