Zarządzający zagraniczny

„Zarządzający zagraniczny” to określenie używane w ustawie o pracowniczych programach emerytalnych wobec podmiotu, który może wykonywać funkcje związane z gromadzeniem i inwestowaniem środków przeznaczonych na emerytalne świadczenia uczestników programu. Chodzi o podmiot mający siedzibę w państwie należącym do Unii Europejskiej, a więc o jednostkę zlokalizowaną poza państwem, w którym może działać dany program, ale funkcjonującą w ramach unijnego systemu nadzoru.

Dla uznania podmiotu za zarządzającego zagranicznego istotne są łącznie następujące cechy:

• podmiot może mieć dowolną formę prawną, ponieważ ustawa nie uzależnia tego statusu od konkretnego rodzaju organizacji;
• jego siedziba musi znajdować się na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej;
• podlega on kontroli właściwego organu nadzoru tego państwa;
• przedmiotem jego działalności jest gromadzenie środków pieniężnych oraz ich lokowanie;
• środki te mają być przeznaczone na wypłatę uczestnikom programu po osiągnięciu przez nich wieku emerytalnego.

Definicja wskazuje zatem nie tylko na zagraniczne położenie siedziby, lecz także na charakter działalności i podleganie nadzorowi. Sam fakt, że podmiot ma siedzibę poza danym państwem, nie wystarcza do zakwalifikowania go jako zarządzającego zagranicznego w rozumieniu ustawy. Konieczne jest również to, aby zajmował się długoterminowym gromadzeniem i lokowaniem środków służących wypłatom emerytalnym.

Znaczenie tego pojęcia polega na określeniu, jaki podmiot może być traktowany w ramach pracowniczego programu emerytalnego jako zagraniczny organizator lub zarządzający środkami uczestników. Definicja porządkuje więc kwestie związane z udziałem podmiotów mających siedzibę w innych państwach Unii Europejskiej. W praktyce pozwala ocenić, czy dany podmiot spełnia ustawowe kryteria związane z miejscem siedziby, nadzorem oraz zakresem prowadzonej działalności, a tym samym czy mieści się w kategorii „zarządzającego zagranicznego” stosowanej w tej ustawie.