Zastosowanie allogeniczne

Zastosowanie allogeniczne oznacza wykorzystanie komórek albo tkanek pobranych od jednej osoby u innej osoby. Istotą tego pojęcia jest więc udział co najmniej dwóch różnych osób: jednej, od której pochodzi materiał biologiczny, oraz drugiej, u której ten materiał zostaje zastosowany. Nie chodzi zatem o użycie własnych komórek lub tkanek przez osobę, od której je pobrano, lecz o przekazanie ich do wykorzystania przez innego człowieka.

Pojęcie obejmuje dwa podstawowe elementy. Po pierwsze, przedmiotem zastosowania są komórki lub tkanki, a nie dowolny materiał biologiczny. Po drugie, muszą one pochodzić od jednej osoby i zostać zastosowane u innej. Różnica między osobą, od której dokonano pobrania, a osobą, u której następuje zastosowanie, ma charakter konieczny. Jeżeli materiał wraca do tej samej osoby, nie mamy do czynienia z zastosowaniem allogenicznym.

Definicja ma znaczenie porządkujące w ustawie „o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów”. Pozwala określić, że dana sytuacja dotyczy użycia materiału pochodzącego od innego człowieka, a nie procedury z wykorzystaniem materiału własnego. Dzięki temu przepisy ustawy mogą odnosić się do właściwego rodzaju pobrania, przygotowania, przechowywania i zastosowania komórek lub tkanek oraz do relacji między osobą, od której materiał pochodzi, a jego odbiorcą.

W znaczeniu praktycznym określenie to opisuje sytuacje, w których komórki lub tkanki są przemieszczane między dwiema osobami w ramach procedury medycznej. Ma znaczenie przy kwalifikowaniu konkretnego przypadku i ustalaniu, które regulacje dotyczą postępowania z takim materiałem. Samo pojęcie nie wskazuje rodzaju komórek ani tkanek, sposobu ich pobrania czy celu zastosowania. Przesądza natomiast o tym, że materiał pochodzi od innej osoby niż ta, u której zostaje wykorzystany.