Zasadnicze charakterystyki

„Zasadnicze charakterystyki” to pojęcie używane w ustawie „o wyrobach budowlanych” w znaczeniu nadanym mu przez przepisy unijne. Ustawa nie tworzy własnego, odrębnego opisu tego terminu, lecz odsyła do art. 2 pkt 4 rozporządzenia Nr 305/2011. Oznacza to, że aby ustalić dokładny zakres pojęcia, należy sięgnąć do wskazanego przepisu i stosować je zgodnie z jego treścią.

W praktyce nie chodzi o dowolne właściwości wyrobu budowlanego, lecz o wyodrębnioną prawnie kategorię charakterystyk uznanych za zasadnicze. Elementem definicji jest więc zarówno przedmiot, którego charakterystyki dotyczą, jak i ich szczególny status wynikający z przepisów rozporządzenia. Istotne jest także odesłanie do konkretnego aktu prawnego, ponieważ bez niego samo wyrażenie pozostawałoby niepełne i mogłoby być rozumiane zbyt szeroko.

Pojęcie służy zapewnieniu jednolitego sposobu posługiwania się określeniem „zasadnicze charakterystyki” w regulacji dotyczącej wyrobów budowlanych. Dzięki odesłaniu do wspólnego źródła ustawa może korzystać z ustalonego znaczenia tego terminu, bez powtarzania całej regulacji w swoim tekście. Ma to znaczenie przy odczytywaniu przepisów, w których trzeba rozróżnić cechy mające status zasadniczy od pozostałych właściwości wyrobu.

Znaczenie praktyczne tego hasła polega przede wszystkim na ułatwieniu prawidłowego ustalenia, jakiego rodzaju charakterystyki są objęte regulacją. W razie analizy dokumentów, wymagań lub czynności związanych z wyrobem budowlanym należy sprawdzić, czy dana charakterystyka mieści się w zakresie określonym przez przepis, do którego odsyła ustawa. Samo użycie tego terminu nie ustanawia dodatkowej listy cech, lecz wskazuje kategorię zdefiniowaną poza ustawą „o wyrobach budowlanych”.