Zakaz wejścia do portu

„Zakaz wejścia do portu” to środek prawny polegający na wydaniu decyzji skierowanej do kapitana statku albo jego armatora. Decyzja ta wywołuje skutek określony w przepisach Unii Europejskiej dotyczących inspekcji państwa portu, czyli kontroli statków przez państwo, do którego portu statek zamierza wpłynąć. Jej istotą jest pozbawienie wskazanego statku możliwości wejścia do portów i kotwicowisk objętych zakazem.

W rozumieniu ustawy „o bezpieczeństwie morskim” pojęcie to obejmuje kilka elementów:

• musi zostać wydana decyzja, a więc formalne rozstrzygnięcie właściwego organu;
• adresatem decyzji jest kapitan lub armator statku;
• decyzja skutkuje zakazem wejścia;
• zakaz dotyczy wszystkich portów i kotwicowisk państw członkowskich Unii Europejskiej, a nie tylko jednego portu, w którym ujawniono określone okoliczności;
• skutek zakazu wynika z unijnych przepisów o inspekcji państwa portu.

Znaczenie tego hasła jest praktyczne i szerokie. Nie chodzi wyłącznie o odmowę przyjęcia statku w konkretnym miejscu, lecz o ograniczenie możliwości zawinięcia do portów i kotwicowisk na obszarze państw członkowskich Unii Europejskiej. Kapitan lub armator, do którego skierowano taką decyzję, musi liczyć się z tym, że statek nie będzie mógł wejść do żadnego z tych miejsc w zakresie objętym zakazem. Ograniczenie obejmuje również kotwicowiska, czyli miejsca przeznaczone do postoju statków poza właściwym nabrzeżem portowym.

W ustawie pojęcie to służy jednoznacznemu określeniu rodzaju decyzji i jej skutku prawnego. Dzięki temu wiadomo, że zakaz ma charakter ponadlokalny, jest związany z unijnym systemem inspekcji państwa portu oraz odnosi się zarówno do osoby odpowiedzialnej za statek, jak i do podmiotu, który go eksploatuje lub jest jego armatorem. To odróżnia go od pojedynczej decyzji organizacyjnej dotyczącej wejścia do jednego portu.