Zaliczka na podatek

Zaliczka na podatek to kwota wpłacana w trakcie okresu rozliczeniowego na poczet podatku należnego za cały rok lub inny okres rozliczeniowy. Nie jest odrębnym podatkiem, lecz częściową, wcześniejszą zapłatą zobowiązania podatkowego. Jej wysokość ustala się według zasad właściwych dla danego podatku, z uwzględnieniem uzyskanych dochodów, przychodów lub innych zdarzeń podlegających opodatkowaniu.

Zaliczki występują przede wszystkim w podatkach dochodowych, w tym w podatku dochodowym od osób fizycznych. Mogą być wpłacane bezpośrednio przez podatnika albo pobierane przez płatnika, na przykład z wynagrodzenia, a następnie przekazywane organowi podatkowemu. Płatnik oblicza zaliczkę, pobiera ją z należności wypłacanej podatnikowi i przekazuje w wymaganym terminie. Ciążą na nim także obowiązki ewidencyjne i informacyjne, w tym dotyczące rozliczenia pobranych kwot.

Najważniejsze cechy zaliczki na podatek:

• jest związana z bieżącymi dochodami lub przychodami, a nie tylko z końcowym rozliczeniem;
• podlega wpłacie albo pobraniu w terminach określonych w przepisach;
• jest uwzględniana przy ustalaniu ostatecznej kwoty podatku;
• może zostać pomniejszona lub skorygowana, jeżeli zmieniły się dane wpływające na obliczenie podatku.

Po zakończeniu roku podatkowego zaliczki są rozliczane w zeznaniu lub deklaracji. Jeżeli suma wpłaconych zaliczek jest niższa od podatku należnego, powstaje obowiązek dopłaty. Jeżeli zaliczki przewyższają podatek, może powstać nadpłata podlegająca rozliczeniu na zasadach określonych w przepisach podatkowych.

Zaliczka ma praktyczne znaczenie zarówno dla podatnika, który ponosi ciężar bieżących wpłat, jak i dla płatnika odpowiadającego za prawidłowe pobranie oraz przekazanie środków. W uzasadnionych przypadkach przepisy Ordynacji podatkowej przewidują możliwość odroczenia terminu, rozłożenia zobowiązania na raty, umorzenia zobowiązania albo zaniechania poboru podatku. Zastosowanie tych instytucji zależy od spełnienia ustawowych warunków i charakteru konkretnego zobowiązania.