Zasadnicze wymagania

„Zasadnicze wymagania” to określony prawem poziom wymagań odnoszących się do wyrobu, jego projektu albo sposobu wytwarzania. Pojęcie to wskazuje, jakich cech i rozwiązań należy oczekiwać od wyrobu, aby odpowiadał wymaganiom przyjętym w przepisach dotyczących systemu oceny zgodności. Ustawowa definicja tego terminu znajduje się w ustawie „o systemie oceny zgodności” i odwołuje się do dyrektyw nowego podejścia, czyli unijnych aktów określających wymagania dla poszczególnych grup wyrobów.

W pojęciu tym można wyróżnić kilka elementów:

• przedmiotem wymagań jest wyrób, a więc produkt podlegający ocenie w odpowiednim zakresie;
• wymagania mogą dotyczyć właściwości i cech wyrobu;
• mogą odnosić się do etapu projektowania, a więc do sposobu zaplanowania jego konstrukcji lub funkcjonowania;
• mogą obejmować również sposób wytwarzania;
• ich źródłem są dyrektywy nowego podejścia.

Określenie „zasadnicze” podkreśla, że chodzi o wymagania podstawowe dla danego wyrobu, a nie o dowolne dodatkowe warunki techniczne. Ich zakres nie wynika wyłącznie z decyzji producenta, lecz jest wyznaczany przez właściwe przepisy. Z tego względu znaczenie ma nie tylko końcowy wygląd lub działanie produktu, ale także sposób, w jaki został zaprojektowany i wykonany.

W ustawie pojęcie to służy do wskazania, jakie cechy i etapy powstawania wyrobu mogą być brane pod uwagę przy ocenie jego zgodności z wymaganiami prawnymi. W praktyce stanowi punkt odniesienia dla producenta oraz innych podmiotów uczestniczących w procesie oceny zgodności. Pozwala ustalić, czego należy szukać w dokumentacji, projekcie i samym wyrobie, aby sprawdzić, czy odpowiada on wymaganiom wynikającym z właściwych dyrektyw. Znaczenie tego terminu polega więc na powiązaniu ogólnej oceny wyrobu z konkretnymi cechami, rozwiązaniami projektowymi i sposobem jego wytworzenia.