Zastosowanie u ludzi

„Zastosowanie u ludzi” oznacza użycie tkanek lub komórek w związku z organizmem człowieka, w sposób określony w ustawie o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów. Pojęcie obejmuje nie tylko umieszczenie takich materiałów w ciele biorcy, lecz także ich wykorzystanie poza organizmem, jeżeli pozostaje ono związane z zastosowaniem u człowieka.

W praktyce definicja wskazuje dwa podstawowe elementy:

• przedmiotem zastosowania muszą być tkanki albo komórki,
• ich użycie musi nastąpić albo na ciele lub wewnątrz organizmu biorcy, albo pozaustrojowo.

Pierwszy wariant dotyczy sytuacji, w której tkanki lub komórki są przeznaczone do bezpośredniego kontaktu z ciałem biorcy lub zostają wprowadzone do jego organizmu. Nie ogranicza się więc wyłącznie do samego przeszczepienia. Drugi wariant obejmuje wykorzystanie tkanek lub komórek poza organizmem człowieka. Dzięki temu pojęcie może odnosić się również do czynności wykonywanych poza ciałem biorcy, jeśli ustawa traktuje je jako formę zastosowania tych materiałów.

Definicja ma znaczenie dla ustalenia, jakie działania mieszczą się w zakresie regulacji ustawy. Rozstrzyga, że zastosowanie u ludzi może wystąpić zarówno w bezpośrednim kontakcie z organizmem biorcy, jak i poza nim. Nie jest zatem konieczne, aby tkanki lub komórki zostały ostatecznie umieszczone w ciele człowieka, aby dana czynność mogła zostać objęta tym pojęciem.

W konsekwencji termin ten pomaga odróżnić działania związane z użyciem tkanek i komórek u człowieka od czynności dotyczących ich samego pobierania, przechowywania lub przygotowywania. Ma znaczenie praktyczne przy określaniu, czy konkretne postępowanie podlega zasadom przewidzianym w ustawie oraz jakie wymagania należy wiązać z wykorzystaniem tkanek lub komórek w odniesieniu do biorcy. W każdym przypadku istotne jest ustalenie rodzaju użytego materiału, miejsca jego zastosowania oraz związku tego zastosowania z organizmem człowieka.