Zastosowanie autologiczne

Zastosowanie autologiczne oznacza wykorzystanie komórek albo tkanek pobranych od określonej osoby z myślą o użyciu ich u tej samej osoby. Najważniejszą cechą tego zastosowania jest więc tożsamość osoby, od której materiał pochodzi, i osoby, u której zostanie wykorzystany. Nie chodzi o przekazanie komórek lub tkanek innemu pacjentowi, lecz o ich użycie w obrębie organizmu tego samego człowieka.

Pojęcie to obejmuje dwa podstawowe elementy:

• przedmiotem zastosowania są komórki lub tkanki,
• materiał jest wykorzystywany u osoby, od której został pobrany.

Definicja nie uzależnia autologicznego charakteru zastosowania od konkretnego sposobu pobrania, przechowywania ani wykorzystania materiału. Decydujące znaczenie ma relacja między dawcą a biorcą. Jeżeli obie role dotyczą tej samej osoby, zastosowanie ma charakter autologiczny. Jeżeli materiał trafia do innej osoby, nie mieści się w tym pojęciu.

W ustawie o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów określenie to służy odróżnieniu sytuacji, w której materiał biologiczny pozostaje przeznaczony dla jego pierwotnego dawcy, od zastosowań związanych z przekazaniem go innemu biorcy. Takie rozróżnienie porządkuje terminologię ustawy i pozwala właściwie odczytywać przepisy dotyczące postępowania z komórkami i tkankami.

W praktyce zastosowanie autologiczne może mieć znaczenie dla opisu całego procesu, od pobrania materiału, przez jego przygotowanie lub przechowanie, po wykorzystanie u tej samej osoby. Informuje ono, że nie występuje tu relacja dawca-biorca między dwiema różnymi osobami. Nie oznacza natomiast, że materiał może być użyty bez zachowania wymagań przewidzianych dla postępowania z komórkami i tkankami. Jest to przede wszystkim ustawowa kategoria opisująca, komu przeznaczony jest pobrany materiał i kto ma być jego odbiorcą.